OECKK 2014 Kyokushinkai Karate

Open European Championships Kyokushinkai Karate 2014. Zondag 16 maart, Sporthal Hellas te Den Haag. Honbu Kamakura/ International Budukai.

Hij daar, in het blauw

Hello there. Degene die zich omkeert, in dat blauwe, dat is Juri Villani uit Italië. Op het moment dat ik deze foto neem is het ongeveer twaalf uur ‘s middags. In de vroege avond zal hij in het middengewicht de Europese titel winnen.

“I have to concentrate,” zegt hij tegen me.

“We will talk later.”

De sfeer van deze EK viel op. Het was vrolijker dan vorig jaar. Energieker. Drukker ook. Misschien kwam dat door het fraaie lenteweer, maar ja, daar merkte niemand in de sporthal van wat. Ik was net op tijd voor het overleg tussen de scheidsrechters. Noem het professionele interesse. Even kijken hoe het daar gaat. Daarna mee naar de instructies voor “coaches and fighters”. Daar zag ik dat er veel mensen waren. Op Facebook had ik iets gelezen over in de 50 dojo’s. Sem Schilt was er ook, nu als coach.

37oeckk2014

“Hij is tamelijk rustig,” zei iemand.

 

En ik zag Cath Zomer, met wie ik een groot interview voor de krant had gedaan. “Ik wil weten wat ik nog in huis heb,” had ze toen gezegd. Nog geen week later zou ze haar kleine teen breken. Ze heeft weinig kunnen trainen daardoor.

Bij de instructies voordat het EK begon. Iedereen verzamelt dan.

 

In de zaal ga ik kijken en praten. Sem Schilt gaat geduldig glimlachend met iedereen die dat wil op defoto. Een moeder plukt haar baby uit de wagen, die in de armen van Sem wel erg klein lijkt. Ik zie Ruud Muller uit Leidschendam, initiatiefnemer van het project Schoolkarate.nl/ De tafel met de IBK en de administratie.

En dan is er de factor Italië. Vanmiddag is er een grappling wedstrijd van Ivan Tomasetti uit Vincenza. Hij staat tegen een vechter van Bob Schrijber. Hoe lopen de hazen? Als volgt. Het het laatste IBK-zomerkamp was in Pordenone, in Italië dus, waar Andrea Stoppa een dojo heeft. Groot succes. Daar zag kancho Gerard Gordeau deze Ivan in actie.

Ivan heeft een probleem. In Italië zijn er geen tegenstanders meer over op zijn niveau. Want hij heeft een waslijst aan titels, van samo tot grappling tot Brazilian Jiu-Jitsu (BJJ), roept u maar, hij heeft het. En dan wordt het moeilijk. Tenzij kancho Gordeau ervan hoort, want dan sta je zo in Nederland. De dag ervoor had Ivan op Kamakura een goed bezocht seminar gegeven. David Ellero (ook Italiaan) was er ook; hij traint BJJ bij Kamakura. Kleine wereld, hè? Nog kleiner: Ellero junior kan nu dankzij Ivan een redelijke beenklem aanleggen. Op zijn teddybeer. Junior van 4,5 jaar traint trouwens ook bij Kamakura, dat wil zeggen hij zit in de klas van Duncan Smit bij Kamakura.

Maar we hadden het over karate.

De jeugdpartijtjes zijn leuk en goed. Kinderen, jawel, die soms in en uit de ring getild moeten worden, maar die wel op hun manier volwassen behandeld worden. Verantwoordelijk zijn. Initiatief nemen. Doorzetten. Ik viel als een blok voor Jennifer Helder (Kamakura). Die uitstraling, die aanwezigheid. Alle wedstrijden komen bij Fightstar.tv dus kijk het vooral na.

 

No one puts Jennifer in a corner.

23oeckk2014

Op de achterste rij: Sem Schilt, Gerard Gordeau.

Karateka Cath heeft dan weinig kunnen trainen, ze is wel behoorlijk afgetraind. Er is ruim zes kilo gewicht af gegaan. Maar ja. Vandaag zitten de damespartijen in dezelfe poule, zodat de zwaardere dames in het voordeel zijn. Twee keer pech. Het gaat helaas niet zo goed. Ze staat tegen Roxanne Ramselaar van Dojo Tsunami en zij is duidelijk sterker. Maar Cath gaat gewoon weer trainen.

29oeckk2014

Om drie uur precies komt de “suuuuper fight” zoals door de zaal klinkt. En het werd geen teleurstelling. Die explosie van kracht. Die technieken van grijpen en pakken en duwen, erdoorheen schemerde iets van het oude worstelen. Het spannendste vind ik altijd als er nauwelijks beweging in zit. Dan gaat het om die combinatie van kracht en psychologie: kunnen wachten op het juiste moment, druk zetten of juist niet.

