Dojo Osaka (Katwijk) opent de deuren

dojo osakaKatwijk aan Zee, zaterdag 15 juni 2013. Opening en open dag: Osaka

De uitnodiging van Osaka was officieel van toon, dus ik kleedde me ervoor. Netjes. Ik nam de bus naar Katwijk aan Zee, stapte bij het Raadhuis uit en liep even later langs de lange mooie haven. Aan de ene kant lag alles in puin, daar komen appartementen. Aan de andere kant een voormalige garage, waarin nu Osaka huist.

Je stapt binnen in een klein portaal. Linksaf: de kantine, formaat kleinste slaapkamer van een flat. Rechtsaf: via de keuken naar de dojo. En overal hing een goede geur en gezellige sfeer. Het was ontspannen. Ik geloof dat er wel drie, vier verschillende generaties aanwezig waren. Een meisje van zes vertelde me dat ze hier later ook wilde trainen, maar ze zat nu op paardrijden en ze kon niet alles tegelijk.  We zaten samen op een fitnessbankje. De sfeer  is dus wat je noemt: toegankelijk. Iedereen praat met iedereen.

En overal waren de twee initiatiefnemers aanwezig: Ron Hek en Cem Senol. Twee verschillende karakters.

“Voor mij had de gezelligheid niet gehoeven,” zegt Cem. “Ik had liever gehad: binnenkomen, trainen. Maar Ron is een verenigingsman, die vult me daarin aan.”  Ik knik, want dat is een mooi evenwicht.  Cem gaat door: “Ik ben dominant. Ik wil handelen, doen. ” Hmhm, doe ik, want zo heb ik hem in vechtsportkringen gezien. Eens zag ik hem een onzekere jonge vechter naar de ring brengen. Cem sprak op hem in, duwde, stompte, deed alles tegelijk, en de jonge vechter ging, vol testosteron, zelfvertrouwen en nieuwe moed, ook doordat hij wist dat Cem in de buurt bleef.

Maar met alleen trainen heb je nog geen vereniging. Wel als er onderlinge samenhang is.  Trouw, loyaliteit, een beetje naar elkaar omkijken, van die dingen.

Even later vertelt Ron dat het bepaald geen hobbywerk is, deze dojo. Bloedserieus is hij. Net zo goed als Cem wil hij wat neerzetten, iets opbouwen. Uitbouwen. Ze draaien nu een paar maanden, in den beginne met kyokshin karate en daar kwamen de andere sporten bij: MMA, kickboksen. De zaalhuur is hoog, dat wil je niet weten. Allebei hebben ze er heel wat uren inzitten.  Opknappen, trainingen verzorgen en dan met de vechters naar wedstrijden gaan. En had ik dat schilderij buiten al gezien? Gemaakt door de Katwijkse graffiti master Chen.

Osaka was het voorstel van Cem. Hij is gek van Japan en komt er graag. Ron vond het meteen een goede naam. Ze hebben een Gordeau-logo met een bescheidener samourai masker erin dan op het hoofdkwartier.

Wat interessant is: overal hangen instructies en gedragsaanwijzingen.  En er is protocol. Elkaar netjes aanspreken, zoals het in de traditie hoort. Jong geleerd is oud gedaan. “Downscalen kan altijd nog,” vindt Cem en daar heeft hij gelijk in. Daarin zit ook een beetje de sfeer van Honbu Kamakura in Den Haag, waar Cem al sinds 1998 traint. Protocol en hiërarchie zijn daar normaal. Hij vertelde hoe het in het begin voor hem was. Hij kwam binnen en wilde vechten, type knokken. Nou, dat is vragen om een cursus realiteitszin. Ze hebben hem alle hoeken van de dojo laten zien en dat was leerzaam. Zo leer je het verschil tussen vechten in de sport en knokken. Inmiddels heeft Cem aardig wat titels op zijn naam staan.

Het was een zonnige middag. Iedereen stond buiten, bij de lange tafel vol eten. Zelden zoveel taarten bij een dojo-opening gezien, en allemaal home made. Behalve die ene grote, die officieel doorgesneden werd door Ron en Cem samen. De breektest van  Cor Mol was even plechtig, in zekere zin. De opeens historische plankjes nam hij mee. “Ik wil wel een replica laten maken,” bood hij nog genadig aan.
IMG_0065_resizeIMG_0068_resize

IMG_0069_resizeIMG_0070_resize

IMG_0071_resizeIMG_0073_resize

IMG_0074_resizeIMG_0075_resize

IMG_0076_resizeIMG_0077_resize

IMG_0078_resizeIMG_0079_resize

IMG_0080_resizeIMG_0084_resize

IMG_0086_resizeIMG_0087_resize

IMG_0089_resizeIMG_0111_resize

IMG_0117_resizeIMG_0118_resize

IMG_0129_resizeIMG_0139_resize

IMG_0142_resizeIMG_0152_resize

IMG_0153_resizeIMG_0155_resize

IMG_0156_resizeIMG_0159_resize

Europese kampioenschappen karate

oeck2013 Open European Championships Kyokushinkai Karate. Zondag 17 maart 2013, sporthal Hellas te Den Haag.

