Albert Groen en het touwtje

het touwtje

Dit dus. Wat het is. Ik weet het niet, maar wel vind ik het mooier naarmate ik er langer naar kijk.

Het spul aan het touwtje komt uit de nalatenschap van Johan van der Meulen, bokser in dezelfde tijd als Albert Groen.

Ze hadden dezelfde trainer: Johan Poelsma, de oprichter van BAV Frisia.

 

Van der Meulen won in de jaren ’40 twee keer een nationale titel, Groen volgde zijn trainer op bij de club. Dus beide jongens zijn wat je noemt goed terecht gekomen.

 

Aan een touwtje hangt dit boksraadsel. Het is een souvenir, dat blijkt wel uit de namen die erop staan geschreven. Bovenaan: J. Schubart. Dat was Jan Schubart, decennia lang een bekende naam in Noord. In het midden: “J.C. Remie, bantam”. Ook een groot bokser: Jan Remie, afkomstig uit het westen.

Meteen daaronder staat: “Joh. van der Meulen”.

Dat is Johan.

 

De andere namen kon ik niet goed lezen.

 

En die witte hartjes….?

 

Albert Groen en de Nederlandse Sport Federatie

Nederlandse Sport Federatie

Nederlandse Sport Federatie

Albert Groen wist wat hij deed in zijn trainingen.

Hij bezat diploma’s, wat goud was in combinatie met zijn kennis en inzicht. Want aan diploma’s alleen heb je nooit zoveel. Ook niet bij de Nederlandse Sport Federatie. Op de praktijk komt het aan, altijd.
Kijk eens naar die foto. Zo zijn er meer van hem. Het is niet alleen die bril, waardoor hij streng kijkt. Het is die wakkere oogopslag. Dat alerte. Hier is een mens die veel ziet, die waarneemt en die er een mening over zal hebben. Een duidelijke gefundeerde mening.

Alle boksers zeiden “u” tegen hun trainer Groen.

Er was niet dat amicale dat je tegenwoordig ziet. Boksers van vijftien, zestien jaar die de trainer jij-en en jou-en. Eigenlijk is daar niets mis mee, op zich. Maar dat u-zeggen in de verhouding tussen trainer en bokser, dat is ook zeggen: ‘ik erken dat u meer weet dan ik en ik ben bereid te leren.’
Die autoriteit moet van twee kanten komen. De trainer is bereid zich te laten gelden, de bokser is bereid kennis en kunde te ontvangen, zonder discussies. Op sommige boksscholen is het u-zeggen verplicht. Ook een hand geven als je binnenkomt, waarbij je de trainer dan recht aankijkt. En dan staat je telefoon uit.

Boksen heeft tradities. De oudere trainers van nu kregen in hun bokstijd les van mannen als Albert Groen. Ze weten wat autoriteit is, maar hebben zelf met jonge boksers te maken die liever “hoi Henk” zeggen. Dus dat is vaak schipperen.

Contact houden met de jongere generatie, trouw zijn aan wat de oudere generatie heeft overgebracht.

En toch ken ik trainers die dat ene woordje door hun persoonlijkheid afdwingen. Ze zijn zeventig jaar of daaromtrent en hebben datzelfde alerte wat Albert Groen op deze foto heeft. Een enkele blik van zo’n man volstaat.

Bokstalentjes vanaf zes jaar gaan op voor diploma

huisaanhuis2014

Sportschool Van Houten in Leeuwarden

Telefoon uit Leeuwarden. Of ik een stukje wilde schrijven want er was wat op komst. Ja, natuurlijk. En toen kwam het. Dat ze elke week kinderen over de vloer hadden die met plezier kwamen boksen. Dat op zich maakt mij al vrolijk. En toen zei Roel dat hij “gesloopt”  was na die training geven. Nou, dan moet je Roel zien. In Leeuwarden zeggen ze allemaal Roeltje tegen hem. Hij is groot, breed en sterk. Maar een boksklas vol kinderen…

“Bokstalentjes van zes jaar oud”

Kinderen en boksen? Dat gaat goed samen, weten ze bij Sportschool Van Houten. Elke week trainen er tientallen kindertjes vanaf zes jaar. Aanstaande zondag gaan ze op voor hun eerste diploma. “We hebben talentjes, ongelofelijk,” zegt een trotse trainer Roel Westerbeek.

