Haags geluk bij Badr Hari

Deze column verscheen zondag 29 januari 2012 bij HaagseTopsport.nl

Zaterdagavond zat ik voor de laptop. Via een live stream kon ik bij It’s Showtime zijn. Kickbokser Badri Hari in de hoofdpartij, zijn afscheidswedstrijd. Maar ook het afscheid van Simon Rutz, topondernemer in de vechtsport. Nederland heeft hem weggepest, hij wil alleen gala’s buiten Nederland organiseren. Wethouder Kool, grijp uw kans!

Hoe het met Badri afliep, weten we. Hij won al in de eerste ronde, precies zoals hij voorspeld had: Gokhan Saki ging KO in de eerste ronde. Een harde uppercut deed het. Een korte wedstrijd, maar die ervoor deed me meer. Daniel Ghita had ik met Anil Dubar bij Kamakura zien trainen. Opeens een Haags element daar in Leeuwarden en als ik al niet voor Ghita was geweest (net als de hele sporthal daar), dan was ik het alleen daarom al. Hij zag er vastberaden uit. Overtuigender dan zijn tegenstander Hesdy Gerges. Die man ging ook in de eerste ronde KO. Toen kancho Gerard Gordeau in de ring stapte, was het Haags geluk totaal. Thuis juichte ik mee. De dag erop kwam de kater.

Simon Rutz is een man die je aan elke sport van betekenis gunt. Hij heeft zowat in zijn eentje grote gala’s van de grond getild en houdt de zaak flink in de hand. Organisator, manager, zakenman. Iemand die in het kickboksen gelooft, dwars tegen alle vooroordelen in. Die hoef ik niet te herhalen. Deze man is dus zodanig het werken moeilijk gemaakt, dat hij niet meer in Nederland iets wil organiseren. Omdat we hier bange burgemeesters hebben die aan stemmingmakerij doen. En omdat elke bange burgemeester opeens zo’n gala kan gaan verbieden. Dat risico neemt geen enkele ondernemer.

Dat is een moment waarop je zegt: Wethouder Kool, van de Haagse economie, waar ben je? In het Haagse hebben we toch wel plaats voor zo’n megagala als Simon Rutz kan neerzetten. Denk eens aan al die bezoekers. Kun je dagjesmensen van maken, die in de stad goed geld gaan uitgeven. Kun je Simon een mooie verjaardagskaart voor sturen. Vraag hem ook of dan het afscheidsgala van vechtsportlegende Peter Aerts in de Residentie mag plaatsvinden. In zijn eigen Den Bosch durven ze het niet aan. Wethouder Kool, ik zeg nadrukkelijk, dit is een mega-kans voor de stad. Doe er wat mee.

En die bangigheid? Mwah. Nergens voor nodig. Zolang ADO een geldverslindend monster is om het bij een stadionnetje veilig te houden, wil ik niemand horen piepen. Je weet niet wat daar op de tribune zit, maar dat terzijde. Wethouder Kool, ben je een man of een muis? In dat eerste geval: Simon Rutz zit op Facebook.

Daniel Ghita wereldtitel

En daar staat Daniel Ghita dan. Vooraan.  Thuis op Honbu Kamakura in de Haagse Gheijnstraat. Het lijkt een gezellig groepsportret en dat is het ook. Maar tegelijkertijd meer: er staat een nieuwe wereldkampioen tussen. Ghita, trainend op Kamakura, heeft de It’s Showtime Wereldtitel Superzwaargewicht mee naar huis gebracht. Afgelopen zaterdag (28 januari 2012) stond hij in Leeuwarden tegenover Hesdy Gerges. Ook zo’n gigant.

Die avond was Leeuwarden voor mij iets te ver. Dus zat ik thuis voor de laptop, via een Japanse live stream het allemaal mee te maken.  Het hele gevecht duurde een paar minuten, maar elke seconde ervan was uitgerekt. Twee van de zware grote mannen. De spanning die er heen kwam door mijn laptop heen. Ik zat hier te staren. En dan opeens: Ghita geeft een linkerhoek, Gerges gaat neer. Ghita juicht. Zijn trainer Anil Dubar komt de ring in, ook blij, net als kancho Gerard Gordeau. Het Golden Team van Kamakura heeft het weer gedaan. En hoe. Zelfs in de slowmotion van de KO blijft Ghita flitsend snel.  Fantastisch.

