de comeback van Satisch Jhamai

Verschenen in Den Haag Centraal, vrijdag 10 februari 2012

MMA nu ook groot in India:
de come back van Satisch Jhamai

Het is de snelst groeiende vechtsport ter wereld: Mixed Martial Arts, beter bekend als MMA. Als een magneet trekt het geld, vechters, managers en promotors aan. In India is een nieuwe organisatie opgestaan met internationale ambities. De ‘Super Fight Leage’ (SFL) heeft Hagenaar Satisch Jhamai  (1980) terug in de ring gevraagd. Op 11 maart 2012 maakt Jhamai in Delhi zijn comeback na bijna drie jaar afwezigheid. Overdag is hij financieel adviseur, ‘s avonds staat hij in zijn eigen sportschool Shaolin Ryu aan de Beeklaan. Alles moet nu wijken voor die wedstrijd. Drie rondes van vijf minuten. Veel te winnen, veel te verliezen.

De opzet van SFL1 is eenvoudig: zes vechters in alle gewichtsklassen uit India tegen zes vechters uit de rest van de wereld. De locatie: Mumbai. Daarin een grote ronde ring, met een doorzichtige wand eromheen.  In de zaal is plaats voor tienduizenden toeschouwers. Er is eeen avondvullend programma. De SFL laat er geen misverstand over bestaan: dit is meedoen op het wereldniveau van organisaties als Ulitmate Fighting Championship (Amerika) en Pride Fighting Championsship (Japan). Die ambitie moeten ze waarmaken. De concurrentie kijkt toe, en houdt het oog gericht op wat er in de ring Daar is Satisch Jhamai zich scherp van bewust. Enerzijds is het een droom come back. Maar anderzijds: zo vol in de spotlights terugkeren, dat zet hem behoorlijk onder druk. Plus, hij komt uit voor India, het land waar zijn voorouders vandaan kwamen.
“Ik train zes dagen per week.  Op maandag in Pancration bij mijn oude trainer Chris Dolman, in Amsterdam. Op dinsdag hier. Op woensdag, donderdag en vrijdag in de ochtend bij mijn trainer en manager Bob Schreiber in Wormer. Op zaterdag weer hier. Op zondag rust ik in principe maar als ik daar geen zin in heb dan ga ik naar Rotterdam om bij een vriend Brazilian jiujitsu te doen. Verder doe ik elke ochtend, of nee, ik probeer drie ochtenden per week beneden cardio te doen”, vertelt Satisch. Een volle week. Maar misschien niet genoeg. “In februari ga ik met Bob de training evalueren, misschien moet er een schepje bij. Of af. Hangt ook van mijn gewicht af. Ik ben 1.93, en ben van 112 naar 106 gegaan, uiteindelijk wil ik  tussen de 103-105 wegen”.
Op gewicht zijn en blijven is niet alles. Kunnen winnen, daar gaat het uiteindelijk om. Satisch weet van zichzelf: “Ik kan lui zijn”. En dan met humor: “Ik  ben de luiste vechter die Nederland ooit heeft voortgebracht”. Hij legt uit hoe het zit. “Pas als ik pijn voel, kom ik in actie. Soms pas na anderhalve ronde of in de laatste minuten. Af en toe speel ik ook met de tegenstander, dan duurt het even voordat ik serieus ben”. Denk  aan een grote beer die op onaangename wijze in de winterslaap wordt gestoord en de bijnaam van Jhamai is duidelijk: the Bear.

