Ben Bril Memorial 2010 (3)

Esther Schouten (foto: Piek.tv)

Daar komt ze aan: een snelle verschijning, glanzend in het zilver. Esther Schouten, onze wereldkampioen. Ieder oog in Carré volgde haar, keek naar haar toen ze in de ring stapte, haar trainers achter zich, klaar voor de wedstrijd.

Tien rondes lang, elk van twee minuten. En dan weten: dit is de laatste keer. Dan kun je met druk omgaan.

Esther zag er prachtig uit. Sterk en vrouwelijk, op een manier die je alleen in de ring ziet. Bokserskleding die dat laat uitkomen. Kleren met een stoere elegantie, die ik bij steeds meer boksers zie. Op het laatste NK nog bij Aglaia Olenski (Boksteam ABC). Dat alleen al toont dat het vrouwenboksen zich op een eigen manier ontwikkelt. Het is anders, maar gelijkwaardig aan het mannenboksen. We zullen er volgend jaar veel meer van zien, als het EK vrouwenboksen naar Nederland komt.

Rode hoek Esther Schouten tegen blauwe hoek Judy Waguthii (Kenia). Eerste ronde van tien, volledige wedstrijd op YouYube.

Na de eerste ronde gebeurde het. Terwijl de boksers in de hoek hingen, kwam een schaars geklede man de ring in. Hij droeg een bord met daarop het cijfer van de volgende ronde.  Het besef wat hier gebeurde sloeg als een bom in. Opeens begreep heel Carré het. Geen vrouw maar een man. Geen rondemiss, maar  een rondemister. Het publiek loeide van afschuw en vreugde. Vrouwen zag ik juichen. De rondemister glimlachte en liep zijn rondes. Dat zou hij tijdens die wedstrijd elke keer doen, en elke keer loeide en applaudiseerden de mensen. Hij bleef glimlachen.

Tiende ronde. Volledige wedstrijd op YouTube.

Na de laatste ronde was er vreugde: de wereldtitel bleef op de naam van Esther Schouten. Trainer Ton  Vriend (Sodoko Gym) deelde in de blijdschap. Esther vertelde dat ze “in principe” haar laatste wedstrijd had gebokst, maar wat dat “in principe” inhield, lichtte ze niet toe. De deur blijft kennelijk openstaan, en het is aan Esther om die op een dag werkelijk te sluiten. Als ze dat zou willen.

Esther Schouten en Lucia Rijker (foto: Piek.tv)

Lucia Rijker kwam de ring in om haar de kampioensgordel om te doen. Een mooi moment. Twee generaties. Lucia nam als altijd haar kans en sprak over het vrouwenboksen. De voortrekkersrol die Esther en zij hadden vervuld. Dat nu de volgende generaties verder zouden gaan, Nouscha Fontijn, Marichelle de Jong. Het EK vrouwenboksen dat eraan kwam. Filmcamera’s zoemden om de twee heen. Esther werd de hele tijd door de NOS -televisie gefilmd.

Is dat nou nodig, al die extra aandacht voor het vrouwenboksen? Ik zou zeggen van wel. In boksland hoor ik gemengde reacties op het fenomeen van een boksende vrouw. Laatst zei een profbokser tegen me: “Vrouwen moeten vooral mooi zijn.” Hij meende het. Anderen heb ik iets vergelijkbaars horen zeggen. Dat het geen gezicht is, een vrouw met een blauw oog. Maar is een man met een bloedneus dan zo mooi?

Het is hier en daar een kwestie van wennen. Elders zijn er trainers die honderd procent in de vrouwenbokser geloven, met als schoolvoorbeeld Arnold Vanderlyde. In zijn Boxing Academy is het vrouwenboksen “de snelst groeiende pijler”, zoals hij zegt. In voorbereiding: een Olympisch damesteam.

Nu het vrouwenboksen onstuitbaar groeit, horen daar natuurlijk meer rondemisters bij. Op de avond van het Ben Bril Memorial sprak ik even met naar alle waarschijnlijkheid de eerste rondemister uit de Nederlandse boksgeschiedenis. Wie is hij eigenlijk en hoe kwam hij ertoe? De antwoorden staan morgen op hoekvrouw.nl

Ben Bril Memorial 2010 (2)

Ben Bril Memorial. Theater Carré in Amsterdam, maandag 18 oktober 2010.

