Dojo Osaka (Katwijk) opent de deuren

dojo osakaKatwijk aan Zee, zaterdag 15 juni 2013. Opening en open dag: Osaka

De uitnodiging van Osaka was officieel van toon, dus ik kleedde me ervoor. Netjes. Ik nam de bus naar Katwijk aan Zee, stapte bij het Raadhuis uit en liep even later langs de lange mooie haven. Aan de ene kant lag alles in puin, daar komen appartementen. Aan de andere kant een voormalige garage, waarin nu Osaka huist.

Je stapt binnen in een klein portaal. Linksaf: de kantine, formaat kleinste slaapkamer van een flat. Rechtsaf: via de keuken naar de dojo. En overal hing een goede geur en gezellige sfeer. Het was ontspannen. Ik geloof dat er wel drie, vier verschillende generaties aanwezig waren. Een meisje van zes vertelde me dat ze hier later ook wilde trainen, maar ze zat nu op paardrijden en ze kon niet alles tegelijk.  We zaten samen op een fitnessbankje. De sfeer  is dus wat je noemt: toegankelijk. Iedereen praat met iedereen.

En overal waren de twee initiatiefnemers aanwezig: Ron Hek en Cem Senol. Twee verschillende karakters.

“Voor mij had de gezelligheid niet gehoeven,” zegt Cem. “Ik had liever gehad: binnenkomen, trainen. Maar Ron is een verenigingsman, die vult me daarin aan.”  Ik knik, want dat is een mooi evenwicht.  Cem gaat door: “Ik ben dominant. Ik wil handelen, doen. ” Hmhm, doe ik, want zo heb ik hem in vechtsportkringen gezien. Eens zag ik hem een onzekere jonge vechter naar de ring brengen. Cem sprak op hem in, duwde, stompte, deed alles tegelijk, en de jonge vechter ging, vol testosteron, zelfvertrouwen en nieuwe moed, ook doordat hij wist dat Cem in de buurt bleef.

Maar met alleen trainen heb je nog geen vereniging. Wel als er onderlinge samenhang is.  Trouw, loyaliteit, een beetje naar elkaar omkijken, van die dingen.

Even later vertelt Ron dat het bepaald geen hobbywerk is, deze dojo. Bloedserieus is hij. Net zo goed als Cem wil hij wat neerzetten, iets opbouwen. Uitbouwen. Ze draaien nu een paar maanden, in den beginne met kyokshin karate en daar kwamen de andere sporten bij: MMA, kickboksen. De zaalhuur is hoog, dat wil je niet weten. Allebei hebben ze er heel wat uren inzitten.  Opknappen, trainingen verzorgen en dan met de vechters naar wedstrijden gaan. En had ik dat schilderij buiten al gezien? Gemaakt door de Katwijkse graffiti master Chen.

Osaka was het voorstel van Cem. Hij is gek van Japan en komt er graag. Ron vond het meteen een goede naam. Ze hebben een Gordeau-logo met een bescheidener samourai masker erin dan op het hoofdkwartier.

Wat interessant is: overal hangen instructies en gedragsaanwijzingen.  En er is protocol. Elkaar netjes aanspreken, zoals het in de traditie hoort. Jong geleerd is oud gedaan. “Downscalen kan altijd nog,” vindt Cem en daar heeft hij gelijk in. Daarin zit ook een beetje de sfeer van Honbu Kamakura in Den Haag, waar Cem al sinds 1998 traint. Protocol en hiërarchie zijn daar normaal. Hij vertelde hoe het in het begin voor hem was. Hij kwam binnen en wilde vechten, type knokken. Nou, dat is vragen om een cursus realiteitszin. Ze hebben hem alle hoeken van de dojo laten zien en dat was leerzaam. Zo leer je het verschil tussen vechten in de sport en knokken. Inmiddels heeft Cem aardig wat titels op zijn naam staan.

Het was een zonnige middag. Iedereen stond buiten, bij de lange tafel vol eten. Zelden zoveel taarten bij een dojo-opening gezien, en allemaal home made. Behalve die ene grote, die officieel doorgesneden werd door Ron en Cem samen. De breektest van  Cor Mol was even plechtig, in zekere zin. De opeens historische plankjes nam hij mee. “Ik wil wel een replica laten maken,” bood hij nog genadig aan.
IMG_0065_resizeIMG_0068_resize

IMG_0069_resizeIMG_0070_resize

IMG_0071_resizeIMG_0073_resize

IMG_0074_resizeIMG_0075_resize

IMG_0076_resizeIMG_0077_resize

IMG_0078_resizeIMG_0079_resize

IMG_0080_resizeIMG_0084_resize

IMG_0086_resizeIMG_0087_resize

IMG_0089_resizeIMG_0111_resize

IMG_0117_resizeIMG_0118_resize

IMG_0129_resizeIMG_0139_resize

IMG_0142_resizeIMG_0152_resize

IMG_0153_resizeIMG_0155_resize

IMG_0156_resizeIMG_0159_resize

Karate en kickboksen in Katwijk 2012

poster-12-2012-723x1024_resize

Kickboksgala Kamakura Katwijk, zaterdag 8 december 2012. 

