Wedstrijden/ NK finales C en N

Nederlandse kampioenschappen. Finales C-klasse en N(ieuwelingen). Zondag 26 september 2010. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein.

Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen)

Jonathan Bos, dus. Hij is net zo groot als hij hier oogt en daarbij is hij pas 17 jaar, dus er komen in nog wel wat centimeters bij in de hoogte. Trainen doet de rest voor de breedte. Hij staat hier met de beker en met vaste plannen. Toen ik naar zijn ambitie vroeg, zei hij zonder te aarzelen: “Profbokser.” Daarna vertelde hij nog wat hij nu deed, maar dat ontging me een beetje, iets met horeca en kok was het, geloof ik. Hij ging douchen en ik dacht na over zijn wedstrijd die ik net gezien had. Kijk hier voor de eerste ronde:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen) tegen blauwe hoek Nikola Andrijasevic (Boxing A80). Jeugd, finale C klasse 91 kg.

Hij had de negende partij van een volle middag die tot ver in de avond doorliep. Veel publiek ook, allerlei generaties. Jonge kinderen die overal doorheen renden. Mooi, al die verschillen. Het bruiste van het leven.

Alleen dacht ik ook aan een aantal oud-boksers die ik ken. Ze zijn op leeftijd en een beetje stram. Moeilijk hoor, als je bokser bent geweest, om dat mee te maken. Deze boksknarren  hebben geen eigen vervoer en kunnen niet zo goed met de trein. Dus die zitten tijdens een NK thuis, tenzij iemand aan ze denkt. Dat zijn de mannen van de oude garde, die veel voor de sport hebben gedaan. Ik had ze graag op de eerste rij zien zitten. Halen en brengen, vaste prik zou het moeten zijn, als een eerbetoon en gewoon ook uit hartelijkheid. Omdat ze erbij horen, nog altijd.

De verrassing van de dag was voor mij een nieuwe Friese boksschool in actie te zien. De Waldhoek is pas op 2 september officieel in het leven geroepen door Bernard Jansen. Bloedgroep BAV Frisia, Roelf Reitsma kwam nog in zijn ‘oude’ kleren de ring in. De Waldhoek was een van Frisia’s afdelingen, net als Boksclub Tytsjerk waar Michel Weening les geeft. Daarbij geeft Frisiaan Ids de Boer ook les in Aldtsjerk bij fitness centrum ‘Get in shape’. Allemaal recreatie, de wedstrijdboksers schuiven door naar de moederclub. Goed systeem. En nu is Bernard voor zichzelf begonnen, met een officiële licentie. Het gaat in harmonie met Frisia, er is geen geruzie. Bernard heeft al aardig wat wedstrijdboksers, zoals Roel Reitsma dus. Kijk maar:


Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Roelf Reitsma (De Waldhoek) tegen blauwe hoek Jimmy van de IJssel (Crooswijk). Elite finale C-klasse, 69 kg.

Wat een expansie daar in Friesland. Het werkt mooi tegen de stroom in. Zo zie je vanzelf dat niet iedereen wil kickboksen, al valt daar geld te verdienen. Er waren op deze kampioenschappen veel nieuwe gezichten. Aanwas. Uit deze gelederen komen straks de A-klassers voort.

Ik heb veel gefilmd deze zondag, en nog de helft gemist, helaas. Toen ik in de kleedkamer was om naar Jonathans toekomstplannen te informeren, stond Joshua Talens net in de ring. Wel was ik blij Jackson Andree (SCM Maastricht) te zien winnen:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jackson Andree (SCM Maastricht) tegen blauwe hoek Davey van Hattem (de Voltreffer). Elite finale, C-klasse, 60 kg. Jackson wint.

Jacksons trainer Dis Paulussen kreeg evenals een kleine twintig anderen vorige week zijn trainersdiploma uitgereikt. Als enige kreeg Dis de Ben Gerritsen Award uitgereikt voor de trainer/coach die het veelbelovendste was. Gefeliciteerd!

Ook gefilmd: Isaias Ferreira (Frisia) – Fiorello Klein (Mike Gym/Kensmill), alle rondes, begin bij de eerste en klik hier. En: Hilgur Demmer (Olympia Leeuwarden) – Stephan Buits (Van ’t Hof), voor de eerste ronde klik hier.

Bij Piek.tv staan de foto’s van zaterdag online. Let vooral op de mooie hoekfoto’s. Daar gebeurt wat op.