Bij Sportschool Van Houten is het zondag een belangrijke dag. De ring staat klaar om de jonge talentjes te verwelkomen die hun eerste certificaat Boksvaardigheid hopen te halen. Een jury zal elk van de jongens en meisjes op hun kunnen beoordelen en daarna de Gele Handschoen uitreiken. Voor veelbelovende jonge boksers is er ook een certificaat.

“Wij zijn er gek mee,” zegt Roel Westerbeek. “Al ben ik gesloopt na een uur training met dat jonge spul. Daar zit zo’n energie in, dat wil je niet weten. Maar het is fantastisch om te zien. Van die jonge kinderen die meteen in de goede bokshouding staan. Net of ze het bij de geboorte al meegekregen hebben.” Aanstaande zondag zet hij met de anderen van Sportschool Van Houten de deuren gastvrij open.

Legende

Het is mooi om de kinderen bezig te zien in de ring van juist deze sportschool. Want de oudere boksliefhebbers herinneren zich nog dat het hier ooit begon met de Leeuwarder bokslegende Lolle van Houten. Zijn naam wordt hier in ere gehouden. Misschien dat er onder de kinderen een opvolger is. Iemand die ook dat snelle van Lolle heeft. Het duurt nog even voor je zoiets echt kunt zien, al weet de trainer nu al zeker: “Er zitten beloftes bij.”

Maar alles op z’n tijd. Zondag beginnen ze gewoon bij het begin. De ring in, de gong die klinkt, een jury die kritisch toekijkt en hopelijk veel publiek.

Zondag 23 februari 2014. Zaal open 12.00 uur, aanvang programma 12.30. Iedereen welkom: kinderen, ouders en andere boksliefhebbers. portschool Van Houten, Azaleastraat 104a, Leeuwarden.

 

Savate in 1899

Algemeen Handelsblad Algemeen Handelsblad, Woensdag 29 november 1899.

Leuk berichtje over La Savate in een oude krant. Het interessante is  dat de nieuwswaarde ligt in het feit dat de beroemde madame Descuhes ingreep. Savate was toen kennelijk al bekend in Nederland: “zooals men weet”, zegt de anonieme journalist.

Boksen.

Een flink staaltje van de kunst van zelfverdediging door boksen volgens de Fransche methode (la Savate) waarbij zooals men weet van de handen en de voeten mag gebruik gemaakt worden, werd dezer dagen te Parijs gegeven door eene vrouw Mad. Descuhes.

Deze dame in de artistenwereld en op circusprogramma’s zeer bekend onder den naam van la femme Canon wegens de wijze waarop zij met een zooevengenoemd schietwerktuig manoeuvreert, was de verschillende kunstgrepen en oefeningen van de Fransche bokswijze volkomen meester, en had zich meermalen geërgerd over de wijze waarop een zekere Swelebeke, een Belg die met zijn vrouw hetzelfde huis bewoonde, tusschenbeiden zijn wederhelft mishandelde. Een paar malen had zij den twistzoekenden echtgenoot die niet voor een kleintje vervaard is, van zijn vrouw gescheiden en den laatsten keer daarbij den woestaard te kennen gegeven dat hij een volgende maal op meer gevoelige wijze met haar zou kennis maken.

Eenige dagen later hoorde Mad. Descuhes angstkreten uit de vertrekken harer medebewoners komen. Zij wilde er binnen gaan doch de deuren waren gesloten, waarop zij met een flinken schouderdruk het slot deed openspringen. In de kamer zag zij den man die zijn vrouw op den grond geworpen had en haar met een groot mes trachtte den hals af te snijden. In een oogwenk had hij een welgemikten stoot tussehen de oogen te pakken, waardoor hij achterover tuimelde, doch spoedig was hij weer op de been en kwam razend op zijn aanvalster af, die hem in minder dan geen tijd behalve een tweeden slag tusschen de oogen, een vervaarlijken schop tegen de maag gaf, gevolgd door een slag op den neus.

1899-AlgemeenHandelsblad

Hij liet het mes vallen en trachtte te vluchten, doch werd gevolgd door de pootige vrouw, die hem tal van hevige slagen en schoppen toebracht, zoodat hij in zijn angst een venster opende, en niet bedenkende dat hij op de tweede verdieping was, uit het raam sprong en verwonderlijk ongedeerd op de straat terecht kwam, het spoedig op een loopen zettende, waarna de politie hem uit het oog verloor. De echtgenoote van den woesteling had een hevige wond aan den hals ontvangen, doch de geneesheeren hebben hoop haar in het leven te behouden. Voor het grootste gedeelte zal zij echter aan het krachtige optreden van la femme Canon en haar bokskunst haar leven te danken hebben.