Oude boksfoto: B.A.V. Frisia

Wie weet er meer? Op zoek naar het oude boksen in Friesland.

Kijk, zo zag het eruit. Leeuwarden, daar zat Frisia in de Monnikemuurstraat.  Na de oprichting in 1933 kende de boksschool verschillende adressen.Dit was het vierde adres, waar ze in 1958 introkken voor een periode van tien jaar. Het pand is inmiddels gesloopt.

Albert Groen was toen net trainer geworden. Hij volgde Johan Poelsma op, die de oprichter was.  In deze tijd, de  late jaren ’50, is deze foto gemaakt. Misschien begin ’60. Daarna verdween het in de archieven van Frisia.

Bij Albert Groen is Lolle van Houten gaan trainen. Lolle staat niet op de foto. Maar wie wel? Dat is de vraag.

Wedstrijden/ Clubpartijtjes Haagse Directe

Zaterdag 17 april. ‘No Knock Out’- middag, clubpartijtjes Haagse Directe.

Het zijn geen wedstrijden, het zijn partijtjes. Dat is iets anders. Het is wel en niet echt, maar zeer zeker serieus. De zenuwen zijn hier en daar zichtbaar. Verdeeld over twee ringen beleefde boksvereniging Haagse Directe de allereerste ‘no knock out’ middag, zoals hoofdtrainer Chris van Veen het noemde. Met anderen organiseerde hij de middag en de matching, waarvoor nauwelijks afzeggingen waren. De matching zit degelijk in elkaar (die ene te sterke bokser die insprong, houdt zich netjes in), er loopt een ringarts rond en ringspeaker Herman Rozemulder brengt de sfeer er nog meer in.

Die middag waren er ongeveer 24 partijen, verdeeld over de twee ringen in de zaal. Elke partij duurt 3×1,5 minuut behalve voor de zeer jeugdigen, die boksen 3x 1 minuut. Het hadden nog veel meer partijen kunnen zijn, want de inschrijving was binnen een paar dagen vol, vertelde Sandro “trattore Italiano” Bruti me. Hij hoopt er de volgende keer wel bij te zijn.

De Haagse Directe is altijd druk, maar deze middag helemaal. Familie en vrienden, kennissen en kinderen, het is stampvol rond de ringen. Flesjes water met daarop het Haagse Directe-logo gaan rond. Er zijn enkele bevriende boksscholen aanwezig, zoals Nicolaas uit Rijswijk en De Kruyf uit Alphen aan den Rijn.

Het tempo in de wedstrijden ligt behoorlijk hoog. Niemand deelt vanmiddag de Olympische gedachte over dat het meedoen belangrijker zou zijn dan winnen. Als je de ring in stapt, wil je niet verliezen. Wel winnen. Wat mentaliteit betreft, is er geen verschil tussen recreant en wedstrijdbokser.

Extra leuk is voor een clubdag is dat de cracks van de vereniging er bijna allemaal zijn, en enkelen ook de ring in gaan. Dat begint mooi met B-klasser Erdinc Cetin die tegen Patryck Kawrow, A-klasser uit Polen, de ring in gaat. Hier is de derde ronde:

Rode hoek Erdinc Cetin, blauwe hoek Patryck Kawrow.

Het is opvallend hoe natuurlijk boksen is zonder kap en shirt. Als Patryck in de ring ziet dat het zonder kan, doet hij dat meteen. Dat gebeurt later ook bij de partij van Johan Visscher, ook A-klasse, die tegen Wojtek Sawickzyk staat. De Polen werken hier, maar kunnen door taalproblemen alles niet zo goed uitleggen. Maar de taal van het boksen die Johan spreekt, verstaat Wojtek heel goed. Kijk maar in de eerste ronde:

Rode hoek Johan Visscher, blauwe hoek Wojtek Sawickzyk.

In de tweede ronde vertelt Johan het feuilleton verder, tot de scheidsrechter de wedstrijd stopt en Johan tot winnaar verklaart. Zien waarom? Klik hier.

Ook gefilmd: de eerste ronde tussen (blauwe hoek) Norman Zaalblok en Evert-Jan Mulder, die onbeslist eindigde. De laatste ronde tussen Vahap Ozdemir – Andrzej Krukowski; Vahap won. Interessant was ook de partij tussen Mark van den Boogaard en Zico. Het was de derde wedstrijd voor Mark. Zijn eerste won hij glorieus, zijn tweede verloor hij dramatisch, dus wat moest het in vredesnaam worden in wedstrijd nummer drie? Voor de wedstrijd, klik hier.

Een goed idee, zo’n ‘no knock out’-middag. Je weet wel wat boksen is, maar meedoen met een clubpartijtje maakt alles toch anders. Wordt vervolgd, zegt Chris van Veen, maar niet elke maand.

SCM Boxing, Gentiaanstraat

SCM (Sport Club Maastricht) Boxing, dinsdag 30 maart 2010. Maastricht, Gentiaanstraat.

Gentiaanstraat, zij-ingang

Dis Paulussen met zoon Kevin (foto: Piek.tv)

Die dinsdagavond is het rustig in de Gentiaanstraat. Het is de day after, zonder dat ik de night before heb meegemaakt. Dat was de centrale training Zuid; de wedstrijdboksers zijn in in Heerlen wezen sparren. Centraal, dat wil zeggen met de Limburgia, Olympia ‘75 en boksclub de Amateur. Iedereen is flink afgemat dus vanavond gaat het een beetje rustig aan met de warming up.

