Autobiografie Wim de Haan

Wim de Haan: Klappen genoeg gehad! Schiedam, 1992 (157. pag; pocket)

Een bokser schrijft zijn levensverhaal, en hoe. Een stortvloed van herinneringen, anecdotes, terzijdes en mooie momenten krijg je over je heen in dit boek van Wim de Haan. Zelden heb ik een boksboek gelezen dat leuker, interessanter en vooral: levendiger was dan dit boek. Ik heb het in één adem uitgelezen. Heerlijk.

Het is een bomvolle pocket. Hoofdstukken zonder titel, nergens een inhoudsopgave. Gedichten, foto’s en andere afbeeldingen. De taal is lekker kloek Hollands, met hier en daar ervaringen die zeer treffend worden uiteengezet, zoals een verhaal dat begint met: “Ik maakte nog een keer een grietje mee, haar grootste liefhebberij was pijpen, daar was ze een artieste in”. Ja, dat lees je niet elke dag. Dan weet je ook meteen de aanpak van de schrijver: niet van dat flauwe. Hij staat niet te wenen bij bloempjes in de knop gebroken. Hij houdt van boksen en van vrouwen. Wim de Haan is een man waar je u tegen zegt. Vanzelf. Kermisbokser, trainer, dichter en levenskunstenaar. Al denk ik als vrouw soms: “Oom Wim, niet alwéér aan de seks”, ik gun het hem wel.

Op de achterkant staat een korte omschrijving van de inhoud:
“Zijn gemis aan natuurlijk ouders en de haatverhouding met zijn moeder. Het alleen opvoeden van zijn zoon van zijn zesde maand tot zijn vijftiende jaar. ZIjn gevechten met de kinderrechter en instanties.
U beleeft in vogelvlucht zijn omzwervingen over de aardbol, zijn optreden bij Willem Duys, zijn voetbal-en bokssuccessen. Het kweken van zeven Nederlandse en vierendertig Zuid-Hollandse bokskampioenen en zijn bijna vliegtuigongeluk in 1976 op weg naar de Olympische Spelen in Montreal”.

Dat is dan nog maar een samenvatting. Als er een hoofdstukindeling was geweest, dan was dit vanzelf een overzichtelijker boek dan het nu is. Vooral omdat er zoveel in gebeurt, en er haast niets in uitgelegd wordt. Dat is voor zijn persoonlijk leven best te doen, maar als het over boksen van toen gaat, wordt het moeilijker. We moeten maar weten wie wie is, en wat wat. Maar neem nou het volgende:

“Ik hoorde dat het Oude Badhuis op de Lange Haven leegstond en na overleg met de Gemeente werd ik de nieuwe huurder. Ik heb de cafetaria verkocht en van dat geld een sportschool gemaakt, wat is daar gewerkt met mijn leerlingen en kennissen, maar in tien weken was de opening. Ik was zo trots.
De inleiding tot wat wij nu zijn was een uitnodiging van de katholieke arbeidersjeugd om een boksdemonstratie te geven in hun clublokaal.
Als oud amateurbokser wilde ik hier graag gehoor aan geven en alras had ik enkele boksers om mij heen verzameld en kon de demonstratie doorgang vinden. Met namen als Gras, Raijmakers, Knoop en Pronk op het programma, was succes verzekerd, na afloop werd mij toen gevraagd, veel kunnen wij niet missen maar zou je bij ons boksles willen geven.”  (p.80)

Dat ontwikkelt zich mooi verder want:

“Dus in 1957 werd boksschool de Haan opgericht met als eerste wedstrijdboksers Leen Kaufman, Joop Kleinherenbrink, Johan Offerman en Jaap van Onlangs.” (p.81)

Het is wel heel beknopt allemaal. Misschien kan er nog eens een tweede editie komen met wat voetnoten voor degenen die het niet hebben meegemaakt. Die staan hier door een beslagen raam te kijken: zie zien wat, maar niet helemaal.

Maar ondanks dat lééft het boek als een mooie bonk boksgeschiedenis. Je krijgt een beeld van een tijd en daar zit gevoel in. Sommige dingen blijven ook altijd hetzelfde; Wim de Haan vertelt ook een bokser voor zijn wedstrijd opeens last kreeg van de zenuwen en weg wilde. Oom Wim wist raad, en hij diende de bokser wat druppels toe uit een flesje. Alle zenuwen waren weg en hij won. Toen kwam de ontknoping:

“Na de wedstrijd heb ik hem het flesje laten zien, wij hebben met zijn allen gebruld van het lachen toen hij op het flesje las dat het staaldruppels waren.”(p.83)

Het boek is hopelijk nog te koop bij antiquariaten, daar vond ik het ook. Het is zeker het aanschaffen waard.

5 thoughts on “Autobiografie Wim de Haan

  1. mooi verhaal, ik ben in het bezit van dit boekje die heb ik ooit gekregen van puck de regt een vriend en collega van mij en ooit een pupil was van de haan
    en zijn naam wort ook genoemd in het boek .
    leuk dat er nog steeds belangstelling voor is.
    gr ed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>