Nederlands kampioenschap N/C 2010

Nederlandse kampioenschappen Nieuwelingen en C Klasse. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein. Zaterdag 25 september 2010.

“Het gaat om de eer van de boksschool”, zei een bokser tegen me. Hij had zijn partij verloren en hoopte dat de volgende van zijn eigen club wel zou winnen. Vanwege die eer dus.

Het bleef me de hele avond bij. Eer, heeft dat te maken met winnen? Is dat waarmee je eer inlegt? Marieke Meyin Bong (Haagse Directe) stond voor de eerste keer in de wedstrijdring. Ze verloor van Annie Chevalking (ABCC). Marieke leek erna nauwelijks aangeslagen. Toen ik haar vroeg hoe ze het had gevonden, zei ze vrolijk: “Leuk!” Trainer Herman Rozemulder was lovend: “Ze heeft keurig gebokst, is netjes blijven staan.” En: “Natuurlijk is het fijner om thuis te kunnen zeggen dat je gewonnen hebt, maar dat kan niet altijd.”

Kijk hier naar de eerste ronde:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite dames N, 54 kg, halve finale. Rode hoek Annie Chevalking (ABCC) tegen Marieke Meyin Bong (Haagse Directe)

Olympia Leeuwarden had Taco van der Heide in de halve finale. Een veelbelovende bokser, naar wie ik op een eerdere wedstrijdavond in Enkhuizen oud-kampioen Reino van der Hoek aandachtig had zien kijken. Dan groeit mijn belangstelling vanzelf. In de tweede ronde gooide trainer Eddy ten Cate de handdoek in de ring. Hier gebeurt het:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite N, halve finale, 69 kg. Rode hoek Quincy Huussen (de Voltreffer)  tegen (blauwe hoek) Taco van der Heide (Olympia Leeuwarden). Voice over Eddy ten Cate.

De bokser wilde doorgaan, maar de trainer verbood het. Er is weinig definitievers dan een handdoek die in de ring ligt. Dat stukje stof, alles houdt ermee op. Taco zag er aangeslagen uit. Eddy ten Cate was een bonk vastberadenheid, hij is zuinig op zijn boksers. Daarin zit dan voor een trainer de eer van zijn boksschool. Normen en waarden. Niet ten koste van alles inzetten op dat ene kleine kansje op een overwinning. Die kans is er altijd, maar soms betaalt een bokser daarvoor een hoge prijs. Dan moet de trainer beslissen of die te hoog is.

Zo keek ik naar alle wedstrijden van die dag, om de eer van de boksschool te vinden. Op eerdere boksavonden had ik boksers gezien die in de ring stonden voor de showbusiness en zonder bokshouding wat om de tegenstander heensprongen. Of boksers die hun zelfbeheersing verloren in of na de ring. Op dat soort momenten knijp ik mijn ogen dicht van plaatsvervangende schaamte, omdat dan de eer geraakt wordt.

Eer gaat over protocol. Over ongeschreven wetten die dwingend zijn. Een bokser die tijdens de wedstrijd alles geeft. De inzet. De trainer die bereid moet zijn de handdoek te gooien. Na de wedstrijd handen schudden met de andere hoek. Winnen is heerlijk, maar met de eer van de boksschool heeft het eigenlijk weinig te maken. Weinig? Eigenlijk niets.

Eerder keek ik gefascineerd naar het inslaan van Dennis Weening. Hoe eenvoudig zoiets begint, met een ritme vinden.

Zonder elkaar te raken, veerkrachtig, kijkend, wachtend.  Zo begint een bokswedstrijd. Uit de dingen van de alledaagse dag gaan,  in de concentratie van de wedstrijd komen. Dennis in wedstrijdkleding. Tegenover hem bokser, trainer en broer Michel, ook van Frisia.  Michel Weening is trainer bij BoksClub-Tytsjerk,  een dependance van Frisia, zoals Frisia er meer heeft. Kijk eens op de site van Tytsjerk.

Ook gefilmd: de halve finale Isaias Ferreira (BAV Frisia) tegen Maikel Koek (Seconds out), voor de eerste ronde klik hier. En ook Robert Terpstra (BAV Frisia) tegen Timo Zolingen (De Amateur), voor de eerste ronde klik hier. Nog een wedstrijd: Dennis Weening (Frisia) tegen Xeu Hu (NABA), eerste ronde klik hier. Volledige wedstrijden aanwezig, een kwestie van doorklikken.