Coulissen
Tot een paar maanden terug had hij zich een come back niet kunnen indenken. Die tijd was voorbij. Satisch had het bovendien druk genoeg met werk, zijn HBO studie, met les geven op zijn sportschool en met meegaan als zijn jongens wedstrijden in binnen- en buitenland hadden. Elke dag tijd tekort. Maar het lot zocht hem op tijdens een vakantie in Amerika. Dat was in september. “Ik was als sparring partner voor Stefan Struve (MMA-vechter in UFC, VL) meegegaan en bleek onverwacht goed te gaan. Met andere wedstrijdjongens daar kon ik meekomen. Dat had ik niet verwacht, ik ben er immers al zo lang uit. En het deed me ook wat om daar in de coulissen te lopen. Weer die sfeer te ervaren. Het bleef bij me, ook toen ik weer in Nederland was”.  Hier en daar ging hij peilen: zou het gek zijn om weer te gaan vechten?
Daarna kwam als vanzelf de tijd die hij nodig had om te gaan trainen. Kort na zijn terugkeer ontstonden er problemen op school. Door een verandering in het studiestelsel kon hij zijn eindscriptie pas een jaar later verdedigen, en hij zou vier, vijf vakken moeten overdoen. “Dus ik viel in een gat”. Hij keek Bob Schreiber aan, en Bob keek terug. Veel meer was niet nodig. Er werden telefoontjes gepleegd om te horen welke tegenstanders beschikbaar waren. En toen belde India. “Het had zich dus rondgezongen in het vechtsportwereldje dat ik weer beschikbaar was”.  Het zakelijk overleg duurde kort. De tegenstander werd gevonden: “Het is een Amerikaan, meer mag ik volgens mijn contract nog niet zeggen”.

Vechtsportvader
Satisch kwam al jong in de vechtsport terecht. Als jongetje van zes jaar werd hij door zijn moeder (“Ze vond me een watje”) naar de school van Charles Dumerniët gestuurd. Daar kreeg hij een aanvullende opvoeding. Wekelijke trainingen, hoe om te gaan met agressie in het dagelijks leven (“Nooit je sport misbruiken, een waarschuwende tik is genoeg”) en de boodschap om zich te blijven ontwikkelen: als mens, als vechter. Welke sporten? Kung Fu en free fight. Van zijn vechtsportvader kreeg hij boeken en artikelen over vechtsport om te bestuderen. En hij werd onder druk gezet door de ouder wordende leraar om zelf een sportschool op te zetten. “De eerste groep begon ik toen ik achttien was, denk ik. De naam Shaolin Ryu komt van hem. Het betekent: de weg van de draak”. Charles Dumerniët is er niet meer, maar in Shaolin Ryu leeft hij voort. De school heeft na veel verhuizingen in 2007 een vaste plaats gevonden aan de Beeklaan. Satisch woont boven de school.
Het is een mooie locatie, maar ook eentje met een beladen geschiedenis. Hier woonde en stierf zijn vader. Satisch: “Als er zoiets gebeurt, leer je de mensen op een andere manier kennen”. Hij vertelt er meer over. Dat het hem zes jaar heeft gekost om weer zijn weg te vinden. Dat kwam ook door de verbouwing van het pand die hij destijds op zich had genomen. En over zijn voorgenomen huwelijk dat mede daardoor afsprong. Sindsdien wil hij geen vastigheid meer, hij leeft voor zijn sport. Zeker nu hij weer terug is in de wedstrijden. Satisch is 31 jaar en een MMA-vechter kan zeker mee tot zijn 38ste. En daarna? “Misschien”.

Mumbai
Dus zo staat het ervoor aan de Beeklaan. De comeback komt elke dag dichterbij, en de planning voor de volgende twee gevechten in 2012 is al begonnen. “Ik vecht mijn tijd uit”, zegt Satisch. Maar eerst Mumbai.

2 thoughts on “de comeback van Satisch Jhamai

  1. Ik ken Satish sinds onze middelbare school, hij is een grote man met een kleine hart op het juiste plek! Behalve dat, is het echt een VRIEND! Je kan altijd op hem rekenen, altijd!

  2. Dag Satish, toevallig las ik het artikel over je en wat fijn te lezen dat je zo geweldig en succesvol hebt doorgezet met de martial arts. Verdrietig te lezen van het overlijden van je vader. Sterkte ermee voor jou en je verdere familie. Succes met de voorbereidingen op de wedstrijden en met de wedstrijden zelf. Je bent een echte globetrotter geworden, he. Ik zou het fijn vinden om eens van je te horen. Heb je nog contact met andere oud-leden van Shaolin Shu? Nou, alle goeds gewenst en hartelijke groeten van Lisa.
    Voor alle duidelijkheid, dit is Lisa, voorheen de vrouw van Charles, inmiddels hertrouwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>