Hij was de sensatie van het EK vanmiddag: een tengere man, eigenlijk een jongen. Middengewicht Simor Kerimov won de finale van Sacha Decosterd in een zinderende spanning. Keer op keer hikiwake (onbeslist, breektesten die moeilijker werden en dan nog een keer terug de ring in, maar nu met vier scheidsrechters. Die kozen hem als winnaar.

Simor zag ik bij zijn eerste breektest zes planken doorslaan. Het ging fel en geconcentreeerd. Wat je noemt: beheerst. Daarna liep hij weg met zijn trainer, de man met het mutsje. Ik erachteraan. Bij elkaar spraken ze zes woorden Engels, maar Misha Martirosjan van Honbu Kamakura kwam vertalen en zorgde voor tape. Dat was nodig, de vellen hingen eraan.

 

Simor toonde me zijn hand. Op de foto ziet het er nog onschuldig uit. Maar het deed tamelijk veel pijn. Niks gebroken.P1030916_resize “Een beetje gekneusd”, bracht Misha over. Simor komt uit Siberië. Daar is pijn iets anders dan hier. In de gauwigheid hoorde ik dat hij 23 jaar is en inmiddels tien jaar traint. Hij is hier op uitnodiging. Zijn coach is karateka Maxim Shaydo. Ja, en toen ging het verder onder elkaar in het Russisch.

Het waren twee aardige jongens. Ze waren voortdurend samen. Waar Simor liep, daar was Maxim. En waar Maxim was, daar stond Simor ook. Onderling praten, overleggen, lachen.  Twee Russen in Den Haag.

Simor groeide snel in het toernooi. Hij had drie wedstrijden. Bam, bam, bam. En de breektesten. Bij de laatste wedstrijd ontstond nog verwarring: was hij zich helemaal aan het voorbereiden, greep de scheidsrechter in: eerst verder vechten en is het dan nog onbeslist, dan komt er weer een breektest. Die kwam dus, want de finalisten om de EK titel waren behoorlijk aan elkaar gewaagd. Meestal zorgen de zwaargewichten voor het vuurwerk, maar hier zag je de kracht van het middengewicht. Licht genoeg om snel te zijn, zwaar genoeg om kracht te zetten.

Toen kwam de laatste breektest, die beslissend kon zijn. Simor liet acht planken opleggen. Acht! En dat met die gehavende handen die intussen ondanks de tape er beslist slechter op waren geworden. Hij kreeg uitleg: het moest met de elleboog. Hoe, wist hij niet. Dus dat leerde hij even ter plekke. Misha vertalen, Maxim en Simor overleggen, en dan moest het maar lukken. Ik dacht afwisselend: “Doe het niet!” en dan weer: “Dat kan hij!”

Het leek of het hele toernooi alleen hierom draaide. En dat terwijl het ouderwets goed georganiseerd was: alles liep als een trein. Waren er open plekken, dan sprong een karateka van een andere gewichtsklasse in. De opbrengst ging naar het goede doel: KiKa, en de namen van sponsoren werden regelmatig omgeroepen, soms zelfs op rijm: “Want zonder Wout, geen hout”. Wel hoorde ik dat er wegens concurrentie van een buitenlands toernooi minder vechters waren. Nou, dat kan. Maar wij hadden Simor Kerimov.  Van zijn eerste en zijn laatste breektest heb ik een filmpje gemaakt. Je ziet Maxim ook optimistisch blijven, ook toen hij eigenlijk niet zo goed wist hoe dat moest met die ellebogen. Maar dan toch acht planken op laten leggen. Acht! Wat gaat er dan in je om?  Waarschijnlijk vooral dat je wil winnen.

 

 

 

 

P1030891_resize P1030892_resize P1030899_resize P1030901_resize P1030903_resize P1030907_resize P1030909_resize P1030910_resize P1030911_resize P1030912_resize P1030914_resize P1030918_resize P1030919_resize P1030920_resize P1030928_resize P1030929_resize P1030932_resize P1030934_resize P1030936_resize P1030938_resize P1030943_resize P1030950_resize P1030952_resize P1030968_resize P1030985_resize P1030989_resize P1030991_resize P1030993_resize P1030997_resize P1040002_resize P1040007_resize P1040014_resize P1040019_resize P1040021_resize