Het was anders dan vorig jaar. Toen kwam ik er voor de eerste keer, en het leek me ontspannen genoeg. Dat hadden ze van te voren ook tegen me gezegd: in Katwijk is het gezellig, old skool. Maar dit jaar begreep ik pas wat ze bedoelden. De sfeer was losser, gemakkelijker.  En hoe dat kan?  Dat is het raadsel van Katwijk. Na alle ellende in het kickboksen van de laatste tijd lieten zij wat anders zien. Meer sponsoren. Een verlaagde toegangsprijs: van 20 euro naar 15 euro.  Ja, zo kan het ook, denk je dan, maar de avond moet intussen met veel beleid in elkaar gezet zijn. Gericht sportscholen uitnodigen, dat scheelt ook.

Ik was mee met Honbu Kamakura. Een paar auto’s volgeladen met coaches en vechtsporters. Verzamelen in Den Haag, op tijd erheen voor het wegen en dan wachten op de wedstrijden die gaan komen.

Dat is altijd zo’n contrast. In de zaal ziet het publiek de ene wedstrijd na de andere. In de kleedkamers wachten de vechters. “Hoeveelste is dit? ” “Nog vijf”.  Hangen en rustig blijven.

Dit jaar zouden er ook karatewedstrijden zijn, Kyokushin, dat is het hardste dat er is. Full contact, zowat alles mag binnen de grenzen van het sportieve. Witte kleren, blote voeten, streng protocol. Je moet ervan houden. En ik hou ervan.

Daar begon de avond mee. Voor het publiek was dat nog onwennig. Iedereen zat en keek, zonder goed het hoe of wat ervan  te begrijpen. Bij de laatste wedstrijden begon de scheidsrechter af en toe een uitleg te geven, die door de ringspeaker werd overgenomen. Misschien iets voor de volgende keer: wat uitleg op het grote projectiescherm op het podium. Dat die volgende keer er komt, staat nu al vast.  Trainer Wim van Rhijn vertelde me, dat ze streven naar 50/50, dus de helft karate en de helft kickboksen. Daarmee is Kamakura Katwijk dan terug bij de bron, want ooit begon Jack Nugter er met karate. Vanaf januari gaat Cem Senol (van Kamakura Den Haag) er les geven. Motiverend detail: tijdens het gala werd omgeroepen dat Cem een Europese titel zwaargewicht kyokushin had gewonnen. In Polen, waar hij met kancho Gerard Gordeau verbleef. Dat wordt leuk in Katwijk. Cem is precies zoals je je een zwartebander kyokushin voorstelt: sterk van postuur, correct in de omgangsvormen. Ogen die recht door je heen kijken.

Wat ook meewerkte, was het strenge toezicht van de bonden. Het kickboksen viel onder de WFCA. Het karate vond plaats onder auspiciën van de International Budokai (IBK) dat ook scheidsrechters had afgevaardigd. Vooraf werden alle karatecoaches bij elkaar geroepen in een zaaltje. Ik mee natuurlijk. De regels werden nog eens doorgenomen, aandachtspunten werden genoemd: een paar jongens waren nog maar een paar maanden met karate bezig en dit was de eerste wedstrijd, dus de tegenstander hoefde daar niet vol op los te gaan. Wel eerlijk en hard, niet slopen. Anders liepen die jongens nooit meer een dojo in natuurlijk.
Bij de kickbokswedstrijden daarna leek iedereen op te leven: dat kenden ze. Er klonk meer gejuich en geroep en kinderen liepen gemakkelijker rond.

Aan dat losse in de sfeer, vooral na het karate, heb ik me overgegeven.

Dus ik ging de ring zitten en besloot te kijken zonder te schrijven, alleen het ritme van de rondes volgen, de trainers horen en zien, dan een nieuwe wedstrijd, de muziek, dan de aanwijzingen van de scheidsrechter. Het ging onder mijn huid zitten en als het naar mijn hoofd steeg, ging ik even naar de kleedkamer beneden. Daar rook het naar tijgerbalsem en zweet, een goede geur is dat. En toch dacht ik steeds aan die karatewedstrijden.

 

Daar heb ik ook wat foto’s van gemaakt.

bewerkt P1030770_resize_with_border

bewerkt P1030778_resize_with_border

bewerkt P1030779_resize_with_border

bewerkt P1030785_resize_with_border

bewerkt P1030786_resize_with_border

bewerkt P1030789_resize_with_border

bewerkt P1030799_resize_with_border

bewerktP1030766_resize_with_border