NK Bankdrukken 2011

Nederlandse kampioenschappen bankdrukken, zondag 27 maart 2011. SSS (Sport Staalt Spieren) Alkmaar.

Van te voren had ik gemaild, of het wel goed was dat ik kwam. “Ja hoor.” En dat ik dan ook een stukje erover ging schrijven. “ Best.” Maar ik wist er niks van. “Kom gerust.” Dus ik ging op zondagmiddag naar Alkmaar, om de Nederlandse kampioenschappen bankdrukken te zien. ’s Morgens waren de dames en de wat lichtere gewichtsklassen geweest, ’s middags kwamen de senioren en de masters. Wat ik begrepen had: bankdrukken is een van de drie disciplines van het powerliften. Kniebuigen en deadliften zijn de andere twee.

Bij binnenkomst vroeg ik om een overzicht van de deelnemers en de verenigingen. Was er niet. Ik kon op de computer meekijken. Maar ik ben een schrijvend mens dat graag papier in handen heeft. Kon niet. Dan merk je dat deze sport in een kringetje ronddraait. Ze doen weinig aan de pers, en de pers kan er dus ook weinig mee doen. Onbekend, onbemind. En dat is jammer, want die middag waren kracht en schoonheid op sommige momenten harmonieus verenigd. Je realiseert je dan dat hiervoor hard getraind moet worden.

Op kracht, allereerst.
Kracht kun je kweken, met training en voeding. Beetje supplementen. Nee, geen anabolen of ander spul. Als de Powerliftingbond je pakt, heb je zo een schorsing. Die zijn streng, en terecht, want hoe klein de sport in Nederland ook is, internationaal doen we het goed.

Dan is er techniek. Dat ook. Want kracht moet intelligent ingezet worden.
Je ziet het meteen aan hoe een ‘banker’ gaat liggen. In balans, gericht op dat ene: de halter met dat gewicht correct omhoog stoten, vasthouden, terugplaatsen op het rek. Drie beurten, de beste telt. Op een bord werd het gewicht aan de halters weergegeven.

Om de bank staan drie mannen als bescherming. Altijd een risico dat de halter valt, een minieme verkeerde beweging, en jij bent geplet. Dat moet niet. In de kring om de drie mannen zitten drie scheidsrechters. Zij beslissen of het goed was. Zo ja, drie van de lampjes branden wit licht. Zo nee, rood licht. Dan loeit de zaal.

Erg druk was het niet. Familie, vrienden en kennissen. Iedereen kende elkaar, en ik kende niemand. Een kleine wereld. Ik maakte snel wat kennissen en vroeg naar het hoe en wat. Zo hoorde ik dat er zo’n tien verenigingen waren vandaag, met in totaal 77 inschrijvingen. Dat is zo’n beetje iedereen die aan bankdrukken doet, van de jonkies tot en met de ouderen. De tijden van Gerard du Prie zijn voorbij, de wereldkampioen van 1983, die de aandacht in Nederland wist te trekken.

Jammer is dat. Want ik gun de sport een groter publiek. Waarom zou een fysieke prestatie minder zijn dan een creatieve prestatie? Aanleg, talent, doorzettingsvermogen en kunnen omgaan met druk. Het laat zien wat een mens kan zijn, kan doen, en daar gaat het om.

Toen ik Torben Olsen zag, keek ik nog eens goed. Hij was geconcentreerd, bijna op het routineuze af. Die indruk klopte. Torben is 21 jaar en traint sinds zijn 13de. “Ik zat op judo en jiu jitsu maar wilde eigenlijk dit doen. Mijn ouders hadden het liever niet.” Via via kwam hij toch in de krachtsport terecht, en met succes, want hij wint veel. Volgend jaar verwacht hij naar het EK te gaan. Als dat lukt, want het leven is vol: zes dagen per week werken als vrachtwagenmonteur, zeker vijf keer per week trainen. En’t is alles zelf betalen, zeker als je naar een wedstrijd gaat is extra voeding duur. Hij weegt nu onder de 105 kilo, een goed gewicht, dat onderhouden moet worden. Iets als profleven bestaat helaas niet in zijn sport, vertelde hij. Al zou hij dat graag willen: “Dan kan ik twee keer per dag trainen.” Sponsoring organiseren is lastig, de sport staat niet zo in de belangstelling. Maar hij houdt er nu eenmaal van.

Ik filmde zijn derde beurt, met een gewicht van 210 kilo. Kijk maar. Kalk op zijn rug (tegen het uitglijden) en op zijn handen. Let ook op het typische bankdrukshirt, dat beschermt de spieren een beetje. Want daar komt veel druk op te staan.

Het leek gemakkelijk. Maar dat is Torbens stijl, dat soepele. Vergelijk het eens met Pjotr van den Hoek. Een showbizzmoment, spectaculair, maar ’t loopt anders af. Toch wel met 247,5 kilo aan de halters.

Tegen de penningmeester van de Powerliftingbond klaagde ik over het gebrek aan informatie. Hij legde uit: dat SSS Alkmaar de organisatie pas zo’n acht weken geleden op zich had genomen. Maar! Straks vinden in Nederland de West-Europese kampioenschappen plaats. Op 17-18 september, in Cuijk. Of ik ook kwam. “Eerst vandaag”, zei ik streng, want een Nederlands kampioenschap is in principe best indrukwekkend. Alleen, wie wáren nu die kampioenen?

Aan de organisatie vroeg ik om een printje van alle uitslagen. Hun laptop stond open. Waarvoor? vroeg men verbaasd. Ik zeg, een stukje voor mijn blog. De organisatie zei dat de printer het niet goed deed en dat ze wel een kopie voor me zouden maken. Ik kreeg de bladen dubbelgevouwen in handen. “Dankuwel”, zei ik. In de trein vouwde ik de papieren open. De fotokopie was mislukt, door de witte vlekken waren namen en verenigingen onleesbaar. In ieder geval zag ik Torben met een beker. Stond hem mooi.

Hieronder wat foto’s.

Buiten hangt dit bord.

Zaal met publiek. Voorin gebeurde het.

Beschermend toezicht.

Bankdrukken doe je met je hele lichaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *