Jan Bens

Jan Bens, oud-bokser en de trainer in 1970

Jan Bens (april 2010)

Volgend jaar wordt hij 90. Een man op leeftijd, die zegt: “Dit is de mooiste tijd van mijn leven”. Hij heeft familie, een vriendin, een gezellig huis en een rijkdom aan herinneringen. Als ik hem ontmoet, laat hij me daar royaal in delen.

De reden waarom ik hem opzocht,  lag voor de hand. In 1970 wint Lolle van Houten voor de tweede keer de nationale titel bij de zwaargewichten, met als trainer Jan Bens.  Daar wilde ik meer van weten. Hoe dat ging, toen hij als trainer bij Cambuur was en een bokser ging trainen.

Jan Bens is een spraakzame man.  Hij heeft humor, hij is adrem en direct- precies zoals je je een Rotterdammer voorstelt. Driftig is hij niet meer, en zo sterk als toen evenmin, al kan hij trefzeker  plaagstootjes uitdelen. Tik, raak.

“Boksen is moeilijker dan voetbal”, stelt Jan Bens. “In een elftal kun je even op Pietje of Jantje gaan hangen, maar in de ring moet je het alleen doen. Toen ik in ’64 trainer werd bij Cambuur, gaf ik de jongens boksles. Een voetballer gebruikt alleen zijn benen, maar als ze gingen sparren kwam het hele lichaam eraan te pas. Uit de hand liep het nooit, want dan kregen ze met mij te maken.”

Die autoriteit nam hij mee toen hij met Lolle begon te trainen. “Vrienden waren we niet,” zegt hij, ” want ik was de trainer. Hij moest wat van mij aannemen en dat deed hij ook. Al was hij een betere bokser dan ik ooit geweest ben, dat zeker.”

We praten over Hennie Thoonen, de tegenstander uit 1970,  (“dat was een beer van een vent”), over Lolle zelf (“een fijne bokser, dat zag ik meteen”), over de verschillen en overeenkomsten tussen Rotterdammers en Friezen, over wat persoonlijke zaken  en over de sport zelf.  Hij is in het voetballen opgegroeid, maar zijn grote liefde ligt toch bij de bokssport. Zelf heeft hij enkele districtstitels behaald. De sport bleef in hem zitten, ondanks zijn loopbaan als voetbaltrainer. Als er boksen op televisie is, kijkt hij met een kritisch oog. Hij let op stijl, inzet en karakter: “Je moet geen gemenigheidjes uithalen, daar hou ik niet van.”

Het was een lange middag, een fijne middag ook.  Dat wordt een mooi hoofdstuk in het boek, dat  langer en diepgaander zal zijn dan hier op dit bokslog kan.  Jan Bens heeft toegezegd op het Lolle van Houten Memorial te komen. Een man om naar uit te kijken. Hij is 89 jaar en in zijn hart nog altijd een bokser.

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>