Haags geluk bij Badr Hari

Deze column verscheen zondag 29 januari 2012 bij HaagseTopsport.nl

Zaterdagavond zat ik voor de laptop. Via een live stream kon ik bij It’s Showtime zijn. Kickbokser Badri Hari in de hoofdpartij, zijn afscheidswedstrijd. Maar ook het afscheid van Simon Rutz, topondernemer in de vechtsport. Nederland heeft hem weggepest, hij wil alleen gala’s buiten Nederland organiseren. Wethouder Kool, grijp uw kans!

Hoe het met Badri afliep, weten we. Hij won al in de eerste ronde, precies zoals hij voorspeld had: Gokhan Saki ging KO in de eerste ronde. Een harde uppercut deed het. Een korte wedstrijd, maar die ervoor deed me meer. Daniel Ghita had ik met Anil Dubar bij Kamakura zien trainen. Opeens een Haags element daar in Leeuwarden en als ik al niet voor Ghita was geweest (net als de hele sporthal daar), dan was ik het alleen daarom al. Hij zag er vastberaden uit. Overtuigender dan zijn tegenstander Hesdy Gerges. Die man ging ook in de eerste ronde KO. Toen kancho Gerard Gordeau in de ring stapte, was het Haags geluk totaal. Thuis juichte ik mee. De dag erop kwam de kater.

Simon Rutz is een man die je aan elke sport van betekenis gunt. Hij heeft zowat in zijn eentje grote gala’s van de grond getild en houdt de zaak flink in de hand. Organisator, manager, zakenman. Iemand die in het kickboksen gelooft, dwars tegen alle vooroordelen in. Die hoef ik niet te herhalen. Deze man is dus zodanig het werken moeilijk gemaakt, dat hij niet meer in Nederland iets wil organiseren. Omdat we hier bange burgemeesters hebben die aan stemmingmakerij doen. En omdat elke bange burgemeester opeens zo’n gala kan gaan verbieden. Dat risico neemt geen enkele ondernemer.

Dat is een moment waarop je zegt: Wethouder Kool, van de Haagse economie, waar ben je? In het Haagse hebben we toch wel plaats voor zo’n megagala als Simon Rutz kan neerzetten. Denk eens aan al die bezoekers. Kun je dagjesmensen van maken, die in de stad goed geld gaan uitgeven. Kun je Simon een mooie verjaardagskaart voor sturen. Vraag hem ook of dan het afscheidsgala van vechtsportlegende Peter Aerts in de Residentie mag plaatsvinden. In zijn eigen Den Bosch durven ze het niet aan. Wethouder Kool, ik zeg nadrukkelijk, dit is een mega-kans voor de stad. Doe er wat mee.

En die bangigheid? Mwah. Nergens voor nodig. Zolang ADO een geldverslindend monster is om het bij een stadionnetje veilig te houden, wil ik niemand horen piepen. Je weet niet wat daar op de tribune zit, maar dat terzijde. Wethouder Kool, ben je een man of een muis? In dat eerste geval: Simon Rutz zit op Facebook.

Daniel Ghita wereldtitel

En daar staat Daniel Ghita dan. Vooraan.  Thuis op Honbu Kamakura in de Haagse Gheijnstraat. Het lijkt een gezellig groepsportret en dat is het ook. Maar tegelijkertijd meer: er staat een nieuwe wereldkampioen tussen. Ghita, trainend op Kamakura, heeft de It’s Showtime Wereldtitel Superzwaargewicht mee naar huis gebracht. Afgelopen zaterdag (28 januari 2012) stond hij in Leeuwarden tegenover Hesdy Gerges. Ook zo’n gigant.

