Memorials en boksen

Ben Bril Memorial 2010

Hoera, er komt weer een Ben Bril Memorial! Het vierde, waarvan ik er drie heb bijgewoond. Alleen het jaar nadat ik Don Diego Poeder had zien neergaan, ben ik thuisgebleven. Door die ervaring was ik zelf nog een beetje knock out.

Maar vorig jaar zag ik Richel Hersisia in de ring en dat maakte heel veel goed.  Niet alles, want waar is Don Diego Poeder toch gebleven? Zijn website is aldoor “under construction”.

Hoeveel memorials hebben we nu?

1 Bep van Klaveren Memorial, in Rotterdam natuurlijk.

2 Ben Bril Memorial, Amsterdam.

3 Wim Gerlach Memorial, georganiseerd door Boksvereniging Delfzijl, in dezelfde stad.

4 Lolle van Houten Memorial, georganiseerd door BAV Frisia, te Leeuwarden.

Twee keer Randstad, twee keer Noord. In het wedstrijdoverzicht van de Nederlandse Boksbond vond ik geen andere. Als ik de Volkskrant moet geloven, is Sjeng Verstappen in 2009 gaan hemelen. En als dat echt zo is, lijkt me dat het begin van een Sjeng Verstappen Memorial. Goede boksers hebben ze in Zuid genoeg.

Het is een mooi iets, de boksers van het grote Nederlandse boksverleden zo herdenken. Vier memorials is dan wel een beetje weinig, natuurlijk.  Of zouden er meer zijn?

Hoera Hersisia! (Ben Bril 2009)

Gewonnen! Gisteren versloeg Richel Hersisia in acht rondes Yaroslav Zavorotni. Overtuigend, zwaar en goed.  Naast de ring Anil Dubar die met hem trainde in de Haagse Directe, in de ring ook Chris van Veen.

Richel Hersisia met even rechts Chris van Veen

Richel Hersisia met Chris van Veen

Ik zag ze de grote zaal  binnenkomen en voelde me trots in mijn Haagse Directe jack, hoe het ook zou aflopen. Richel die zo hard en zo lang getraind had, de eenzaamheid ervan, de tegenslagen, en dan weten tegen wie hij daarvoor de ring instapte. Chris en Anil, al die tijd bij en met hem geweest. Het gezamenlijke doel om dit te kunnen doen.  En nu het uur van de waarheid.

Het was hard.  De druk op Richel steeg, want iedereen in het volle Carré wilde dat hij won, ook om het verlies van Don Diego Poeder twee jaar In de ringgeleden goed te maken. Dezelfde plaats, dezelfde tegenstander.  Maar Richel moest het doen.

Een paar keer ging ik achter de ring staan, bij Chris en Anil. Die zagen alleen Richel. Riepen aanwijzingen.  In de ring indringend op Richel inpraten. “Korte rechtse hoeken, hoor je me?”  Hij hoorde het.  Achter de ring is alles dichterbij. Ik zag hoe Richel doorweekt was van zweet, hoorde zijn stem, de doffe klappen die hij gaf en ontving, en hoe er steeds weer een nieuwe ronde kwam, tot de achtste toe.

Na de overwinning ging ik naar de kleedkamer om te feliciteren. Hij zag er goed uit: geen beschadigingen, geen blessures. Een vaagrode plek boven zijn linkeroog. “Leeg”,  zei hij toen ik vroeg hoe hij zich voelde. En blij natuurlijk. Een beetje pijn door de opstootjes.

We spraken even over de trainingstactiek van Chris, alles was zo gegaan als hij gezegd had. “Dit is boksen,” zei Richel nog, “hier doe je het voor.”

Toen ging ik  weg. Ook blij, en nog steeds onder de indruk van wat ik had gezien. En van wat ik wist: na een lange tijd van nul gevechten omdat de blessure dat verbood,  zo terugkomen.  Die Europese titel lijkt me volstrekt haalbaar. Wat een wedstrijd. Wat een man.

Ben Bril Memorial

De dag is ingedeeld, de uren zullen verstrijken. Straks ga ik naar het Ben Bril Gala in Amsterdam, vooral om Richel Hersisia te zien.

Ik ken hem een beetje uit boksvereniging Haagse Directe. Daar zag ik hem trainen en sparren. Voor de krant heb ik een paar keer met hem gesproken. Een vriendelijke man, die openhartig vertelde over zijn leven als bokser.

De training van de afgelopen tijd werd steeds zwaarder. Steeds preciezer ook. Stap stap, dan dit en daarna zo terugkomen. Conditie, techniek, tactische plannen. Mentale kracht.

Het is nauwelijks voorstelbaar hoe Richel Hersisia vandaag wakker is geworden. Elke keer als hij de tijd ziet, weet hij: zoveel uur nog te gaan, dan begint het.

Ben Bril 2009Twee jaar geleden zag ik op het Ben Bril Gala hoe zijn tegenstander Yaroslov Zavorotny Don Diego Poeder neermaaide. Een vreselijk gezicht. Een enkel moment in de eerste ronde, en het was over. Boem, weg.

Red Hersisia het vanavond? Hij is slim, sterk en snel. Plus hij heeft Chris van Veen als trainer. Dat is bij elkaar een hoop kennis en kunde. Een explosie van intelligente kracht tegenover de man uit de Oekraïne.

Chris vertelde me dat hij verwacht dat Richel Hersisia wint, het omslagpunt ligt voorbij de derde ronde. Zavorotny is in het begin sterk, Hersisia warmt dan op.

Mijn jack van de Haagse Directe hangt klaar.