33oeckk2014 34oeckk2014 35oeckk2014

36oeckk2014

Na zijn gewonnen wedstrijd gaat Ivan Tomasetti weer terug naar zijn clubje: David Elloro en Ellero junior, en dan Juri Villani. Wat gebeurt er toch allemaal in Italië? Ze zaten gebroederlijk op de tribune. Ze omhelsden elkaar, beukten elkaar even op de schouder of gaven een innige handdruk. Italianen. Hartelijk volk. Expressiever dan Nederlanders. En helemaal into martial arts.

Italië is het nieuwe Japan.

Ivan is aanspreekbaarder dan Juri. Dus ik vraag: “Hoe vond je het?” Nou, een heel verhaal. Dat hij wist dat zijn tegenstander very agressive was, dus hij had besloten, die ga ik voortdurend laten komen. Moe maken. Geen risico lopen. En als hij de kans ziet, die ook meteen nemen. Ja, ‘t is simple comme bonjour, totdat je het in de ring moet doen.

Ivan is nu 30 jaar en hij heeft een overzichtelijk toekomstbeeld: meer wedstrijden doen. Misschien komt er ooit een eigen dojo, maar daar heeft hij nu nul tijd voor. Zijn leven is trainen en wedstrijden. Eigenlijk altijd al. “Ik was zes jaar toen ik met vechtsport begon. Toen trainde ik voor de medaille die ik bij een wedstrijd kon winnen. Steeds was dat het doel.” Daar kwam het leven dat hij nu leidt uit voort. Hij zat net als David Ellero bij de carabinieri, een politie eenheid die nogal van de sport zijn. En zo ging het verder. Er kwam gewoon steeds meer martial arts in zijn leven, vertelt hij. Het leek vanzelf te gaan, maar wat hij niet vertelt is: de harde training, geen gezin, en het toch vérder moeten denken. En gezien zijn sterrenstatus in het dolce Italia: de onvermijdelijke valse vrienden.
Tegen half vijf komt eindelijk het eerste gevecht van Juri Villani tegen Wesley Pex van Kamakura. Het gaat hard en snel, zelfs voor kyokushinkai begippen. Het ging goed gelijk op, want het werd uiteindelijk hout breken.

Het OECKK overweldigt me altijd. Die veelheid van mensen en indrukken. Het nieuws waar ik over moet nadenken wat op die dag nauwelijks gaat. Sem Schilt als coach zien. Horen dat Cem Senol naar alle waarschijnlijkheid niet meer in Nederland vecht. “Misschien eind dit jaar nog een wedstijd in Japan.” Zsolt Zsiga weer in de ring. Kancho Gordeau in een pak en als ik vraag: “Maar… waaròm?” zegt hij adrem: “Ik ben een bobo”. Daarna wijst hij naar de IBK-tafel en zegt: “Het moest van hun”. Het staat hem goed. Maar je verwacht het niet.

Juri is nog steeds niet aanspreekbaar. Hij staat bij de catwalk en kijkt naar de wedstrijden en ik kijk naar zijn rug. De finale begint zo, tegen Ronald Kersbergen  van Tsunami Budokai Tsunami. Hij trekt zijn sweater uit en de Italiaanse fratelli komen er meteen bij. Omhelzen. Ivan slaat hem op de rug. Behoedzaam. En dan is het tijd om te gaan. David en Ivan gaan mee naar de ring. Erbij staan. Kijken. Erbij zijn. 

46oeckk2014 juri valli2

Een paar minuten later is het beslist. Blij. Opgelucht. David belt meteen Andrea Stoppa op, en geeft zijn telefoon aan Juri die ermee naar buiten loopt. . Het duurt best lang. Misschien meteen een hele nabespreking.

Grazie grazie hoor ik.

En dan eindelijk heeft hij even tijd. David en Ivan blijven er broederlijk bij staan.

Ik vraag naar zijn linker been want hij hinkt behoorlijk.
“A little pain,” zegt hij. “Part of the game.” Een glimlach zo van: hier praten wij niet verder over. Hij is 26 jaar en traint “in mei dit jaar” pas drie jaar full contact karate. Bij Andrea Stoppa: “I am in great debt to him” en dan bedoelt Juri geen geld. Voor Stoppa was hij meer van het traditioneel karate maar dit andere trok hem meer: “It is more realistic. It i about mind and body, about a greater expansion as a person.” Dat gaat over budo. “My lifestyle,” zegt hij. Inmiddels heeft hij een eigen dojo: Sei Budo Dojo –  http://shinbudopistoia.blogspot.nl  in Pistoia bij Florence.” Zijn grote droom is helemaal van de sport te leven. Lesgeven. “As soon as possible marry my girlfriend Alice”, die ook aan karate doet.

En verder?

Zegt de kersverse EK-kampioen: “Keep training.”

