Karate en kickboksen in Katwijk 2012

poster-12-2012-723x1024_resize

Kickboksgala Kamakura Katwijk, zaterdag 8 december 2012. 

Het was anders dan vorig jaar. Toen kwam ik er voor de eerste keer, en het leek me ontspannen genoeg. Dat hadden ze van te voren ook tegen me gezegd: in Katwijk is het gezellig, old skool. Maar dit jaar begreep ik pas wat ze bedoelden. De sfeer was losser, gemakkelijker.  En hoe dat kan?  Dat is het raadsel van Katwijk. Na alle ellende in het kickboksen van de laatste tijd lieten zij wat anders zien. Meer sponsoren. Een verlaagde toegangsprijs: van 20 euro naar 15 euro.  Ja, zo kan het ook, denk je dan, maar de avond moet intussen met veel beleid in elkaar gezet zijn. Gericht sportscholen uitnodigen, dat scheelt ook.

Ik was mee met Honbu Kamakura. Een paar auto’s volgeladen met coaches en vechtsporters. Verzamelen in Den Haag, op tijd erheen voor het wegen en dan wachten op de wedstrijden die gaan komen.

Dat is altijd zo’n contrast. In de zaal ziet het publiek de ene wedstrijd na de andere. In de kleedkamers wachten de vechters. “Hoeveelste is dit? ” “Nog vijf”.  Hangen en rustig blijven.

Dit jaar zouden er ook karatewedstrijden zijn, Kyokushin, dat is het hardste dat er is. Full contact, zowat alles mag binnen de grenzen van het sportieve. Witte kleren, blote voeten, streng protocol. Je moet ervan houden. En ik hou ervan.

Daar begon de avond mee. Voor het publiek was dat nog onwennig. Iedereen zat en keek, zonder goed het hoe of wat ervan  te begrijpen. Bij de laatste wedstrijden begon de scheidsrechter af en toe een uitleg te geven, die door de ringspeaker werd overgenomen. Misschien iets voor de volgende keer: wat uitleg op het grote projectiescherm op het podium. Dat die volgende keer er komt, staat nu al vast.  Trainer Wim van Rhijn vertelde me, dat ze streven naar 50/50, dus de helft karate en de helft kickboksen. Daarmee is Kamakura Katwijk dan terug bij de bron, want ooit begon Jack Nugter er met karate. Vanaf januari gaat Cem Senol (van Kamakura Den Haag) er les geven. Motiverend detail: tijdens het gala werd omgeroepen dat Cem een Europese titel zwaargewicht kyokushin had gewonnen. In Polen, waar hij met kancho Gerard Gordeau verbleef. Dat wordt leuk in Katwijk. Cem is precies zoals je je een zwartebander kyokushin voorstelt: sterk van postuur, correct in de omgangsvormen. Ogen die recht door je heen kijken.

Wat ook meewerkte, was het strenge toezicht van de bonden. Het kickboksen viel onder de WFCA. Het karate vond plaats onder auspiciën van de International Budokai (IBK) dat ook scheidsrechters had afgevaardigd. Vooraf werden alle karatecoaches bij elkaar geroepen in een zaaltje. Ik mee natuurlijk. De regels werden nog eens doorgenomen, aandachtspunten werden genoemd: een paar jongens waren nog maar een paar maanden met karate bezig en dit was de eerste wedstrijd, dus de tegenstander hoefde daar niet vol op los te gaan. Wel eerlijk en hard, niet slopen. Anders liepen die jongens nooit meer een dojo in natuurlijk.
Bij de kickbokswedstrijden daarna leek iedereen op te leven: dat kenden ze. Er klonk meer gejuich en geroep en kinderen liepen gemakkelijker rond.

Aan dat losse in de sfeer, vooral na het karate, heb ik me overgegeven.

Dus ik ging de ring zitten en besloot te kijken zonder te schrijven, alleen het ritme van de rondes volgen, de trainers horen en zien, dan een nieuwe wedstrijd, de muziek, dan de aanwijzingen van de scheidsrechter. Het ging onder mijn huid zitten en als het naar mijn hoofd steeg, ging ik even naar de kleedkamer beneden. Daar rook het naar tijgerbalsem en zweet, een goede geur is dat. En toch dacht ik steeds aan die karatewedstrijden.

 

Daar heb ik ook wat foto’s van gemaakt.

bewerkt P1030770_resize_with_border

bewerkt P1030778_resize_with_border

bewerkt P1030779_resize_with_border

bewerkt P1030785_resize_with_border

bewerkt P1030786_resize_with_border

bewerkt P1030789_resize_with_border

bewerkt P1030799_resize_with_border

bewerktP1030766_resize_with_border

Seminar Royce Gracie

Seminar BJJ Royce Gracie, 4 november 2012. Den Haag, Sporthal Hellas. Organisatie: Duncan Smit en Robbert Jol, Honbu Kamakura, onder ausp. van de International Budo Kai (IBK).

