Ben Bril 2011: Barry Groenteman

Ben Bril 2011. Maandag 3 oktober, Carré in Amsterdam. Barry Groenteman – Robert van Nimwegen (Albert Sieger) Groenteman won op punten: 180-164.

Eindelijk is hij in de kleedkamer. Moe. Leeg. Toen Barry Groenteman de ring uitstapte, ving de pers hem op, vragen, filmen, fotograferen, het duurde en duurde. En hij maar vertellen. Over de wedstrijd. Waarom hij nadrukkelijk als Joodse bokser naar buiten treedt. Waarom het belangrijk voor hem was om juist om het Ben Bril Memorial te staan. De toekomst. Ik zag hem zijn verhaal vertellen, nog in de spanning van de zes lange rondes, de emotie van het opdragen van de wedstrijd aan zijn vader. En ik ging vast naar de kleedkamer. Blij dat hij gewonnen had, opgelucht dat hij heel was gebleven. Daar dacht ik na over wat er gebeurd was. Iets anders was het, iets meer dan een gewonnen wedstrijd van een duidelijke publieksfavoriet.

Bj de opkomst van Barry veranderde er al iets in Carré. Hij stond daar in zijn satijnen jas, de Davidsster zichtbaar. Toen hij naar de ring kwam, golfden de emoties door de zaal, kijk maar:

Barry Groenteman komt naar de ring. Carré kolkte meteen.  Het is een beetje schokkerig filmpje, er gebeurde opeens veel tegelijkertijd.

Dat heb je niet met elke bokser. De meesten komen naar de ring en dan kijkt het publiek toe. Welwillend, soms enthousiast. Wat er bij Barry gebeurde, was veel meer. We waren meteen  vóór hem, behalve dan de hoek van zijn tegenstander Robert van Nimwegen. Barry’s naam werd geroepen, er stonden mensen op, er was een dwingende liefde voelbaar: Barry, je moet winnen. Het ging om hem als bokser, maar ook om wat er in ons geraakt werd door die Davidsster: Ben Bril, de oorlog, al die mensen die vermoord zijn, de Joodse traditie in het boksen dat nu terugkeert met een gezicht en een naam. Dat gevoel ging bij mij onverwacht diep.

Bij Barrys hoek ging ik filmen. Daar bleven ze kalm en sterk, zonder geschreeuw. Kijken, analyseren, aanwijzingen geven tussen de rondes. Trainer Michel van Halderen zag dat het goed ging. Maar zijn aandacht verslapte geen moment.


Barry Groenteman – Robert van NimwegenRode hoek Barry Groenteman (Wellness Proficenter) – blauwe hoek Robert van Nimwegen (Albert Sieger). Ben Bril Memorial, 3 oktober 2011 Eerste ronde; hele wedstrijd op YouTube.

Voor de wedstrijd was ik ook in de kleedkamer. Barry was gespannen, maar wilde gelukkig wel even praten. Natuurlijk spraken we over het geloof.

Ja, hij draagt dat uit. Daar krijgt hij veel positieve reacties op, vooral uit de gemeenschap. Hij is de eerste in zijn familie die ging boksen, bij hem zijn ze allemaal straatvechters maar hij dus juist niet. Hij was vijftien toen hij bij Raymond Joval ging boksen, en drie maanden later had hij een wedstrijd. Hij is gelovig opgevoed. Niet orthodox, dus hij eet niet kosher. Wel is hij traditioneel, dus de feestdagen volgt hij. Volgende week Grote Verzoendag. Hij zou meer naar de synagoge moeten gaan.

We praten over Joodse boksers, en over dat prachtige boek Why boxing was a Jewish sport. Dat gaat over Amerika. Over het vooroorlogs Nederland staat in de Ben Bril biografie gelukkig het een en ander. De school van Cosman is legendarisch. Barry zegt: “Ik train zelf ook Joodse boksers. Zo’n 22 man, ook meisjes, van zestien tot dertig jaar. Waar, dat zeg ik niet, voor de veiligheid van mijn pupillen”. Er is veel antisemitisme, weet hij. Zijn school heet  Maccabi Boksen. Genoemd naar het oude Maccabi in Amsterdam. Ook hier verbindt hij het oude met het nieuwe. Alleen op vroeger tijden leunen is niet genoeg. Hij moet er iets mee doen, en daar is hij dus mee bezig. De ambassadeur zijn van het Joodse boksen nu, betekent een nieuwe generatie boksers bijstaan. En zelf blijven boksen, bij Welness Purmerend waar hij zich thuis voelt. En als Amerika belt, of Duitsland? “Dan overleg ik met mijn trainer”, zegt Barry. Dan gaat hij douchen.

Beneden ging ik even wat reacties peilen. “Hij stáát er wel”, zei de een. “Wat een karakter”.  Een ander vroeg waarom dat geloof er nou bij moest. Een derde was weer onder de indruk van het boksen en had alleen daarnaar gekeken. “Mooie bokser”, hoorde ik, met daarna technische uiteenzettingen. Maar iedereen was geraakt, one way or another. Als Bary Groenteman bokst, gebeurt er wat, zoveel was duidelijk.

Na de wedstrijd de handschoenen uit. Bloed van de tegenstander.

… and the winner is….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>