Aad Veerman en Bep

Bep van Klaveren, Aad Veerman, Theo Huizenaar. Ter ere van Beps 80ste verjaardag.

Aad, de vriend van Bep

“Hoe lang was Bep dan?” vraag ik. Aad Veerman wijst zo en zo. “Eén tweeënzestig”. Hij weet het precies. Aad, de vriend van Bep. En andersom, Bep, de vriend van Aad. Ik ben in Rotterdam, op bezoek bij Aad Veerman. Eerst word ik meegesleept naar Crooswijk, de vereniging van oud-boksers, waar hij bokst. Geweldig, zoveel jaren bokservaring als daar in een zaaltje aanwezig zijn. Even zit ik naast Jan de Bruijn (87), levende boksgeschiedenis. Ik hoop snel terug te kunnen komen, met een vragenlijstje.

Kourimsky

Aad Veerman kent de Nederlandse boksgeschiedenis op zijn duimpje. Namen van Noord tot Zuid, heden en verleden. Hij is bekend met Lolle van Houten en weet waar Theo Kourimsky een café had. “Mijn vader bokste voor de Rotterdamse boksbond”, vertelt Aad, en dan zitten we in de periode voor de Tweede Wereldoorlog. Zaten we eigenlijk al, met Kourimsky, die waarschijnlijk een van de eerste profboksers van Nederland was. Aad Veerman heeft meer gezien dan hij op een middag kan vertellen. Hoe de boksschool van Theo Huizenaar eruit zag. Jazeker, die had een broer, Huib. Karel Miljon? Hier, een foto. De wedstrijden van Bep. Boksen op de grote kermis van Rotterdam. Hoezo, of daar ook vrouwen boksten? Nee. Hij vertelt over zijn eigen wedstrijden, 52 partijen, zwaarwelter was hij. Nog eens tegen Desi Bouterse gestaan. Militair kampioen van Nederland geweest, A-klasse, Maar eerlijk is eerlijk, het echte grote talent, dat zat er niet. Dus toen is hij wedstrijden gaan organiseren. “Ik was de jongste bokspromotor van Nederland”, zegt Aad tevreden. Als begeleider van Rudi Lubbers is hij indertijd naar Indonesië gegaan, toen Lubbers tegen Mohammed Ali stond.

Waar we zitten, bij Losa Automatics, is overal Bep van Klaveren te bekennen. Een paar handschoenen, van Bep geweest. In de vloer een patroon van bokshandschoenen. Vitrines vol. Dozen aan de muur. Je zou bijna zeggen dat het een Bep Museum was, maar daarvoor leven de herinnering aan Bep te sterk. We weten dat Bep er niet meer is, maar hier is hij alom aanwezig, en daar heeft Aad flink de hand in gehad. Het is een vriendschap die over de dood heen reikt. Nog steeds.

Er is een standbeeld van Bep, dat staat op de grens tussen Kralingen en Crooswijk. Er is het Memorial van Bep. Boeken over hem, waaronder het grote Hollands Greatest. Bep van Klaveren, dat Ardie den Hoed schreef. “Daar heb ik indertijd 750 van laten maken”, zegt Aad, “en ik heb bijna allemaal weggegeven. We proberen ze nu weer te vinden via Marktplaats enzo. Ardie en ik zijn in die tijd met een bandrecorder naar Bep gegaan, verhalen opnemen. Tot op een woensdagochtend de vrouw van Bep belde. Dat hij zich niet lekker voelde en een keer wilde overslaan. Hij was toen ook niet gaan trainen”.

Dat was de laatste dag van Bep.

De opnames zijn er gelukkig nog. De foto’s ook. Aan de muur hangen onbekende foto’s va Bep, die later ontdekt zijn. Filmpjes. Posters van hem met daarop vaak de vermelding van Losa Automatics.

Arie Veerman bokste in gebouw Odeon (1962)

van de vriendschap

Ik zit aan tafel en luister. Het is allemaal nogal veel om te bevatten. Zoveel informatie, net of er om me heen een heel boksersleven uitgestald is, overal is een stukje van Bep, en van de vriendschap tussen Bep en Aad. Alletwee boksers, en de een is later zakenman geworden, maar hij bleef van binnen altijd een bokser. Straks zijn er districtskampioenschappen in het Rotterdamse Odeon, waar sinds mensengeheugenis gebokst is. Heeft Aad voor gezorgd. Doortastend als ze daar zijn, in Rotterdam, maar toch ook nostalgisch. Het Odeon, daar heeft hij zelf in de jaren ’60 nog gestaan. “Kijk”, wijst hij op een poster, “dat ben ik”. En ik kijk en zie het.