We stonden allemaal in de sporthal te wachten, of nou ja, allemaal. De een was wat in z’n tas aan het zoeken. De ander stond op de mat, helemaal klaar met de warming up. Elders werd wat gepraat. Ik keek opzij en zag vanuit de gang een magere man naar me toe lopen, zijn pak was schoon en een beetje versleten. Dat was hem. Royce Gracie himself. Die gewoon doorliep, langs me heen, dwars door de groep, naar de mat.

Hij viel dus niet meteen op. ‘t Was niet zo dat de aarde beefde toen hij binnenkwam. Iedereen praatte ook gewoon door.

Royce stond op de mat. Ik keek naar wat hij deed. Rekken, strekken. En zijn ogen sluiten, een paar minuten lang. Vermoedelijk begon het daar. De concentratie die uit zou groeien tot een eenpersoons-energieveld.

Het was druk, op een goede manier. Pers. FightStar TV, die ook filmde  bij het besloten ochtendprogramma op Kamakura. De oud-worstelaar Thomas was uit Amsterdam overgekomen, en daarmee waren er drie mannen aanwezig uit die allereerste editie van de Ultimate Fighter Challenge, dat legendarische toernooi uit 1993. De andere twee waren de finalisten: Royce Gracie en Kamakura’s kancho Gerard Gordeau. Alleen daarom al was ik gegaan. De historische sensatie om die twee in dezelfde ruimte te zien. Al hadden ze een telefoonboek voorgelezen.  Ik zag Remco Pardoel, zwarte band BJJ en in de tweede UFC, die van 1994. Gerard Gordeau stond toen in zijn hoek. Ook MMA-vechter Stefan Struve was in de groep.  Blond en lang: ruim twee meter.

Er was veel vechtsportgeschiedenis aanwezig, maar ook toekomst. En heden, want uit alle windstreken waren er vechtsporters naar het seminar gekomen. Ik signaleerde Satisch Jhamai van de Haagse sportschool Shaolin Ryu. Die grote belangstelling is logisch, het was de eerste keer dat Gracie hier was. Hij doet een Europese toernee.

Die middag zag ik discipline. En toewijding. Het bleef rustig. Gracie demonstreerde een techniek, dan werd dat in tweetallen geoefend. Gracie liep rond, keek, controleerde en corrigeerde.  Riep hij:  ”Time out, time out”, dan verzamelde iedereen zich en werd de volgende techniek onderwezen. Er zat een sterke candans in. Roepen, luisteren en kijken, nadoen. En dat ruim drie uur lang. Iedereen bleef volle aandacht geven. Gracie ook.

De pers werd in de hand gehouden. Niet filmen. Er komt waarschijnlijk een dvd. Beperkt foto’s maken.

Op de tribune raakte ik  in gesprek met de Amerikaanse Bobby Thompson. Hij traint nu ongeveer tien jaar bij Royce Gracie en heeft sinds kort de bruine band. Een zwarte komt pas na vijftien jaar, dat betekent dus vijftien jaar constante inzet, binnen en buiten de sportschool. Bobby heeft ook een sportschool: xequematebjj.com. Die loopt heel redelijk maar dat kon beter. Want wat is het geval? Het grote publiek komt af op zwartebanders met sportschool. Dat publiek weet niet dat de ene zwarte band de andere niet is. Je kunt best ergens na een paar jaartjes zo’n zwarte band scoren, ergens waar ze het zo nauw niet nemen. Maar ja, zwarte band, dat heeft nou eenmaal een uitstraling. Terwijl (en dit vind ik zelf, hoor) een enkele vezel van een bruine band van de ene sportschool meer waard kan zijn dan twee zwarte banden van een andere.

Bobby volgt de Gracie familie al jaren. De levensstijl. De sport. En het eten: er is iets als het Gracie Diet. Veel water, en enorm veel regels over welke voedingsstoffen je wanneer mag eten en wel of niet combineren. “Hij zondigt nooit, ” zei Bobby over Royce. “En daarom heeft hij ook zoveel energie, de afgelopen nachten heeft hij bij elkaar zo’n vijf uur  geslapen.”

Na het seminar veranderde alles. Iedereen werd losser. Lachen en praten, en enorm veel foto’s maken. Gracie poseerde onvermoeibaar. En het beste moment van die middag kwam toen. Voor een fotograaf ging dat ene groepje van vier echte zwarte band mannen staan: Duncan Smit (geeft BJJ bij Kamakura), Gerard Gordeau, Remco Pardoel (Godfather of BJJ in Nederland) en Royce Gracie. In mijn ooghoek zag ik Thomas ook kijken naar zoveel vechtsportkracht bij elkaar. Thomas lachte en riep:  ”Mooie middag, wat!”

Kickboksgala Kamakura Katwijk

Kamakura Katwijk, zaterdag 10 december 2011

Het was vol in het Katwijkse Tripodia, die zaterdagavond, maar het had nog voller moeten zijn. Dit jaar waren de kosten van het kickboksgala hoger geweest, de sponsoren minder in aantal en dus was de toegangsprijs hoog. Twintig euro. Nog niet een jaarsalaris, maar je zult maar als trotse ouders je kind willen zien kickboksen. Dat doen ze in Katwijk aan Zee. Gezelligheid is daar gewoon. Old skool, hoorde ik zeggen.