En verder? Hij kijkt van: verder is er niks. Dan vraag ik wat nou het állerbelangrijkste is dat hij van Andrea Stoppa heeft geleerd. Er valt een diepe stilte.
We denken alletwee na.
Iets met techiek, vermoed ik.
Of pijn leren verdragen want voor dat linkerbeen geef ik geen cent
Of iets typisch Italiaans, dat je als Nederlandse niet kunt bedenken.

Dan weet hij het. “Being grateful”.

“Being able to train means we are in good health, we have time and we have friends.”

David knikt, Ivan is het er ook mee eens en de kleine Ellero vindt alles nog steeds even leuk op het EK.

Europese kampioenschappen karate

oeck2013 Open European Championships Kyokushinkai Karate. Zondag 17 maart 2013, sporthal Hellas te Den Haag.

Hij was de sensatie van het EK vanmiddag: een tengere man, eigenlijk een jongen. Middengewicht Simor Kerimov won de finale van Sacha Decosterd in een zinderende spanning. Keer op keer hikiwake (onbeslist, breektesten die moeilijker werden en dan nog een keer terug de ring in, maar nu met vier scheidsrechters. Die kozen hem als winnaar.

Simor zag ik bij zijn eerste breektest zes planken doorslaan. Het ging fel en geconcentreeerd. Wat je noemt: beheerst. Daarna liep hij weg met zijn trainer, de man met het mutsje. Ik erachteraan. Bij elkaar spraken ze zes woorden Engels, maar Misha Martirosjan van Honbu Kamakura kwam vertalen en zorgde voor tape. Dat was nodig, de vellen hingen eraan.

 

Simor toonde me zijn hand. Op de foto ziet het er nog onschuldig uit. Maar het deed tamelijk veel pijn. Niks gebroken.P1030916_resize “Een beetje gekneusd”, bracht Misha over. Simor komt uit Siberië. Daar is pijn iets anders dan hier. In de gauwigheid hoorde ik dat hij 23 jaar is en inmiddels tien jaar traint. Hij is hier op uitnodiging. Zijn coach is karateka Maxim Shaydo. Ja, en toen ging het verder onder elkaar in het Russisch.

Het waren twee aardige jongens. Ze waren voortdurend samen. Waar Simor liep, daar was Maxim. En waar Maxim was, daar stond Simor ook. Onderling praten, overleggen, lachen.  Twee Russen in Den Haag.

Simor groeide snel in het toernooi. Hij had drie wedstrijden. Bam, bam, bam. En de breektesten. Bij de laatste wedstrijd ontstond nog verwarring: was hij zich helemaal aan het voorbereiden, greep de scheidsrechter in: eerst verder vechten en is het dan nog onbeslist, dan komt er weer een breektest. Die kwam dus, want de finalisten om de EK titel waren behoorlijk aan elkaar gewaagd. Meestal zorgen de zwaargewichten voor het vuurwerk, maar hier zag je de kracht van het middengewicht. Licht genoeg om snel te zijn, zwaar genoeg om kracht te zetten.

Toen kwam de laatste breektest, die beslissend kon zijn. Simor liet acht planken opleggen. Acht! En dat met die gehavende handen die intussen ondanks de tape er beslist slechter op waren geworden. Hij kreeg uitleg: het moest met de elleboog. Hoe, wist hij niet. Dus dat leerde hij even ter plekke. Misha vertalen, Maxim en Simor overleggen, en dan moest het maar lukken. Ik dacht afwisselend: “Doe het niet!” en dan weer: “Dat kan hij!”

Het leek of het hele toernooi alleen hierom draaide. En dat terwijl het ouderwets goed georganiseerd was: alles liep als een trein. Waren er open plekken, dan sprong een karateka van een andere gewichtsklasse in. De opbrengst ging naar het goede doel: KiKa, en de namen van sponsoren werden regelmatig omgeroepen, soms zelfs op rijm: “Want zonder Wout, geen hout”. Wel hoorde ik dat er wegens concurrentie van een buitenlands toernooi minder vechters waren. Nou, dat kan. Maar wij hadden Simor Kerimov.  Van zijn eerste en zijn laatste breektest heb ik een filmpje gemaakt. Je ziet Maxim ook optimistisch blijven, ook toen hij eigenlijk niet zo goed wist hoe dat moest met die ellebogen. Maar dan toch acht planken op laten leggen. Acht! Wat gaat er dan in je om?  Waarschijnlijk vooral dat je wil winnen.

