Moeten vrouwen rokjes aan?

Deze column verscheen eerder in 2012 op HaagseTopsport.nl

Je bent een vrouw, je doet aan karate en je hoort van de bond dat je tijdens wedstrijden voortaan een rok moet dragen. De judovrouwen krijgen hetzelfde nieuws. Het moet, zegt de bond, want dat staat zo veel vrouwelijker. Bizar? Welnee. Die discussie moeten boksende vrouwen momenteel aanhoren.

Alles dat vechtsport beter en aantrekkelijker maakt, daar ben ik vóór. Duizend procent. Zonder meer. Laat dat duidelijk zijn. Vooruitgang is de redding van elke sport. Wie kan er tegen vooruitgang zijn? Niemand.

Nu gaan we een stapje verder. Is het een vooruitgang om vrouwen in een rok te laten vechten? Als een rok goede wedstrijdkleding is, hebben mannen er ook recht op. Daar horen we geen enkele boksbobo over. En dat terwijl we sinds die televisieserie Gladiator allemaal weten hoe een vechter in rok eruit ziet. Maar omdat het alleen over vrouwen gaat, is er iets anders aan de hand. We moeten vrezen dat het de boksbobo’s zijn, de mannetjes die graag naar vrouwen in rokjes kijken. Op zich is daar niks mis mee. Dat is de doelgroep van een hele industrie aan moddervechtende meisjes, en ook de Wallen doen dankzij dit soort mannetjes goede zaken. Maar kunnen die seksbeluste mannetjes van onze vechtsportvrouwen afblijven?

De grote boksbond AIBA presenteerde een kledinglijn van rokken voor boksvrouwen, dit met het oog op de Olympische Spelen volgend jaar. Dan staat boksen voor vrouwen op het programma. Je zou zeggen, dat is aantrekkelijk genoeg. De wereldtop van de amateurs treedt dan tegen elkaar aan, en hoe indrukwekkend dat is hebben we kort geleden bij het EK in Rotterdam gezien. Daar schitterde Marichelle de Jong die een gouden medaille won. In rok? Nee. In broek. Gewone bokskleren. In The Wall Street Journal zei ze erover: “Als ze vrouwen in rokken willen zien, dan gaan ze maar ergens anders heen”.

Treffend samengevat.

Geen enkele vrouw gaat de boksring in om mooi te zijn. Of sexy. Ze gaat om te winnen, en dan draagt zij kleding die dat gemakkelijk maakt. Tenzij de grote AIBA de regels verandert, natuurlijk. Kunnen ze best. Vandaag zijn de rokjes vrijwillig, maar wie weet is het een week voor de Olympische Spelen opeens verplicht. Van die kekke korte rokjes, daar denken de AIBA-bobootjes nu al verlekkerd aan, en dan ook verplichte onderbroekjes, en eh… misschien een strak shirtje erbij. Je begrijpt meteen wat ze daar eigenlijk vinden over vrouwen die boksen. Met sport heeft het niks meer te maken. Want die bobootjes, o, die bobootjes!

Berichten uit de bokswereld

Deze column is in 2012 gepubliceerd op HaagseTopsport.nl

‘t Is hommeles in de bokswereld. De Boksbond viert het honderdjarig bestaan en ‘t is net of ze van plan zijn dit jaar zichzelf op te heffen, is het niet linksom dan moet het maar rechtsom. Telt u even mee?

Probeem nummero een. Dit jaar hadden ze een schorsing van het grote AIBA opgelopen. Dat kwam rot uit, want in oktober zouden de Europese bokskampioenschappen voor vrouwen in Rotterdam plaatsvinden. Na veel excuus en soebatten werd de schorsing beëindigd. Kwam ellendehoofdstuk nummero twee.

Op dat EK deden de Nederlandse vrouwen het goed, héél goed, mogen we wel zeggen. Marichelle de Jong won goud, Nouchka Fontijn had zilver. Pardon, dat was nummero drie. Nummertje twee, dat speelde er doorheen. Want de Bond stuurde Nouchka’s trainer weg. Zo ongeveer vlak voordat ze naar de ring moest. Dat had de technisch directeur van de Boksbond in al zijn wijsheid besloten. Nouchka en haar trainer zijn één, in het boksen en in de liefde. Dat is romantisch en voor de sport een uitstekende zaak. Geef die twee een romantische fotoshoot, en alle jonge meisjes willen leren boksen. Gemakkelijker kun je de ledenwerving niet maken.

Bent u er nog? Gaan we over naar blunder nummero vier. Goud en zilver van de boksvrouwen, dus. Met dank aan de Rotterdammer Ton Dunk die als bondscoach had gedaan wat hij kon. Je zou denken, die man krijgt een nederig schrijven of hij alstublieft wil blijven. Nee hoor. Het geld heette op te zijn, zijn contract werd niet verlengd. Exit succes coach. Komt nu de knock out, gevalletje nummer vijf. Opletten en uw verdediging hoog houden, graag.

Marichelle de Jong bokste op verzoek van de Boksbond in een hogere gewichtsklasse, die van Nouchka. Er kan er maar eentje naar de Olympische Spelen, vraag niet waarom, maar zo is het. Nu gaat de Boksbond nieuwe criteria toepassen waardoor De Jong opeens in het nadeel is. Te weinig in haar klasse gebokst. Ton Dunk in Nu.nl: “Op verzoek van de bond is Marichelle tot en met de EK in de klasse tot 69 kilogram blijven boksen. Voor de organisatie van het toernooi in eigen land kwam dat beter uit, met twee titelkandidaten in twee verschillende gewichtsklassen. Voor die niet geheel vrijwillige keuze wordt ze nu niet beloond, eerder bestraft.”

Het stapelt zich zo lekker op, hè? En dat in een jubileumjaar. Honderd jaar. Ben benieuwd of ze nog een jaartje of twee erbij halen. Het doet pijn aan mijn hart, dat kan ik u wel zeggen. Indertijd is de bond opgericht door boksers, voor boksers. Dat was het idee. Om elkaar te steunen, de sport te ontwikkelen. Mooie gedachten, die in 1911 heel wat boksers aanspraken. Boksscholen riepen op om lid van de Bond te worden. Het trefwoord was: samen.

Sámen!

Je zou ervan vloeken, als je er niet van moest huilen. Of lachen. Mentaal gezien zit ik helemaal op de lijn van 1911. Van die Boksbond ben ik gaan houden en een deel van de liefde heb ik aan de huidige bond overgedragen. Ja, ondanks alles. Was vroeger alles beter? Nou, dat niet. Maar toen hadden ze wel door waar het bondje voor was bedoeld. Hagenaar Pieter Toepoel was een van de oprichters. Pieter, kom eens reïncarneren.

Vergadering Nederlandse Boksbond

Vergaderen in Nieuwegein

Bijzondere ledenvergadering van de Nederlandse Boksbond. Nieuwegein, maandag 7 februari 2011

Over één zaak waren we het tenminste allemaal eens: de boksers moeten zo snel mogelijk weer wedstrijden kunnen boksen. Internationaal. Want die voorlopige schorsingvan de AIBA  is een olievlek van ellende. Het treft allereerst de boksers. Daarmee zijn ook hun trainers en boksscholen geraakt, die plannen hadden om hierheen of daarheen te gaan. En dan zijn er de buitenlandse organisaties die Nederlandse boksers hadden verwacht. In Duitsland heet het: “Wir darfen nicht”, we mogen niet. Dat gaat dan over ons. ’t Is net of we plotseling melaats zijn.

Het was een bewogen ledenvergadering. Druk ook: inclusief het bestuur tegen de 50 aanwezigen. In de afgelopen jaren heb ik nog nooit zoveel mensen gezien op een boksbondvergadering, en ook niet zoveel betrokkenheid. De een was boos, de ander raakte geëmotioneerd en een derde en een vierde wilde aldoor in discussie. Maar de opzet van de vergadering was: het bestuur licht toe wat er de afgelopen periode is gebeurd, wat de toekomstplannen zijn en geeft antwoord op vragen.  Het interne onderzoek loopt nog, dus er worden momenteel geen Barbertjes gehangen.

De AIBA heeft de Nederlandse Boksbond voorlopig geschorst. Er zit daar in Lausanne een commissie die uitspraak over ons lot gaat doen. Wanneer die uitspraak komt, is onduidelijk. Hopelijk over een paar weken. Maar wil die commissie het rekken, dan kunnen ze het rekken. Maken ze er een lange zaak van waarin ze veel getuigen gaan horen. Nou, lekker. En dan komt de uitspraak er nog eens achteraan. Wat dat dan inhoudt, daar hou je vanzelf je hart voor vast.

Dus dat moeten we niet hebben. Daarom koos de Bond voor de snelste weg om de schade te beperken en er zo min mogelijk ellende bij te krijgen. Boetekleed aantrekken en via de diplomatieke weg gesprekken voeren. Daar is de Bond nu mee bezig. Je kunt wel als Nederlands Boksbondje tegen het machtige AIBA gaan procederen, maar dan ben je zo jaren verder, dus dat lijkt geen wijsheid.