Dat old skool gevoel zat ook in een bepaald soort nuchterheid. Het kickboksgala organiseert Kamakura Katwijk al jaren en jaren, ze weten niet eens hoe lang. Vijfentwintig jaar? Kan. Ik zei: “Haal de burgemeester erbij, hang ballonnen op!” Maar ze waren niet zo van de balonnen. En ‘t kon ook best dat ze het al langer organiseerden. Old skool. Zonder franje.

Ze hadden het prima voor elkaar, die avond. Twintig partijen waarvan er slechts eentje niet doorging. Dat is een goede score. Broodjes, kleedkamers netjes verdeeld en eigen mensen in de veiligheid. Tel even mee: nuchtere man, vechtsporter, Katwijker. Dus het bleef nogal rustig, vanzelf. Als vrouw alleen ga ik niet zo gauw naar een voetbalwedstrijd, maar op dit kickboksgala voelde ik me veilig. De sport heeft sinds de vechtpartijen in Hoorn van afgelopen mei een flinke deuk opgelopen, wat ontzetttend jammer is. Maar een avond als dit doet dan weer goed.

Kamakura Katwijk is een van de vele satellieten van Honbu (hoofdkwartier) Kamakura, aan de Haagse Gheijnstraat. Iran kent ook een Kamakura, daarvan heb ik een paar mensen in actie gezien op het EK karate in het voorjaar. Indrukwekkend. Die mentaliteit alleen al. Ook old skool.

In Katwijk is IJsbrand Schaap er indertijd mee begonnen, dat was in de jaren ’90. Een Katwijker die in Den Haag trainde. IJsbrand was een gelovig man, wat interessant is omdat er in het streng-gelovige gedeelte van Katwijk bezwaren tegen de vechtsport schijnen te bestaan. Daar zou ik graag meer van weten, hoe dat zit. Enfin, IJsbrand emigreerde en nu is Wim van Rijn het hart van de club. Een hechte club, met weinig verloop. Wie komt, blijft meestal. Zo’n zestig, zeventig leden zijn er, de meesten zeker tien jaar lid.

Voor Wim van Rijn was het een bijzondere avond. Zijn zoon (ook een Wim) ging voor de allereerste keer de ring in. Tegen een clubgenoot. Twee weken geleden was hij twaalf jaar geworden. Hier is de eerste ronde:

Rode hoek: Wim van Rijn tegen (blauwe hoek) Sven van Duijn. Eerste ronde (3×1 minuut), jeugd. Alleen eerste ronde.

Wim junior verloor, maar hield het enthousiasme goed vast. Volgende keer beter. Zo gaat dat.

De avond verliep met nauwelijks een smetje. Wel was er even wat onrust toen een club vervelend dreigde te worden. Katwijkers grepen in, de organisatie schrapte de uitnodiging voor het volgende jaar, klaar. Geen softe toestanden met gesprekken voeren en tweede kansen geven. Een Kerstkaart zat er vanzelf al niet in.

Hoe de wedstrijden waren? Prima. Goed niveau. Ik stoorde me soms aan al te schreeuwerig publiek, maar dan ging ik even pauzeren in de kleedkamer. Het was een goede avond. Maar ik ben wel nieuwsgierig, wat er vanuit christelijk oogpunt voor bezwaren bestaan tegen het kickboksen. Jeugd die aan regels gehoorzaamt, respect voor een scheidsrechter, tegenstanders een hand geven, daar kun je toch alleen maar vóór zijn?

Bep van Klaveren Memorial 2011

Bep van Klaveren memorial 2011, maandag 14 november 2011. Rotterdam.

NEDERLAND – CHINA
achtttiende Bep van Klaveren Memorial

Juliano Westhiner
60 kg. / Dutch Champion
-
Zhang Hong Wei
60 kg. / 5th Chinese Championship 2011

Rafik Harutjunjan
64 kg. / Dutch Champion 2011
-
Gao Song
64 kg. / 3rd Chinese Youth Championship 2010

Naomi Olenski
-
Ning Yu Yu
75 kg. / Chinese Champion 2011

Uitreiking Bep van Klaveren Memorial Prijs
door Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb

Husnu Kocabas
60 kg. / 3rd World Championship Military 2011
-
Li Chang Zheng
60 kg. / 3rd Chinese Youth Championship 2011

Marichelle de Jong
75 kg. / European Champion 2011
-
Tang Jie Li
75 kg. / World Champion 2008

Stephan Danyo
69 kg. / Dutch Champion 2011
-
Yuan Shao Wen
69 kg. / 5th Chinese Championship 2010

Peter Mullenberg
75 kg. / World Champion Military 2011
-
Wang Shan Shan
75 kg. / 3rd Chinese Championship 2011

Uitgebreide samenvatting zaterdag 19 november om 17.00 uur op TV Rijnmond
Programma wordt elk uur herhaald