Ik ben op bezoek bij SCM Boxing, Sport Club Maastricht, wat eigenlijk een boksschool is. Door de trainers, die ooit eens boksers waren bij weer andere trainers, gaat de school terug naar MBV, de Maastrichtse  Boksvereniging, die voor de oorlog ontstond. Dat leer ik uit een mooi stukje in het clubblad en later van voormalig bokser en trainer Louis Berkhof, die “al onze jongens uit het Zuiden” met mij zal bespreken. Over hem later meer. Wat een man, zeg ik alvast, bijna 80 jaar, een messcherp geheugen en top in conditie.

SCM Boxing heeft een grote locatie: twee grote gymzalen en dan nog een bar en ruimte om te vergaderen. De locatie is onderdeel van een groot scholencomplex, waarmee SCM fysiek verbonden is. Achter het spiegelwandje is een deur. Allemaal aanwas, denk ik optimistisch, al is de vereniging tamelijk groot: zo’n 150 leden waarvan een kleine tien wedstrijdboksers. Die twee groepen trainen elk in een eigen gymzaal. Recreanten beneden, wedstrijdboksers in wat nog steeds de ‘Aula’ heet. Daar, bij de wedstrijdring, zit ik die avond op een stoeltje. Kijken naar Stijn Vanderbiesen die de training geeft, praten met Dis Paulussen die straks in juni klaar is met zijn opleiding tot trainer. Vroeger heeft hij zelf gebokst. Straks is hij de tweede trainer met een Bondsdiploma, naast Jan Duits.

Dis vertelt dat SCM Boxing in 1993 is opgericht, toen de trainer van de toenmalige boksschool besloot om alleen met wedstrijdboksers verder te gaan. Dus begonnen de recreanten een eigen vereniging. Voor zichzelf. In begin was het alleen vriendschappelijk onderling trainen, en hoe gaan die dingen, die dingen breiden zich altijd vanzelf uit. Maastricht alleen al is rijk aan boksgeschiedenis, dat zie ik wel aan de vaantjes en posters die overal aan de muur hangen. Dan zeg ik nog niets over de hoeveelheid bekers en prijzen die niet meer in de vitrines passen. Al die namen, ze betekenen nergens zoveel als hier.

Inmiddels bloeit SCM Boxing alweer jaren. Ze denken aan uitbreiden met groepen voor kinderen en ouderen. Afgelopen januari hadden ze een groots boksgala en de club is aanwezig op wedstrijden. Ja, SCM heeft wedstrijdboksers. Daar hadden de recreanten weer zin in gekregen. Ze doen het goed, en Dis verwacht vooral veel van Junior Vrancken en van zijn zoon Kevin. Trainer en vader tegelijkertijd zijn, het is een combinatie die ik ook bij vader en zoon Durfornee (Quality Sport, Tilburg) zag. Tough love.

Bij SCM Boxing is de omgang tussen trainers en wedstrijdboksers vriendelijk maar daaronder ligt een fundament van ijzeren regels. Dis verwacht discipline van de wedstrijdboksers en het SCM-huisreglement telt 2 kantjes, in kleine letters past het er net allemaal op. Dat Limburgs klinkt zo zacht, maar softies zijn het bepaald niet. Uitleg in twee woorden: Arnold Vanderlyden.

Die avond staat Stijn er ontspannen bij. Hij weet dat de boksers moe zijn. Zo’n centrale training is niet flauw. Daarom bouwt hij het een beetje op, dat iedereen er geleidelijk weer in komt. Van huis uit is hij kickbokser en MMA-vechter. Overdag werkt hij bij een bank. “Om zes uur gaat het knopje op”, meldt hij monter, want dan kan de stropdas af en begint hij zijn vechtsportleven.

Later praat ik in de SCM-bar na met Dis over boksers en trainers. Hoe hecht die band kan zijn. En hoe moeilijk het voor een trainer is om ‘zijn’ bokser los te laten. Het moet, vindt Dis. Want een bokser is niet van zijn trainer, die ‘maakt’ hem niet. Een trainer moet weten of en wanneer hij een stapje terug zet: “Ik stuur Kevin straks een maand naar een andere vereniging. Als hij het ergens anders beter doet, dan laat ik hem los. Je doet het tenslotte allemaal uit liefde voor de bokssport.”

Geleidelijk komen de bestuursleden uit het kleine vergaderzaaltje. De zaak loopt goed. Groei in de club, wedstrijdboksers, en dan als een van de weinige boksscholen in Nederland een eigen clubblad. ’t Zijstepske. Ik heb me alvast geabonneerd.

Afscheid Tabe Kooistra

Weer is het zaterdag. Vorige week zaterdag, op 20 maart 2010,  overleed Tabe Kooistra, de

Tabe bij de ring (6 februari 2010)

trainer en het gezicht van boksvereniging Olympia in Leeuwarden. Gisteren is hij begraven. Ik zag een bomvolle kerk met aangeslagen mensen. Het is veel te snel gegaan met die zware  ziekte, en hij kan helemaal niet gemist worden.

Tabe heb ik één keer ontmoet, begin februari was dat, tijdens de finales van de districtskampioenschappen. Eigenlijk was dat meer een boksgala voor Tabe. De hele grote ruimte van die sporthal was gevuld met liefde voor hem. Ik heb hem op het laatst van de avond een hand kunnen geven. Daar ben ik nu blij om, op een droevige manier. Want wat had ik graag met hem gesproken over het boksen in Friesland en bij Olympia. Een man met kennis van zaken, en hart voor de bokswereld, die kan wat vertellen.  Zoals hij zijn er niet veel.

Op Omrop Fryslân hoorde ik oud-bokser Reino van der Hoek vertellen dat hij de videobanden van zijn wedstrijden op dvd’s aan het zetten is. Tabe stond dan bij hem aan de ring. Dat is mooi. Hopelijk doen meer boksers dat. We kunnen Tabe niet terughalen, maar we kunnen hem wel een beetje bewaren.