Die avond was Leeuwarden voor mij iets te ver. Dus zat ik thuis voor de laptop, via een Japanse live stream het allemaal mee te maken.  Het hele gevecht duurde een paar minuten, maar elke seconde ervan was uitgerekt. Twee van de zware grote mannen. De spanning die er heen kwam door mijn laptop heen. Ik zat hier te staren. En dan opeens: Ghita geeft een linkerhoek, Gerges gaat neer. Ghita juicht. Zijn trainer Anil Dubar komt de ring in, ook blij, net als kancho Gerard Gordeau. Het Golden Team van Kamakura heeft het weer gedaan. En hoe. Zelfs in de slowmotion van de KO blijft Ghita flitsend snel.  Fantastisch.

Kickboksseminar Daniel Ghita

Oegstgeest, Sunny Sport, zaterdag 6 augustus 2011.

Een kickboksseminar, dacht ik, wat zou dat inhouden? Dat was de eerste reden om erheen te gaan: nieuwsgierigheid. Daarbij kwam het besef dat Daniel Ghita die avond op fietsafstand van mijn woonplaats zou zijn. Ik bedoel, het is wel Daniel Ghita. Google die naam maar eens. En daarna Oegstgeest, wat – dat zal ik maar zeggen – een tamelijk zoet plaatsje is.

Die avond was ik dus zowat de eerste die er was. Van de spanning liep ik de herenkleedkamer in, waar twee jongens mij welwillend bezagen. “Daar is de vrouwenkleedkamer”, wezen ze. Maar ik kwam kijken. Niet meedoen. Want ik kan niks. Wat wel tragisch is, maar wat er aan de andere kant weer toe leidt dat ik erover schrijf. Jenny Gaidoukevitch (Sportschool Sunny Sport) had het georganiseerd, en haar zag ik eerder dit jaar bij de Nederlandse kampioenschappen bodybuilding.
Het seminar bleek een training te zijn. Daniel sprak Engels, maar was niet zo spraakzaam. Ik verwachtte nog mooie inleidingen van het type “en wat gaan we vanavond allemaal leren?”, maar niks hoor. Jenny heette iedereen welkom en toen begon de training. Langer dan een half uur warming up. Hij is van de grondige aanpak. Sprintjes, interval, rekken, spannen en op bevel ontspannen. Al snel zag ik hier en daar een hoofd zeer rood worden, vooral bij die sprintjes waaraan geen einde leek te komen. Daniel: “Faster, faster!” Daarna: “Again!” En toen moest het weer faster. Niemand die zei nou ik hou even pauze hoor. Dat is dan toch het ontzag dat er voor hem was. Je weet wie het is, en dat hij vriendelijk was, maakte het eigenlijk nog dwingender om goed mee te willen komen.

En kon je dat niet, dan kwam Daniel Ghita naar je toe, terwijl de anderen toekeken. Om samen even te oefenen. Heel vriendelijk en heel duidelijk. En heel motiverend ook om nog beter je best te doen.

Ik heb op mijn veilige bankje aan de kant van de sportzaal ademloos zitten kijken wanneer hij iets voordeed. Dan zag die vriendelijke reus er opeens heel anders uit. Hij is veel sneller dan je van zo’n grote man zou verwachten. Ook met een zekere elegantie, die voortkomt uit technisch kunnen en trefzekerheid. Dat is talent en training.

Motiverend: Ghita voor de klas

Druk zetten.

Eerst doe je zo….

… en dan doe je zo.

Jenny “high kick” Gaidoukevitch

“Hold that position”

MMA verovert Den Haag

Den Haag Centraal, juni 2011:

Succesvol vechtsportgala van sportschool Shaolin Ryu:

MMA verovert Den Haag

Een bomvolle zaal, dertig wedstrijden en de grote namen van de Nederlandse vechtsportwereld aanwezig in Den Haag. Zo was het op Hemelvaartdag in partycenter Zichtenburg, waar de airco de snel stijgende temperaturen niet aan kond. Op het grote vechtsportgala van sportschool Shaolin Ryu was de beveiliging streng, de alcohol alcohol schaars en waren er tientallen wedstrijden kickboksen en MMA (Mixed Martial Arts). Vooral de sterke aanwezigheid van deze laatste sport maakte het een historische Haagse dag. MMA, de snel groeiende sport uit Amerika, verovert nu ook Den Haag.

