Johan Visscher (interview)

Den Haag Centraal, 3 november 2011

Bokskampioen Johan Visscher in de ring:
“Ik ga vechten tot mijn laatste adem”

Johan Visscher (31) praat zoals hij bokst. Snel. Goed kijkend waar het heen gaat. Dat oplettende. Even zwijgen, dan terugkomen met woorden als directe stoten. Over zijn tegenstander Gökhan Gedik: “Hij is sterk, hij denkt dat hij met kracht kan winnen”. Even stilte, dan bam, wat Johan zeker weet: “Dat gaat hem niet lukken”. Er zit spanning achter die woorden. Noem het concentratie. Want elke dag komt die wedstrijd dichterbij.

Zaterdagavond heeft hij de zevende partij in het grote boksgala van de Haagse Directe. “Voor eigen publiek, dan kun je toch niet verliezen?” Dus hij is gespannen. “Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed”. Maar op de goede manier. Niet beklemd. Alert. Dat zal de komende dagen sterker worden. Hij zal niet de fout maken om een tegenstander te onderschatten. Daarvoor heeft hij genoeg ervaring, als bokser en als mens. Sinds mei bezit hij de kampioenstitel van Nederland in zijn gewichtsklasse. Dat hij dus wat kan, wil hij zaterdag laten zien. Die Gedik heeft hij zelf uitgekozen.
“Hij vormt een uitdaging. Op de kampioenschappen in mei verloor hij van Tom Cohen, van wie ik in de finale won. Fysiek is Gedik sterk. Hij komt uit het kickboksen, dacht ik”. Er is recent een ontmoeting geweest in Apeldoorn, bij ABCC, de boksschool van Gedik. Johan lacht wat bij de herinnering. “Sparren was het. Een training, maar het wedstrijdelement zit er al gauw een beetje in. Kijk, ik kwam op zijn terrein, het is natuurlijk zijn boksschool, dus hij wilde zich laten gelden tegenover mij. Imponeren”. Het is duidelijk dat het niet gelukt is, maar Johan heeft wel uit die avond zijn conclusies getrokken voor zijn wedstrijdtraining. Die was de laatste tijd toch al wat steviger. Hij is, evenals clubgenoot Erdinc Cetin, gevraagd voor het nationale boksteam Dutch Windmill. Dat bokst in de Bundesliga, een Duitse competitie. Het is er harder dan in Nederland. Dus is er hardere training nodig: “Intervaltraining voor de conditie. Denk aan sprinten afgewisseld met squats. En core training, omdat krachttraining erbij hoort op dit niveau”.
Bij de Haagse Directe staat hij sinds kort met een van Nederlands beste profboksers twee keer per week in de wedstrijdring: zwaargewicht Richel Hersisia. Met merkbaar ontzag noemt Johan zijn sparringpartner “hoffelijk”. De uitleg: “Hij is groot en sterk, maar hij houdt zich in. Door hem leer ik het fysiek zware van het boksen. Hij zet je onder druk. En hij imponeert natuurlijk, hij domineert de ring door er alleen al te staan. Als ik met Richel kan sparren, dan kan ik Gedik zeker aan. Daarbij ben ik de betere technische bokser”.

Rollercoaster
Zaterdag is het Johans tweede wedstrijd van dit jaar. Soms is een boksjaar slecht gevuld. Andere jaren waren voller; in totaal staan er 43 wedstrijden op zijn naam, waarvan hij er ruim het merendeel won. Een keurige score, vooral omdat daar de finalewedstrijd om de Nederlandse titel bij zat. Niet de gemakkelijkste wedstrijd van zijn boksloopbaan. Evenmin de mooiste. Zijn trainers hadden gezegd dat hij moest gaan. Dat hij er klaar voor was. Dus hij ging, maar wat het publiek niet zag, beleefde hij intensief voor zichzelf. Behoedzaam vertelt hij: “De wedstrijd was in mei. Begin april was mijn vader overleden. In de ring dacht ik aan hem, en ik wilde ook voor hem winnen. Voor mij was het een beladen wedstrijd. Het contact was slecht, maar ik denk dat hij in zijn hart trots op mij was geweest. Al heeft hij dat nooit gezegd”. Afstandelijk: “Je blijft toch een kind van je ouders”. En weer over de wedstrijd: “Erna was ik kapot. Emoties. Maar ik wist ook, als ik dit kan, dan kan ik meer”.
Hoe je bent als mens, zo ben je ook als bokser. Maar je weet nooit welke aspecten van jou in de ring naar voren komen. Dat maakt de sport zo fascinerend. In de ring is geen speelruimte meer. Dan komt het erop aan. Voor Johan zijn de laatste jaren een rollercoaster geweest van ups en downs. Dat dwong een karakterverandering af. Hij is volwassener geworden. Meer man. Verloor hij vroeger nog tijd in het uitgaansleven, nu neemt hij verantwoordelijkheid voor zijn doelen. Zondagochtend een harde training. Anders sliep hij uit. Die tijd is geweest. Tijd, weet Johan, tijd is kostbaar spul. Over zijn vader: “Het is nu klaar, de goede en de slechte dingen neem ik mee en die moet ik verwerken”. Hij heeft sinds begin dit jaar een vriendin en kijkt naar de toekomst: “Je weet nooit hoe lang iets duurt, maar ik ga ervoor. Misschien het gezin, ja, dat zou heel goed kunnen”. Over zichzelf: “Voor een bokser ben ik met mijn 31 jaar oud. Ik zet een volgende stap, en verder denk ik bewust niet”.