 

 

 

 

P1030891_resize P1030892_resize P1030899_resize P1030901_resize P1030903_resize P1030907_resize P1030909_resize P1030910_resize P1030911_resize P1030912_resize P1030914_resize P1030918_resize P1030919_resize P1030920_resize P1030928_resize P1030929_resize P1030932_resize P1030934_resize P1030936_resize P1030938_resize P1030943_resize P1030950_resize P1030952_resize P1030968_resize P1030985_resize P1030989_resize P1030991_resize P1030993_resize P1030997_resize P1040002_resize P1040007_resize P1040014_resize P1040019_resize P1040021_resize

 

 

 

 

 

Kata’s in Kamakura

Zondag 6 februari 2013. Kata Seminar van Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (European Kyusho Academy). Locatie: Honbu Kamakura, Den Haag.

“Dit kun je alleen volgen als je een goede basis hebt,” zei kancho Gerard Gordeau. Op hoog niveau werden kata’s onderwezen in de kleinst mogelijke eenheden. In de enkele uren voor de pauze waren slechts twee bewegingen van één kata behandeld. Diepgang werd geboden en geëist. Istvan Adamy (8ste dan): “Show me your kata and I will tell you who you are.” Veel aandacht was er voor de triggerpoints, die tijdens de kata bij de tegenstander geraakt kunnen worden. Bij het juiste gebruik bleek het mogelijk de ander sneller laten neervallen dan de zwaartekracht.

Het was een middag die me overviel, in de meest gunstige zin. Want eigenlijk had ik iets heel anders verwacht. Series kata’s zien uitvoeren, de schijngevechten zien, of de bewegingen voor het gevecht. Maar Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (rode band op de foto’s) gingen de diepte in, en hoe. De elementen van een kata werden lang en uitvoerig behandeld en toegelicht in het Engels met charmant Hongaars accent. Uitleg, achtergrond, toepassing. Uren lang, met slechts een kleine pauze.  Ik heb er ademloos naar gekeken en foto’s gemaakt. Geleidelijk aan werd het drukker, karateka’s uit het hele land waren gekomen om hierbij te zijn.

En wat een gezicht was het: zoveel hoge banden in die prachtige dojo. Wat daar die middag verzameld was aan kennis en kunde, dat was uniek. Ik was onder de indruk.

 

mooi1 mooi2 P1030816_resize P1030820_resize P1030822_resize P1030824_resize P1030825_resize P1030828_resize P1030830_resize P1030837_resize P1030839_resize P1030840_resize P1030842_resize P1030843_resize P1030845_resize P1030846_resize P1030848_resize P1030849_resize P1030852_resize P1030860_resize P1030861_resize P1030862_resize P1030863_resize P1030865_resize P1030867_resize P1030868_resize P1030874_resize P1030876_resize P1030877_resize P1030878_resize P1030879_resize P1030883_resize P1030885_resizeP1030824_resize

 

Worstelen in Utrecht

00-kijkend-naar-mat

- mail van de Halter -

Op 30 en 31 maart vindt in Utrecht een editie plaats van het Paastoernooi, het grootste jeugd worsteltoernooi ter wereld. Aan het evenement doen 500 deelnemers mee uit 18 landen. Worstelvereniging De Halter organiseert dit jaarlijks terugkerende toernooi voor de 43 keer op rij. Voor het eerst dit jaar vind het toernooi plaats in sporthal Galgenwaard op het Herculesplein 341, 3584 AA, Utrecht, Nederland.

De openingshandeling van het toernooi is op zaterdag 30 maart om 10.00 uur.

Demonstratie tegen het genomen besluit van het IOC

Het bestuur van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) heeft  besloten om de worstelsport vanaf 2020 uit het vaste programma van de Olympische Spelen te schrappen.  Dit laten wij natuurlijk niet zomaar gebeuren. Wereldwijd is er al gedemonstreerd tegen dit besluit. De Halter, en alle honderden aanwezige worstelaars, zullen direct na de opening, op zaterdag 30 maart om 10.00 uur, op opvallende wijze demonstreren tegen het genomen besluit van het IOC!

Tijdens het toernooi wordt er in verschillende gewichtsklassen geworsteld, door zowel jongens als dames. In de leeftijdscategorie 8-20 jaar zullen de jongens worstelen in de Grieks-Romeinse stijl. De dames worstelen in de leeftijdscategorie 8-25 jaar in de Vrije stijl.

Vrijwel alle Europese, mondiale en Olympische worstelkampioenen hebben in hun verleden aan het Utrechtse toernooi deelgenomen. Het mag daarom met recht het ‘toernooi der kampioenen’ worden genoemd.

Uit Nederland zal bij de dames onder andere Jessica Blaszka deelnemen. Het NOC*NSF heeft worstelaarster Jessica Blaszka de High Potentialstatus (HP-status) gegeven en ziet in Blaszka een serieuze medaillekandidate op de Olympische Spelen van 2016.

Op zaterdag wordt er geworsteld van 10.00 tot 20.00 uur, op zondag van 09.00 tot 17.00 uur.

De finales vinden plaats op zondag vanaf 12.00 uur.

w-mail info@dehalter.com

website www.dehalter.nl