door: Vilan van de Loo

Het gala duurde uren, van ’s middags drie uur tot diep in de avond. Bekende namen als trainer Thom Harinck en ringspeaker Valentijn Overeem lieten zich zien. Dan was er het internationaal succesvolle team Schreiber onder leiding van Bob Schreiber en Irma Verhoeff. Aan de VIP-tafels zaten onder andere superzwaargewicht kickbokser Daniel Ghita en trainer Anil Dubar. Belangstellend, betrokken en ingeval van Harinck en Schreiber ook met vechters in de ring. Die ring was een paar maten te laag aangeleverd, waardoor het publiek van de achterste rijen op de stoelen ging staan om geen moment te hoeven missen. Uit liefde voor de sport, en ook uit betrokkenheid, want het aantal Haagse deelnemers was groot. Dat de stad veel talent in huis heeft, bleek ook die dag. Kamakura leverde zowel kickboksers als MMA-vechters, iets dat niet verwonderlijk is voor wie de sportgeschiedenis kent. Kancho Gerard Gordeau nam in 1993 deel aan de eerste editie van de ‘Ultimate Fight’, gehouden in Denver, Colorado (Amerika). Daar traden voor de eerste keer vechtsporters van verschillende disciplines tegen elkaar in de ring: zoals  karateka’s tegen kickboksers, worstelaars tegen Braziliaanse jiu jitsu. In de finale stond Gerard Gordeau, onder meer in het bezit van de wereldtitel savate. Uit Ultimate Fight is MMA ontstaan, de combinatie van de beste technieken uit elke sport. Spannend, mooi, moeilijk. In Amerika is het een groeisport, en de populariteit neemt ook in Nederland toe. In Den Haag biedt onder andere de organiserende school Shaolin Ryu MMA-training in de ‘full contact academy’.

 

Haags

Bernard Levinson (22) is een van de MMA-vechters die bij Shaolin Ryu traint. Hij won op het gala overtuigend van de Duitse Alexander Gert. Het was zijn derde MMA-wedstrijd, die hij alledrie won. Levinson: “Na de eerste MMA-wedstrijd dachten we dat het misschien handig was om ook kickbokswedstrijden te doen, om het staand MMA sterker te maken. Maar die wedstrijden verloor ik”. Zijn kracht ligt dan ook meer in het grondwerk van MMA , waar klemtechnieken toepast die onder andere uit het worstelen komen. Wat hij ook kan, is wachten, een extreem belangrijke eigenschap als je in een klem ligt en je jezelf moet loswrikken. Zoiets gaat per millimeter, per seconde, met al je fysieke kracht, terwijl je kalm moet blijven, en de spanning oploopt. Die spanning is niet besteed aan kickbokser Tarik Khbabez (19). Hij zoekt het snelle, de actie, doorgaan zonder rust. Zoals hij zelf zegt: “Ik kom wel”. Tarik richt zijn leven in op de sport. Elke dag trainen, want: “Ik wil de top bereiken. Nu ga ik naar de C-klasse, daarna B en dan de A-klasse. Hoe groter mijn naam als kickbokser is, hoe meer geld ik kan verdienen. Ik wil wat bereiken, zodat ik ook voor mijn moeder kan zorgen”. Hij heeft nog een lange weg te gaan, maar hij is veelbelovend, en gemotiveerd.

Dat een groot aantal Haagse sporters zich op het gala zich liet zien, was een bewuste keuze van Shaolin Ryu. De drijvende kracht daar is vechtsporter en trainer Satish Jhamai, die met de organisatie met dit gala een groot risico durfde te nemen. Hij wilde bewust zo veel mogelijk Haagse talenten in de ring brengen, en zo zichtbaar maken dat Den Haag een vechtsportstad bij uitstek is. Hopelijk is dit gala het begin van een mooie traditie.