Rode hoek: Hassan Ait Bassou  (Wellness Proficentre) -   Kobe van de Kerkhoven (Belgie). Wedstrijd om de Beneluxtitel. Tien ronden. Alleen eerste ronde gefilmd.

In de vierde ronde gebeurde het: Hassan haalt uit, boem, Kobe valt en blijft liggen. Meteen weg. Artsen erbij, begeleiding de ring in, ik kijk met angst naar Kobe en met vreugde naar wat er vlak voor mijn ogen gebeurt: de ontlading van Hassan. Hij weet: de titel is binnen. In de kleine ruimte van de ring is het bomvol emoties en daaroverheen golft dan de kracht van het publiek. Het geluid is oorverdovend en het maakt alle emoties in de ring tien keer zo sterk. Een explosie van gevoelens, of er een bom is ontploft.

Hier ligt hij. Het gaat niet goed. Maar hij komt weer bij. Later zal de ringarts zeggen dat er een EEG moet komen, en zeker 60 dagen rust. Een zware KO. Ja, en hoe ga je dan weer verder. In de rode hoek groeit het besef van wat er zonet gebeurd is. Hassans trainer Michel van Halderen komt de ring in. De Beneluxtitel, het is gelukt.

Kobe staat weer op, Hassan krijgt de kampioensgordel en blijft nog minuten in de ring. Filmcamera’s eromheen, fotografen, het publiek blijft juichen. Michel van Halderen is geëmotioneerd. Hassan ook. Als hij eindelijk uit de ring gaat om naar zijn kleedkamer te lopen, duurt die weg lang. Onderweg vrienden en bekenden die hem tegenhouden, omhelzen, feliciteren, iedereen wil in de blijdschap delen. Hij houdt zijn gordel stevig vast. Mensen willen met hem op de foto, en Hassan poseert met iedereen die dat graag wil.

In de kleedkamer is het druk. Er is champagne, er wordt volop gefotografeerd en ik stel de hamvraag: “Hassan, wat nu?” Hier is zijn antwoord:

Het oude geld-dilemma weer. De K1 roept. Madrid komt eraan. Zo hebben we een sterke bokser, zo kan hij weer verdwijnen. Ik gun Hassan al het geld van de wereld, maar ik wil zo graag meer bokswedstrijden van hem zien.  Waarom is er met boksen toch zo weinig te verdienen? Dat antwoord van “het is nou eenmaal zo” is niet goed genoeg.

Deze wedstrijd vond ik een van de betere partijen. Dat snelle, dat aanhoudende initiatief, dat gemak van boksen dankzij een geweldige conditie. Het lijkt of kickboksers dat vaak hebben. Ik zag het ook in de wedstrijden om de Grote Carré Prijs van Amsterdam. Ik zag een scherpe Hasaid El Doustati winnen van Mitchel Bloksma, die voor de wedstrijd nog imponerend in de ringtouwen hing. Groot, sterk, gespierd en met ogen van glas. El Doustati bleef hem opjagen en aanvallen en won. Maar in de finale tegen Marino Schouten (Alkmaar) kwam hij net tekort. Marino, die de zaterdag ervoor nog een aantal kickbokswedstrijden had uitgevochten, ging met de grote beker naar huis.

Rode hoek Hasaid El Doustati (Mousid Gym) tegen blauwe hoek Marino Schouten (Alkmaar). Vier rondes van drie minuten. Eerste ronde, klik door voor de andere rondes.

Wat een avond, en toen moesten de slotpartijen nog komen. In de zaal waren ook verschillende boksprominenten. Ik zag onder andere Pedro van Raamsdonk, Raymond Joval, Lucia Rijker en oud-bokspromotor Ruud van der Linden.

Morgen op Hoekvrouw.nl: meer wedstrijden en beschouwingen.  Onder meer Esther Schouten, Innocent, wat Lucia Rijker zei en de controverse rondom de rondemister.