Boksbond 100 jaar

Wie zijn deze mannen?

Uiteindelijk noteer ik hier maar een fractie van hetgeen ik hoor in de bokswereld. Ja, natuurlijk. Vertrouwen moet er zijn. Een belangrijk deel zal terecht komen in het grote boksgeschiedenisboek dat ik aan het maken ben. Ik ben er nog wel een tijdje zoet mee, ook omdat ik voor brood op de plank moet zorgen.

Vandaag is het honderd jaar geleden dat ‘den Nederlandschen Boksbond‘ werd opgericht, toen nog met sch. Gefeliciteerd, zeg ik, met vooral bezorgdheid over al de raadsels uit het honderdjarig verleden. Komt dat nog goed? We missen nog zoveel kennis, het verleden is zo slecht bijgehouden. Het bondsarchief bestaat uit zo’n 30 dozen, dat is veel te weinig voor een eeuw boksen in Nederland, Indië, Suriname en op de Antillen. Dertig dozen! Bizar. Het hadden er driehonderd moeten zijn. Minstens.

Honderd jaar lang hebben we dus een traditie van het georganiseerd boksen. Nederland, boksland. Maar dat we een boksland zijn, moeten we bewijzen met feiten, verhalen en geschiedenissen.

De mooiste boksfoto die ik nu heb, komt uit Limburg. Ik zag ‘m op de website van SCM Boxing en er was iets in de afbeelding dat me raakte. Meteen uitgeprint op hoogglanspapier en nu staat de foto op mijn schrijftafel. Twee mannen. Wie het zijn, weet ik niet. Evenmin wat er gebeurd is. Wanneer de foto genomen is? Misschien jaren ’30. Of later. Ik moet raden. Zelfs de oude garde in Maastricht wist het niet. Ik ben een generatie te laat met mijn vragen, denk ik soms. Maar ik geef niet op. Straks ga ik de Limburgse kranten vragen om hulp. Misschien leeft er nog iemand die wat gehoord heeft, ooit eens.

Bewaard is er weinig, opgeschreven is er ook niet zoveel. Vandaag de dag is de situatie niet veel beter. Er zijn oud-boksers die liever hun plakboeken verbranden dan ze aan de Boksbond te geven. Andere boksers laten hun plakboeken op zolder verstoffen, dat onverschillige is weer het andere uiterste. Maar ik ken ook jonge boksers en trainers die willen weten in welke traditie ze staan. Die zoeken naar het boksverleden.  En er zijn oud-boksers die aan een autobiografie werken, of dat willen doen.

Mijn eigen situatie is eenvoudig. Boksen kan ik helaas niet (de motorische coördinatie ontbrak), schrijven wel. Daarbij ben ik nostalgisch ingesteld. En idealistisch, dat ook nog. Dus tel dat bij elkaar op, en dan is het duidelijk waarom ik hier ben, op dit weblog en met de twee boksboeken die ik tot dusver schreef.

Vandaag bestaat de Boksbond dus honderd jaar. Een mooie verjaardag. Lekker oud. Maar wie zijn toch die twee mannen op de foto?

3 thoughts on “Boksbond 100 jaar

    • Misschien is het wel een virus geweest :-)

      Maar eigenlijk begon het met afleiding nodig hebben in een lastige periode. Toen zag ik een mooie site over boksen, ging een avondje meedoen, de trainer zei dat het te leren was. Zo begon het. Plus, als kind had ik kermisboksen gezien. Dat fascineerde me.
      Ik denk dat er zo wel een aantal stukjes van de puzzel te achterhalen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>