Kukkiwon demonstratieteam

Team met bobo’s

Kukkiwon demonstratieteam. Woensdag 6 april 2011. Sporthal Leidschenveen

Op taekwondo sites zag ik steeds hetzelfde persbericht verschijnen. Dat het Kukkiwon team naar Nederland kwam. Wegens vijftig jaar diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Korea. Hoe geweldig het team was. Kukkiwon, taekwondo headquarters. Voor de eerste keer in Nederland, op uitnodiging van de Nederlandse Taekwondo Bond en de Koreaanse ambassade.  Ze hadden al meer dan 100 landen aangedaan en nu eindelijk kwamen ze naar Nederland. Daar kwam het bericht op neer. Maar ja, wie en wat en hoe, dat wil je dan toch weten. Tenminste, ik wel. Na een tijdje telefoneren had ik iemand van de Koreaanse ambassade aan de lijn die me vertelde dat het “crème de la crème” vanavond zou zijn, taekwondo en de artistic value. Een team van 12 jonge mensen. Dus ik was benieuwd.

De demonstratie duurde een uur, en het liet me nadenkend achter. Of ik de sport zelf gezien heb, weet ik niet. Het uur was gevuld met een mengeling van acrobatiek en breektechnieken, afgewisseld met groepsoptredens vol discipline. Tegelijk lopen, zitten, buigen. Dat werk. Alles met een strakke choreografie, ook de enkele scènes van het type ‘vrouw weert aanvaller af’. Naast me stond een man die bijna dertig jaar taekwondo beoefende en hij vond alles even prachtig. Bij een reeks trappen waarbij zes planken achter elkaar werden gebroken,  juichte hij hardop. De bomvolle zaal applaudiseerde graag en lang; alle Haagse taekwondo verenigingen leken present te zijn. “Nu weten we weer hoe het moet”, hoorde ik zeggen.

Een van de vele breektesten.

Rechtsvoor staat iemand met een appel op zijn hoofd.

Ik kwam niet voor de artistic value. Wel voor de sport. Wat had ik eigenlijk gezien? Een uur sportentertainment. Acrobatiek met vechttechnieken erin. Reclame voor taekwondo. “Come visit us in Korea”, zei nog iemand. “Maybe one day”, antwoordde ik.

Gek genoeg heb ik toch iets van taekwondo ontmoet in de minuten dat ik sprak met master Kim Myung-Soo. Via een tolk die Engels sprak. Master Kim. Hij is de directeur van het Kukkiwon team. Een oudere man, even vriendelijk als waardig in zijn uitstraling. Beheerst.  Waardoor ik dacht, kracht, controle en elegantie, hmmm, ja, in die richting. Ongetwijfeld heeft hij ook andere kanten, vooral als hij les geeft. Maar tegen mij, op dat moment, was het glimlachen en buigen. Van de weeromstuit deed ik het ook. In Nederland vond hij iedereen “very nice”, ze waren er nu drie dagen en morgen gingen ze alweer weg. “I see”, zei ik. Op zijn kaartje stond: ‘heart of taekwondo’. Dat geloofde ik meteen.

Soms gaat het er niet om wat iemand zegt. Wel hoe. En wat je daarbij voelt. Iets van ontzag en ontroering. Voelen dat deze man drager van tradities is, van kennis en kunde die van de ene op de andere generatie is doorgegeven. Het speet me enorm dat de taal tussen ons in stond. Al had het misschien niet veel geholpen, van de individuele openhartige gesprekken leken de Koreanen niet zo gecharmeerd te zijn.

Maar het is aan de aanwezigheid van master Kim te danken, dat ik nog steeds nieuwsgierig ben naar taekwondo. Ik zou het graag eens zien, maar bij voorkeur zonder de artistic value.

Kort voordat het begon. Ze waren er al in de vroege middag.

Soms stopte de muziek. Je wist nooit of het opzet was of niet.

Speech van de ambassade. De versterker moet vastgehouden worden.

Verschillende breektesten met een hoog acrobatisch gehalte.

En ja, alles ging dwars doormidden.

Master Kim Myung-Soo

Na afloop mocht iedereen foto’s van dichtbij komen maken.

Druk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *