Aad Veerman en Bep

Bep van Klaveren, Aad Veerman, Theo Huizenaar. Ter ere van Beps 80ste verjaardag.

Aad, de vriend van Bep

“Hoe lang was Bep dan?” vraag ik. Aad Veerman wijst zo en zo. “Eén tweeënzestig”. Hij weet het precies. Aad, de vriend van Bep. En andersom, Bep, de vriend van Aad. Ik ben in Rotterdam, op bezoek bij Aad Veerman. Eerst word ik meegesleept naar Crooswijk, de vereniging van oud-boksers, waar hij bokst. Geweldig, zoveel jaren bokservaring als daar in een zaaltje aanwezig zijn. Even zit ik naast Jan de Bruijn (87), levende boksgeschiedenis. Ik hoop snel terug te kunnen komen, met een vragenlijstje.

Kourimsky

Aad Veerman kent de Nederlandse boksgeschiedenis op zijn duimpje. Namen van Noord tot Zuid, heden en verleden. Hij is bekend met Lolle van Houten en weet waar Theo Kourimsky een café had. “Mijn vader bokste voor de Rotterdamse boksbond”, vertelt Aad, en dan zitten we in de periode voor de Tweede Wereldoorlog. Zaten we eigenlijk al, met Kourimsky, die waarschijnlijk een van de eerste profboksers van Nederland was. Aad Veerman heeft meer gezien dan hij op een middag kan vertellen. Hoe de boksschool van Theo Huizenaar eruit zag. Jazeker, die had een broer, Huib. Karel Miljon? Hier, een foto. De wedstrijden van Bep. Boksen op de grote kermis van Rotterdam. Hoezo, of daar ook vrouwen boksten? Nee. Hij vertelt over zijn eigen wedstrijden, 52 partijen, zwaarwelter was hij. Nog eens tegen Desi Bouterse gestaan. Militair kampioen van Nederland geweest, A-klasse, Maar eerlijk is eerlijk, het echte grote talent, dat zat er niet. Dus toen is hij wedstrijden gaan organiseren. “Ik was de jongste bokspromotor van Nederland”, zegt Aad tevreden. Als begeleider van Rudi Lubbers is hij indertijd naar Indonesië gegaan, toen Lubbers tegen Mohammed Ali stond.

Waar we zitten, bij Losa Automatics, is overal Bep van Klaveren te bekennen. Een paar handschoenen, van Bep geweest. In de vloer een patroon van bokshandschoenen. Vitrines vol. Dozen aan de muur. Je zou bijna zeggen dat het een Bep Museum was, maar daarvoor leven de herinnering aan Bep te sterk. We weten dat Bep er niet meer is, maar hier is hij alom aanwezig, en daar heeft Aad flink de hand in gehad. Het is een vriendschap die over de dood heen reikt. Nog steeds.

Er is een standbeeld van Bep, dat staat op de grens tussen Kralingen en Crooswijk. Er is het Memorial van Bep. Boeken over hem, waaronder het grote Hollands Greatest. Bep van Klaveren, dat Ardie den Hoed schreef. “Daar heb ik indertijd 750 van laten maken”, zegt Aad, “en ik heb bijna allemaal weggegeven. We proberen ze nu weer te vinden via Marktplaats enzo. Ardie en ik zijn in die tijd met een bandrecorder naar Bep gegaan, verhalen opnemen. Tot op een woensdagochtend de vrouw van Bep belde. Dat hij zich niet lekker voelde en een keer wilde overslaan. Hij was toen ook niet gaan trainen”.

Dat was de laatste dag van Bep.

De opnames zijn er gelukkig nog. De foto’s ook. Aan de muur hangen onbekende foto’s va Bep, die later ontdekt zijn. Filmpjes. Posters van hem met daarop vaak de vermelding van Losa Automatics.

Arie Veerman bokste in gebouw Odeon (1962)

van de vriendschap

Ik zit aan tafel en luister. Het is allemaal nogal veel om te bevatten. Zoveel informatie, net of er om me heen een heel boksersleven uitgestald is, overal is een stukje van Bep, en van de vriendschap tussen Bep en Aad. Alletwee boksers, en de een is later zakenman geworden, maar hij bleef van binnen altijd een bokser. Straks zijn er districtskampioenschappen in het Rotterdamse Odeon, waar sinds mensengeheugenis gebokst is. Heeft Aad voor gezorgd. Doortastend als ze daar zijn, in Rotterdam, maar toch ook nostalgisch. Het Odeon, daar heeft hij zelf in de jaren ’60 nog gestaan. “Kijk”, wijst hij op een poster, “dat ben ik”. En ik kijk en zie het.

Thuis ben ik moe van alle indrukken. En dan heb ik nog een tas vol boksspullen meegekregen, om te bestuderen. Huiswerk, en ik weet nu al: als ik weer naar Rotterdam ga, komt de overhoring door heel Crooswijk, met Aad Veerman voorop. Het onderwerp van de overhoring is al bekend.

Bep van Klaveren Memorial 2010

Bep van Klaveren Memorial. Topsporthal Rotterdam, maandag 8 november 2010.

Voordat alles begon.... (foto: Piek.tv)

Zo moet het. Zo hou je een bokser levend. De dag na het Bep van Klaveren Memorial besefte ik het pas. Het was een volle avond geweest, al met al. Zang en dans, prijzen en prominenten. Zes wedstrijden (samenvatting: alle Denen verloren) en een profwedstrijd. Maar wat de dag erna vooral aan herinnering bij me bleef, dat was Bep zelf.

De oude filmpjes op de twee doeken in de grote hal. Hem zien boksen, horen praten. Rotterdams, de taal die iedereen verstaat. Een stem uit duizenden herkenbaar. De volgende dag hoorde ik die nog. Want toen las ik Holland Greatest, Beps herinneringen en beschouwingen in het mooie boek van Ardie den Hoed, dat die avond te koop was. Bij elke bladzijde leek het of Bep van Klaveren tegen me praatte. Of ik hem ook gekend had.

Zien.
Horen.
Lezen.
Voelen.
Denken: Bep leeft.
Elvis toch ook? Dus.

Voordat de wedstrijden begonnen, stond ik aan de ingang en zag de mensen binnenkomen. Meer dan drieduizend zijn er die avond geweest. Veel oudere Rotterdammers die elkaar allemaal leken te kennen. Van die mannen die altijd jongens blijven, en die zich in hun hart een beetje Bep voelen. Flink postuur, overhemd, jasje, sterke kop met veel haar erop. Jules Deelder was er, onberispelijk gekleed maar zo slank dat ik ervan schrok. Bekende oud-boksers als Pedro van Raamsdonk, Don Diego Poeder en Arnold Vanderlyde. Piet Holtkamp. Ik geloof dat ex-sprintster Nelli Cooman er ook was. De Rotterdamse burgemeester die ook een prijs uitreikte, het kon niet op. Op Piek.tv staat een prachtige collectie foto’s van die avond.

En daar is ze: Marichelle de Jong. Wat een geweldige opkomst, ik kreeg er kippenvel van. Hoge verwachtingen wekken en vervolgens waarmaken.

Naast me aan de ring zat Amsterdammer Fred Cohen die zei: “Hier kan dat. Als ik in Amsterdam iets wil organiseren, moet ik drie weken praten en dan krijg ik misschien twintig procent korting op de hotelkamers.” Het was een compliment voor de stad en voor de organisatie, op Amsterdamse wijze dan.

Maar ’t was ook waar.

Rotterdam timmert op boksgebied behoorlijk aan de weg en ze hebben de steun van de gemeente in de rug. Dat betekent nog dat je alles zelf moet doen, maar ’t scheelt gewoon als de burgemeester bereid is in de ring te stappen en woorden van lof te spreken. Dan trek je net wat gemakkelijker sponsors aan.

Er waren zes Deense boksers ingevlogen, die stuk voor stuk een beetje tam waren en dus geklopt werden. Dat was best sneu, maar eigenlijk ook weer leuk. Louise Lenten-Veerman, de oudste dochter van initiatiefnemer Aad Veerman, zei tegen me: “De Denen vallen me tegen vanavond.” Maar ze zag er niet uit of ze daar veel verdriet van had. Ze vertelde nog dat de ring er pas een weekje stond, wat eigenlijk veel eerder had gemoeten. Organiseren is een vak apart, en er ontspannen bij blijven vind ik hogere kunst. De datum voor de volgende “Bep” staat al vast, dat wordt 7 november 2011. Een maandje na het EK Vrouwen, dat ook in Rotterdam plaatsvindt.

Blauwe hoek Marichelle de Jong tegen Line Thygesen. Bep van Klaveren Memorial 2010. Eerste ronde. Hele wedstrijd op YouTube.

Intussen wilde ik eigenlijk vooral meer van Bep van Klaveren zelf zien. Dus de dag erna zocht ik hem op YouTube. Er waren veel wedstrijden van die avond al online gezet maar de man om wie het ging, vond ik gelukkig ook. Bep met zijn ontembare levenslust. Die kon vechten en boksen en praten en lachen en plannen maken en zomaar naar Amerika gaan, wanneer komt Bep the movie eigenlijk uit?