Duitsland
Die stap is dus de bokscompetitie in Duitsland. Of het bevalt, moet blijken. Dit jaar heeft Johan Visscher zijn wedstrijden hier, maar straks verwacht hij zowat elke maand in de ring te staan. “Dan bouw je een wedstrijdritme op en daardoor boks je beter. Ik ga eerst eens zien wat het hardere met me doet. Wanneer ik last krijg van de klappen, dan stop ik ermee. Het zijn toch je hersenfuncties die je misschien aantast. Daar moet je voorzichtig mee zijn”. Als je tenminste geraakt wordt. Hij is nog nooit KO gegaan. En wat hij ook geleerd heeft in het afgelopen jaar: rustig blijven. “Als er een grote jongen de ring in komt met het plan mijn kop eraf te slaan, dan moet ik kalm blijven. Op de Haagse Directe zeggen ze dan: ‘je hebt het niveau, gedraag je ernaar’. Ik voel dan misschien wel angst, maar dan kan ik gewoon het gevaar tegemoet gaan”. Daarvoor is hij bokser. En door wat hij als mens heeft meegemaakt, is hij sterker geworden. Mentaal, emotioneel. Training doet wat er verder nog nodig is. Met dank aan anderen, want in het Olympisch boksen zit immers geen geld. Op de boksschool trainen Chris van Veen en Reinier van Delden met hem. Ze kennen hem door en door, want Johan bokst er al zo’n veertien jaar. Buiten de Haagse Directe begeleidt Rob Bueno de Mesquita hem deze keer met voedingsadvies en de core,- en intervaltrainingen. En Johan zelf werkt nog als hovenier/boomverzorging en zoekt naar een passende baan in de HBO electrotechniek. De dagen zijn lang en zwaar. Zeker nu, met het grote Haagse boksgala op komst. Hij weegt zijn woorden zorgvuldig: “Ik zeg niet dat ik ga winnen, dat is gevaarlijk. Maar ik zeg wel dat ik er alles aan doe om te winnen. Gedok wil zich laten gelden? Daar ben ik verder niet mee bezig. Ik focus op mezelf en op mijn training. De stijlprijs hoef ik niet, het gaat me niet om mooi boksen”. Het is even stil en dan komt wat hij eigenlijk vindt. “Ik moet winnen.” En uiteindelijk: “Ik ga vechten tot mijn laatste adem”.

Wedstrijden/ NK finales C en N

Nederlandse kampioenschappen. Finales C-klasse en N(ieuwelingen). Zondag 26 september 2010. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein.

Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen)

Jonathan Bos, dus. Hij is net zo groot als hij hier oogt en daarbij is hij pas 17 jaar, dus er komen in nog wel wat centimeters bij in de hoogte. Trainen doet de rest voor de breedte. Hij staat hier met de beker en met vaste plannen. Toen ik naar zijn ambitie vroeg, zei hij zonder te aarzelen: “Profbokser.” Daarna vertelde hij nog wat hij nu deed, maar dat ontging me een beetje, iets met horeca en kok was het, geloof ik. Hij ging douchen en ik dacht na over zijn wedstrijd die ik net gezien had. Kijk hier voor de eerste ronde:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen) tegen blauwe hoek Nikola Andrijasevic (Boxing A80). Jeugd, finale C klasse 91 kg.

Hij had de negende partij van een volle middag die tot ver in de avond doorliep. Veel publiek ook, allerlei generaties. Jonge kinderen die overal doorheen renden. Mooi, al die verschillen. Het bruiste van het leven.

Alleen dacht ik ook aan een aantal oud-boksers die ik ken. Ze zijn op leeftijd en een beetje stram. Moeilijk hoor, als je bokser bent geweest, om dat mee te maken. Deze boksknarren  hebben geen eigen vervoer en kunnen niet zo goed met de trein. Dus die zitten tijdens een NK thuis, tenzij iemand aan ze denkt. Dat zijn de mannen van de oude garde, die veel voor de sport hebben gedaan. Ik had ze graag op de eerste rij zien zitten. Halen en brengen, vaste prik zou het moeten zijn, als een eerbetoon en gewoon ook uit hartelijkheid. Omdat ze erbij horen, nog altijd.

De verrassing van de dag was voor mij een nieuwe Friese boksschool in actie te zien. De Waldhoek is pas op 2 september officieel in het leven geroepen door Bernard Jansen. Bloedgroep BAV Frisia, Roelf Reitsma kwam nog in zijn ‘oude’ kleren de ring in. De Waldhoek was een van Frisia’s afdelingen, net als Boksclub Tytsjerk waar Michel Weening les geeft. Daarbij geeft Frisiaan Ids de Boer ook les in Aldtsjerk bij fitness centrum ‘Get in shape’. Allemaal recreatie, de wedstrijdboksers schuiven door naar de moederclub. Goed systeem. En nu is Bernard voor zichzelf begonnen, met een officiële licentie. Het gaat in harmonie met Frisia, er is geen geruzie. Bernard heeft al aardig wat wedstrijdboksers, zoals Roel Reitsma dus. Kijk maar:


Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Roelf Reitsma (De Waldhoek) tegen blauwe hoek Jimmy van de IJssel (Crooswijk). Elite finale C-klasse, 69 kg.

Wat een expansie daar in Friesland. Het werkt mooi tegen de stroom in. Zo zie je vanzelf dat niet iedereen wil kickboksen, al valt daar geld te verdienen. Er waren op deze kampioenschappen veel nieuwe gezichten. Aanwas. Uit deze gelederen komen straks de A-klassers voort.

Ik heb veel gefilmd deze zondag, en nog de helft gemist, helaas. Toen ik in de kleedkamer was om naar Jonathans toekomstplannen te informeren, stond Joshua Talens net in de ring. Wel was ik blij Jackson Andree (SCM Maastricht) te zien winnen:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jackson Andree (SCM Maastricht) tegen blauwe hoek Davey van Hattem (de Voltreffer). Elite finale, C-klasse, 60 kg. Jackson wint.

Jacksons trainer Dis Paulussen kreeg evenals een kleine twintig anderen vorige week zijn trainersdiploma uitgereikt. Als enige kreeg Dis de Ben Gerritsen Award uitgereikt voor de trainer/coach die het veelbelovendste was. Gefeliciteerd!

Ook gefilmd: Isaias Ferreira (Frisia) – Fiorello Klein (Mike Gym/Kensmill), alle rondes, begin bij de eerste en klik hier. En: Hilgur Demmer (Olympia Leeuwarden) – Stephan Buits (Van ’t Hof), voor de eerste ronde klik hier.

Bij Piek.tv staan de foto’s van zaterdag online. Let vooral op de mooie hoekfoto’s. Daar gebeurt wat op.

Wedstrijden/ Studentkampioenschappen 2010 (2)

Nederlandse Studenten Kampioenschappen (NSK). Finales Zaterdag 5 juni 2010, Universitair Sportcentrum te Nijmegen

Nijmegen, hometown van Willy van Haaren, die nauwelijks te spreken valt. Als ik naar de kleedkamer loop, brengt hij net een van zijn boksers naar de ring. Kijk ik daar naar hem uit, dan is hij zelf in de kleedkamer, aan het inslaan met weer een ander van zijn elf wedstrijdboksers. Daarbij is hij ook nog deel van de organisatie en penningmeester, secretaris en trainer bij zijn eigen boksvereniging NABA Boxing Nijmegen. Drukdrukdruk, en efficiënt. De zaak in Nijmegen marcheert, en de zaak marcheert zelfs uitstekend. NABA heeft subsidies van de gemeente gekregen, niet alleen voor het boksen, ook voor alles wat er een beetje bij komt kijken. Agressiebeheersing, moeilijke jongeren, dat werk. Eigenlijk een uitbreiding van wat al in het bokstrainen zit. Willy bouwt wat moois op in Nijmegen, en dat doet hij samen met de andere mensen van NABA. Maar toch, hoe gaat dat met een boksschool, vaak is er één trainer die het kloppend hart van de school is.

Zie die eens te vervangen. Dat kan niet. Gaat die ene trainer weg, en komt er een andere, dan verandert er veel. Niemand is vervangbaar.

Daar denkt Evert Eijndhoven, trainer bij Boksclub Drachten en met zijn vader de oprichter ervan, over na. Want Evert gaat weg. In april meldde hij op de website van de boksclub: “… het ingrijpende nieuws: na lang overleg en diep beraad met mezelf heb ik besloten aan het einde van dit seizoen te stoppen als voorzitter en als trainer van de boksvereniging Drachten. Ik heb dan ruim 35 jaar deel uitgemaakt van “onze club” en vind het tijd worden, dat ik meer voor mijn gezin beschikbaar ben.”

De gevolgen zijn meteen merkbaar. Van drie trainingsavonden gaat BC Drachten terugschakelen naar twee, Mohamed Mashati Hamadani moet die als vooralsnog de enige trainer gaan draaien. Iedereen van de club begrijpt het besluit, maar daarom vinden ze het nog wel erg. Vandaag is wedstrijdbokser Marina Harens met Evert op de studentkampioenschappen, voor een prestatiewedstrijd tegen Lisanne Vaalburg (Teus de Kruyf).

Marina is brandweervrouw in Groningen. In oktober vorig jaar heeft ze haar laatste wedstrijd gedaan maar ze werd gevraagd voor vandaag. Niet zomaar. Ze heeft een judo-achtergrond (zwarte band) en bokst wedstrijden sinds ze in ongeveer 2003 bij BC Drachten kwam. Altijd met Evert aan de ring, vertelt ze, net als vandaag: “Ik heb een goede trainer achter me staan in wie ik vertrouwen heb. Het is nog nooit nodig geweest dat hij de handdoek gooide maar ik weet dat hij het doet als het nodig is.” En hoe moet dan nu verder met de wedstrijden? Verkassen naar een andere boksschool wil ze liever niet. Al weet ze ook: als brandweervrouw draait ze onregelmatige diensten en straks is er slechts één trainingsavond over bij BC Drachten. Maar Evert stopt echt, herhaalt hij.

Rode hoek Lisanne Vaalburg (Teus de Kruyf) versus Marina Harens (BC Drachten), Evert Eijndhoven;
Dames E/C finale prestatiepartij. Voor de tweede ronde klik hier, voor de derde ronde klik hier. Lisanne wordt uitgeroepen tot kampioene.

Jo de Vrieze

Intussen heb ik Jo de Vrieze ontmoet, de Belgische trainer die op Cuba woont en werkt. Hij is even in Nederland. Jo praat vijf kwartier in een uur en blijft er ontspannen bij kijken. Er hangt iets in de lucht, dat is wel duidelijk. Willy van Haaren in een flits van een seconde: “Ik heb het van hem geleerd.” Jo lacht. Hij heeft een hele tijd met haviksogen naar het boksen staan te kijken, maar daarover zegt hij helaas weinig.

In de kleedkamer van de NABA Boksers tref ik eindelijk Willy van Haren even, nog altijd multitasking. Hij doet de nazorg voor Stijn Kleijnen (wedstrijd verloren) door met pads op zijn hoofd te slaan, wat Stijn zichtbaar goed doet. Willy stuurt de campustelevisie de goede kant op, heeft een woordje voor deze en een vermaning voor die en gaat dan onvermoeibaar inslaan met Mingus Daanen.

Ik zit op het kleedkamerbankje het verbijsterd aan te zien. Wat slaat die Mingus hard. En raak ook, want naast me zegt iemand dat hij tot nu toe 11 wedstrijden gedaan heeft en slechts eentje heeft verloren. Hij is student aan de akademie voor lichamelijke opvoeding, en zal dus leraar worden. Hij kan later vast goed orde houden. Op het NK was hij er niet. “Te druk met school”, zegt Mingus. En nee, voor profbokser worden voelt hij niets.

Mingus Daanen (NABA Nijmegen) tegen Andro Mirzojan (‘s Hertogenbosch, beg. Rudolf Madretsma (Olympia Den Bosch) B/B, tot 69 kg. Finale prestatiepartij. Voor de tweede ronde klik hier, voor de derde ronde klik hier. Mingus wordt uitgeroepen tot kampioen.

Willy heeft na Mingus nog drie boksers die op deze middag in de ring komen. Ze doen het vrij goed, al heeft niemand nog zoveel titels als de elfvoudig Nederlands kampioen Orhan Oztürk die er vanmiddag ook is. Het boksen bloeit in Nijmegen en dat wordt alleen meer, als het aan Willy van Haaren ligt. Maar ik ben zeer benieuwd hoe het verder in Drachten zal gaan.