Boksschool I Believe

Voor me op tafel ligt een zilveren bokshandschoen. Een kleintje, hoor. Maar ’t is een zware sleutelhanger die ik van Ronald Hiwat kreeg. Hij is de man achter boksschool I Believe in het Rotterdamse IJsselsteijn.

I Believe

Bij de voordeur

Eer ik de school gevonden had, duurde het even. Een smal straatje, een bescheiden deur. En gelukkig een mooi bord. Twee  eigenlijk. In ieder geval was er geen twijfel meer of ik op de goede plek was aangekomen.

Het leek me een kleine school.  Best een smalle deur. Wat kon daar nou achter wezen? Daar kwam ik die middag achter, toen Ronald me in zijn school liet rondkijken. Foto’s maken vond hij geen bezwaar.

Ronald is een grote man (ex-zwaargewicht) met een even groot hart. Daar passen veel mensen in. Zijn gezin allereerst, en dan de mensen van de boksschool. Vooral de jeugd. Die heeft het niet gemakkelijk. Overal moeten presteren en dan, nou ja, dan nemen ze soms verkeerd spul. Om te ontspannen of te vergeten. Maar van dergelijk spul gaan de problemen nooit weg. Als je traint, ben je gewoon beter tegen het leven opgewassen.

de ring

De ring

Daar helpt Ronald dan bij als trainer en een beetje als grote broer die afwisselend een arm om iemand schouder legt of een schop uitdeelt.

Er  zijn ook andere trainers, vrijwilligers die achter de bar helpen, maar Ronald is het hart van de boksschool. Het is me een raadsel hoe hij het allemaal voor elkaar krijgt, want hij werkt voor zichzelf en dan is hij ook nog eens echtgenoot en vader.

 

Deel oude boksposter

En wat ik erg mooi vond: hij weet op wiens schouders hij staat. We hebben die middag helemaal niet veel over het boksverleden gesproken, maar het is overal aanwezig in de boksschool. De muren zijn bedekt met prachtige oude boksposters  waarop ik veel bekende  namen tegenkwam. Elders lagen geplastificeerde krantenatikelen over beroemde Rotterdamse boksers.  Ik had de neiging om alles over te schrijven, maar daar was geen tijd voor. Zoveel boksverleden om me heen. Al die namen, bekend en onbekend, maakte veel indruk op me. Zo zie je meteen dat Nederlands een boksland is, en Rotterdam natuurlijk een boksstad.

Toen ik wegging, gaf Ronald me een cadeautje.  De zilveren bokshandschoen dus. Het is een bijzonder souvenir aan een bijzondere boksschool.  Grote broer, boksen, wedstijden en dat alles in de Rotterdamse sfeer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *