Wim Gerlach Memorial 2010

Maarten Hazenberg (BV Delfzijl)

Maarten Hazenberg (BV Delfzijl) is twaalf jaar en zonet heeft hij zijn eerste wedstrijd gebokst en verloren. Hij bloedde al in de eerste 30 seconden. Tikje. Dat bloeden deed wat met zijn tegenstander, die zich ontpopte tot een jonge sloper. Erna zag ik in de kleedkamer drie trainers die Maarten zorgzaam afsopten. Het bloed zat op zijn gezicht, op zijn armen, op zijn kleren, en ’t kon er niet eens allemaal af. Ik vroeg aan Maarten hoe hij het had gevonden. “Leuk!” zei hij vastberaden. En dat hij zeker doorgaat, zei hij ook nog. Hij traint een jaar bij Delfzijl.

Rode Maarten Hazenberg (BV Delfzijl) tegen blauwe hoek Omer Yilmaz (TSV Wallenhorst) Rondes 3×1, alleen derde ronde. Scholieren bantam.

Later zei trainer Dick Zwiers, dat de motoriek van Maarten goed is. Dat het meestal minder is bij jongens van zijn leeftijd, want ja, door urenlang te gamen ontwikkelt zich dat niet zo. In het programmaboekje van die avond schrijft het bestuur de zorg om deze jonge generatie neer in een stukje onder de veelzeggende kop ‘wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’.

Maarten kwam na een demonstratiepartij door scholieren: Luuk Olthuis (BV Assen) tegen Gerald Bogmann (BSV Ibbenbüren). Voor de derde ronde klik hier. Vooral Luuk viel me op. ’t Is net of hij meer kracht in zijn lichaam heeft dan er nu uit kan. Zoals jonge bouviers dat ook hebben. Dat wordt nog wat. Misschien een sterke zwaargewicht. Dat is het fascinerende van de jongste boksers in de ring te zien. Het leven kan nog alle kanten met ze op, maar je voelt bij sommigen een belofte.

Links Gerald Bogmann, rechts Luuk Olthuis, en in het midden Cem Dunar.

Na deze twee partijen kwamen er nog veertien. Een volle avond. Het publiek leeft mee en laat zich horen, de boksers staan allemaal op scherp, de wedstrijden zijn stuk voor stuk stevig. De hartstocht voor de sport is voelbaar in Delfzijl. Er zijn veel boksers uit Duitsland, want de bokswereld in Noord is daar traditiegetrouw actief. “Ik weet niet beter dan dat we daarheen gaan”, zegt Willem Gerlach tegen me. “Met mijn vader ook al”. Die vader is Wim Gerlach (1935-2007), oud-bokser met veel titels, trainer bij onder Carpentier (Assen), Boksvereniging Delfzijl en Boxing Stad Groningen. Carpentier bestaat helaas niet meer, maar de andere twee boksscholen bloeien. “Volgende week komen er stukjes over het Memorial in de krant, en dan krijgen we weer nieuwe aanmeldingen. Maar we hebben nu al moeite met het aantal leden te bergen,” zegt Willem. Afgelopen week is hij met bokser Jonathan Bos bij de regionale radio geweest voor een interview. Ging prima, hoor.

Dat verbaast mij niks. Jonathan heeft een zeker cool. Als hij later op de avond de touwen door gaat, de ring in stapt en vanuit zijn rode hoek eens naar de overkant kijkt, gebeurt er iets. Jonathan staat daar soepel. Rustig. Hangt en ademt. En in de blauwe hoek schrikt iemand zich wezenloos. Toen moest de wedstrijd nog beginnen. Of nou ja, eigenlijk was al duidelijk wie het zou verliezen.

Rode hoek Jonathan Bos (BS Groningen) tegen blauwe hoek Emil Degraf (BSV Ibbenburen) Jeugd N-klasse, zwaar 91 kg. Wim Gerlach Memorial 2010. Delfzijl, 27 november. Hele wedstrijd online.

Dit was het vierde Wim Gerlach Memorial maar Delfzijl heeft al 36 jaar clubwedstrijden. Op een avond als deze, kun je iets van de lange tradities merken. Pascal Hartkamp (trainer bij BAV Frisia) overhandigt in zijn functie van secretaris van het Noordelijk District aan oud-trainer Albert Klappe een onderscheiding van de Bond. Albert trainde generaties boksers bij BOWI, Boksvereniging Winschoten. Mooi dat er een eerbetoon aan zijn verdiensten is en nog mooier dat hij niet eerst dood hoefde te gaan. Bij leven is veel leuker. Misschien kan de Bond nog eens een adviesraad van oud-boksers instellen.

Ik kijk uit naar de wedstrijd van Jan Smid (De Waldhoek). Hij stond er ontspannen bij. Dat nuchtere is typisch Noord. Bij ons in het Westen kunnen boksers met gemak uren besteden aan de mentale voorbereidingen. Noord gaat inslaan en stapt de ring in. Zo ook Jan Smid. Zijn vierde wedstrijd, met jaren ertussen, maar er komt een wedstrijdritme aan. Op 12 december in Apeldoorn, waar ook Jonathan zal zijn. Eerst deze. Nee, zegt hij tegen me, hij is niet zenuwachtig. Gespannen, hoezo? “We zullen het wel zien”. En dat was mijn hele ‘wat gaat er door je heen’-gesprek. Een Amsterdammer geeft langer antwoord.

Rode hoek Matthijs Fibbe (BV Assen) tegen blauwe hoek Jan Smid (De Waldhoek). Zwaargewicht 91 kg. Hele wedstrijd online.

De wedstrijdkleding van De Waldhoek komt eraan, zegt trainer Bernard Jansen. Stap voor stap ontwikkelt hij zijn jonge boksschool, die pas afgelopen september werd opgericht. Vanavond heeft hij naast Jan ook Auke Jagersma en Jehonnes van de Heijde (zo staat het op de matching). Die laatste partij bleef me bij, ook wegens de tegenstander. Middengewicht Henk Hadderingh (BV Emmen) was snel, geconcentreerd, een feest om naar te kijken. Jehonnes wilde  ondanks een zware bloedneus doorboksen. De ringarts verbood het.

Wat een avond. Elke wedstrijd was memorabel op een eigen manier. Ik wil elke week wel naar een Wim Gerlach Memorial.