Vos Gym

Naar binnen, de trap op…

Amsterdam: Vos Gym, vrijdag 20 mei 2011.

Op de trap wist ik al dat het goed zat. Want die trap was oud. Krakend hout, gehavend, steil omhoog, geen luxegedoe. Een deur door, de smalle gang in. Wachten tot ik me kon aanmelden. Ik was in Vos Gym.  Op de site staan “house of legends” en dat is nog bescheiden als je ziet welke grote namen er allemaal getraind hebben. Ze hebben er meer titels dan ik schoenen heb. Straks in 2013 bestaan ze 35 jaar; in 1978 werd de sportschool opgericht door Johan Vos, na 1995 is de school overgenomen door Ivan Hippolyte. Johan Vos stond indertijd aan de ring toen Gerard Gordeau de wereldtitel savate behaalde. Dus naar Vos Gym ging ik om savate te zien. De training, tenminste.

Savate is een van oorsprong Franse vechtsport. Veel benenwerk, technische precisie, kracht ontmoet elegantie. Dat is het ideaal, tenminste. In Nederland vind je op elke straathoek zowat een kickboksschool, maar savate? Haast nergens te zien. Dus ik was blij dat ik naar Vos Gym mocht, want daar geeft Harm Domisse savate training.

Naar de zalen…

Vos Gym is groot en compact tegelijkertijd. Twee zalen. Achterin was een training kickboksen gaande, waar ik was werd aan de ene kant op de mate savate gegeven, en aan de andere kant stond wat fitnessapparatuur. Er was ook een eenvoudig honk met wat zitgelegenheid. Daar hing een mooie tegelcompositie als dank aan de oprichter.

Het goede gevoel dat ik op de trap kreeg, zette zich snel om in geluk. Alles was er. Het rook er goed, het zag er sober uit, ik ging savate zien en het was het legendarische Vos Gym. Je hebt ook van die sportscholen met sauna’s en massagebankjes en dure ventilatiesystemen met viooltjesgeur. Dat zijn voor mij meer wellness-centrumpjes. Hier, bij Vos, was geen sauna. Hier kwamen de mensen om wat te leren en goed ook. Het ventilatiesysteem bestond uit een raam openzetten.

Daar hou ik van. Naar de kern. Echt overtuigt, altijd.

Bij de savatetraining was het niet druk, vier mensen. Ik zat aan de kant en keek. Harm droeg een tshirt en een broek met zonnebloemen erop. Warming up. Eenvoudige combinaties. En toen begon het. Harm ging schoppen voordoen en combinaties van schoppen, met een gemak alsof de mens gemaakt was om op één been te staan. Daarbij hoorde ik Franse termen. Op wikipedia staat een lijstje, waarvan ik alleen de schoppen overneem:

Fouetté (literally “whip”, roundhouse kick making contact with the toe), high (figure), medium (median) or low (bas)

Chassé (side or front piston-action kick), high (figure), medium (median) or low (bas)
chassé italien (aimed at the opponent’s inner thigh, with the toe pointed at the opponent’s groin. Contrast the chassé bas lateral, which targets the front of the thigh.)

Revers (frontal or lateral “reverse” or hooking kick making contact with the sole of the shoe), high (figure), medium (median), or low (bas)

Coup de pied bas (“low kick”, a front or sweep kick to the shin making contact with the inner edge of the shoe, performed with a characteristic backwards lean) low only, designed to break the shin bone.

Met dank aan sensei Vos

Coup de pied bas de frappe (coup de pied bas which is used to strike the opponent’s lead leg).

“Chassé” zei Harm ontspannen, en deed het voor. Hij stond volmaakt in balans op dat ene been, hield het andere in een wiskundige hoek gestrekt, kwam dan even terug, even maar, om weer verder te schoppen. Daarna volgden meer combinaties, met draaien om de eigen as, terugkomen met links, vloeiend doorgaan naar rechts en natuurlijk uitstappen.

Dat is het mooie van een training zien. De kleinste elementen van de sport komen voorbij. En die kan ik dan weer onderscheiden in het grotere geheel. Zo leer ik kijken. Als het gemakkelijk lijkt, heb ik talent gezien. Bij Vos mag ik best terugkomen, zei Ivan nog. Graag. Die balans, dat technische, en daarbij zo’n kracht, het was voor mij een nieuwe vorm van schoonheid.

Weer thuis keek ik in de grote spiegel in de huiskamer. Even dan. Ik zei: “Chassé”, schopte, en viel om.