Wat is er nu eigenlijk gebeurd? Dat bleek een verwarrende zaak te zijn. Ook hoe het kon gebeuren, en wie er wanneer van wat wist. Ik hou hier alleen de twee grote lijnen vast. Details kunnen opgevraagd worden bij de Nederlandse Boksbond.

De eerste grote lijn. Vorig jaar hadden we de Final Four in Purmerend. Geweldig bokstoernooi. Met vernieuwende elementen, die in het boksen toch al oeroud waren. Boksen zonder kap en zonder shirt. Dat toernooi vond plaats onder auspiciën van de NBB en de AIBA. Het bestuur dacht dat de AIBA  toestemming had gegeven, maar dat hadden ze niet, bleek later. Mails uit de Nederlandse bokswereld met waarschuwingen voor consequenties van de vernieuwing, werden niet serieus genoeg genomen. “Een taxatiefout”, gaf het bestuur toe. Een brief van de AIBA bereikte het bestuur niet. Hoe dat kon, daar bestonden in de vergadering verschillende meningen over.

Dat bestuur wéét dat ze achterstand hebben op mensen in de bokswereld met grote kennis van boksreglementen. Dat is pijnlijk duidelijk. Dus zoeken ze met de snelheid van de wind naar aanvulling van het bestuur, precies op dat punt. Want zij kunnen wel de bestuursdingen doen van vergaderen en overleggen en van zus en zo, maar die specifieke bokskennis ontbreekt. En als ze daarom en om de schorsing opstappen, dan heeft de bokswereld er vandaag een bestuurscrisis bij. Aftreden kan altijd nog. Eerst moet deze schorsing opgelost zijn.

De tweede grote lijn. Dat is eigenlijk een conflict van twee andere partijen, en wel tussen de AIBA en arts Ed van Wijk.  Het conflict is ontstaan in 2008 en de AIBA besloot om Ed – meer dan 25 jaar dienaar van de bokssport – voor een periode van vier geen functies te geven op AIBA-niveau. Daarvan was hij “banned”, uitgesloten, heette het. Dus niet geschorst. Je zou zeggen, knokken jullie het alstublieft samen uit, maar zo werkt dat kennelijk niet bij de AIBA. Het leek me een overgevoelige organisatie. Beetje zenuwenlijders ook.

Begin dit jaar kreeg de AIBA nieuws uit Nederland. Over de Final Four. De boodschapper meldde, dat er zonder kap en shirt was gebokst, en dat Ed in de organisatie had gezeten.

De AIBA sloeg meteen op tilt.

Vervolgens vernam de Boksbond op de website van de AIBA het nieuws van de schorsing. Dus toen was het alle hens aan dek. De AIBA meldde alleen schriftelijk te willen overleggen. Dan is het een kwestie van strategie kiezen. Gaan we er vol tegenaan? Processen kunnen jarenlang aanslepen. Dat kost boksers veel te veel tijd. In overleg met André Bolhuis (voorzitter NOC*NSF) werd de strategie anders. Boetekleed aantrekken, een grote nederigheid tonen in het verweerschrift, en daarbij inzetten van stille diplomatie. Ed van Wijk trok zich in overleg terug uit de medische commissie. Rode lap weg, stier hopelijk kalmer.

Zo zit het in grote lijnen.

Het leek net of ik een slecht toneelstuk bijwoonde. Misverstanden, gebrekkige communicatie, beroerde omgangsvormen, overgevoeligheden, eigenzinnigheid. Je gelooft het niet. Maar die voorlopige schorsing is een feit. Dus moeten we daarmee zien om te gaan. Redden wat er te redden valt, en daarna gaan we intern eens goed rondkijken.

De vergadering duurde van zeven tot tien uur. Daarna napraten in de bar. Ik was na middernacht thuis en kon er niet van slapen. Want ik hoor soms iets over hoe het boksers treft. De ene die niet naar een buitenlandse trainingsstage kon, de ander die moest terugkomen, een derde die Olympische Spelen ziet wankelen, een vierde die, nou ja, de lijst is lang. Al met al is het een verschrikkelijke toestand, maar hoe dan ook, we moeten door.

 

Update 15 maart:  De schorsing is opgeheven. Hoera! AIBA legt een boete op van 3.000 Zwitserse franken (2.000 boete en een post van duizend voor “kosten”), dat is omgerekend 2.351,83 euro. Dus, boksers kunnen weer boksen, de boete valt mee en alles had nog veel erger kunnen zijn.  De techniek van het boetekleed en de stille diplomatie heeft dus snel gewerkt. Van de AIBA-site:

“The AIBA Disciplinary Commission concluded that, “Under these circumstances, suspending all boxers, coaches and officials of a National Association for the behaviour of some persons would be grossly disproportionate and a fine shall be imposed, being the adequate sanction.”