Thuis ben ik moe van alle indrukken. En dan heb ik nog een tas vol boksspullen meegekregen, om te bestuderen. Huiswerk, en ik weet nu al: als ik weer naar Rotterdam ga, komt de overhoring door heel Crooswijk, met Aad Veerman voorop. Het onderwerp van de overhoring is al bekend.

Wedstrijden/ NK finales C en N

Nederlandse kampioenschappen. Finales C-klasse en N(ieuwelingen). Zondag 26 september 2010. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein.

Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen)

Jonathan Bos, dus. Hij is net zo groot als hij hier oogt en daarbij is hij pas 17 jaar, dus er komen in nog wel wat centimeters bij in de hoogte. Trainen doet de rest voor de breedte. Hij staat hier met de beker en met vaste plannen. Toen ik naar zijn ambitie vroeg, zei hij zonder te aarzelen: “Profbokser.” Daarna vertelde hij nog wat hij nu deed, maar dat ontging me een beetje, iets met horeca en kok was het, geloof ik. Hij ging douchen en ik dacht na over zijn wedstrijd die ik net gezien had. Kijk hier voor de eerste ronde:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen) tegen blauwe hoek Nikola Andrijasevic (Boxing A80). Jeugd, finale C klasse 91 kg.

Hij had de negende partij van een volle middag die tot ver in de avond doorliep. Veel publiek ook, allerlei generaties. Jonge kinderen die overal doorheen renden. Mooi, al die verschillen. Het bruiste van het leven.

Alleen dacht ik ook aan een aantal oud-boksers die ik ken. Ze zijn op leeftijd en een beetje stram. Moeilijk hoor, als je bokser bent geweest, om dat mee te maken. Deze boksknarren  hebben geen eigen vervoer en kunnen niet zo goed met de trein. Dus die zitten tijdens een NK thuis, tenzij iemand aan ze denkt. Dat zijn de mannen van de oude garde, die veel voor de sport hebben gedaan. Ik had ze graag op de eerste rij zien zitten. Halen en brengen, vaste prik zou het moeten zijn, als een eerbetoon en gewoon ook uit hartelijkheid. Omdat ze erbij horen, nog altijd.

De verrassing van de dag was voor mij een nieuwe Friese boksschool in actie te zien. De Waldhoek is pas op 2 september officieel in het leven geroepen door Bernard Jansen. Bloedgroep BAV Frisia, Roelf Reitsma kwam nog in zijn ‘oude’ kleren de ring in. De Waldhoek was een van Frisia’s afdelingen, net als Boksclub Tytsjerk waar Michel Weening les geeft. Daarbij geeft Frisiaan Ids de Boer ook les in Aldtsjerk bij fitness centrum ‘Get in shape’. Allemaal recreatie, de wedstrijdboksers schuiven door naar de moederclub. Goed systeem. En nu is Bernard voor zichzelf begonnen, met een officiële licentie. Het gaat in harmonie met Frisia, er is geen geruzie. Bernard heeft al aardig wat wedstrijdboksers, zoals Roel Reitsma dus. Kijk maar:


Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Roelf Reitsma (De Waldhoek) tegen blauwe hoek Jimmy van de IJssel (Crooswijk). Elite finale C-klasse, 69 kg.

Wat een expansie daar in Friesland. Het werkt mooi tegen de stroom in. Zo zie je vanzelf dat niet iedereen wil kickboksen, al valt daar geld te verdienen. Er waren op deze kampioenschappen veel nieuwe gezichten. Aanwas. Uit deze gelederen komen straks de A-klassers voort.

Ik heb veel gefilmd deze zondag, en nog de helft gemist, helaas. Toen ik in de kleedkamer was om naar Jonathans toekomstplannen te informeren, stond Joshua Talens net in de ring. Wel was ik blij Jackson Andree (SCM Maastricht) te zien winnen:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jackson Andree (SCM Maastricht) tegen blauwe hoek Davey van Hattem (de Voltreffer). Elite finale, C-klasse, 60 kg. Jackson wint.

Jacksons trainer Dis Paulussen kreeg evenals een kleine twintig anderen vorige week zijn trainersdiploma uitgereikt. Als enige kreeg Dis de Ben Gerritsen Award uitgereikt voor de trainer/coach die het veelbelovendste was. Gefeliciteerd!

Ook gefilmd: Isaias Ferreira (Frisia) – Fiorello Klein (Mike Gym/Kensmill), alle rondes, begin bij de eerste en klik hier. En: Hilgur Demmer (Olympia Leeuwarden) – Stephan Buits (Van ’t Hof), voor de eerste ronde klik hier.

Bij Piek.tv staan de foto’s van zaterdag online. Let vooral op de mooie hoekfoto’s. Daar gebeurt wat op.