Boksgala Haagse Directe

  Boksgala Food Fight Man All Night, Den Haag. Zaterdag 5 november 2011.

Ik kwam om Johan Visscher te zien boksen. Natuurlijk hoopte ik dat hij zou winnen, maar dat hoop ik altijd, en soms ging het dan toch anders. Dit jaar had hij sterke kaarten op tafel gelegd. De Nederlandse titel in mei behaald. In zichzelf een nieuw reservoir aan wilskracht en doelgerichtheid aangeboord. Verantwoordelijkheidsgevoel, daar hadden Johan en ik het over gehad. Ik interviewde hem voor de regionale krant Den Haag Centraal, en dat artikel verscheen paginagroot enkele dagen voor zijn wedstrijd. Ups and downs waren er geweest. Maar nu stond hij er, voor thuispubliek, en alles in hem wilde winnen.

Dat is jezelf nogal onder druk zetten.

Dus ik naar de Caballero fabriek, waar de Haagse Directe voor het vierde jaar een groot boksgala had georganiseerd. Het was weer tot in de puntjes verzorgd, gezellig en goed. Vijftien partijen, coryfeeën in de ring voor een prijsuitreiking, en een indrukwekkende Herman Rozemulder die een zieke Jeffrey Huf verving.

Binnen kwam ik Mark van den Boogaard tegen, bokser van de Haagse Directe. Hij heeft een time out genomen: de spanningen waren even te zwaar om te hanteren. Wanneer en of hij terugkomt, laat hij open. Ik vond het knap om dat te doen en begreep het ook wel: winnen betekende voor hem euforie, verlies bracht een depressie. Nu onderzoekt hij dat proces. Boksen kan hij zeker, maar de grootste tegenstander zit momenteel in hem zelf. Eerder schreef ik hier (klik dan) over hem.

Druk, dus.  Omgaan ermee.

Ik geloof dat ik meer gespannen was dan Johan zelf, die buiten nog met vrienden rustig stond te praten en te lachen. Zo zag het er tenminste uit. Tot verderop de avond het inslaan begon en hij eindelijk in zichzelf begon te keren. Reinier van Delden kan dat proces heel goed sturen. Wat hij precies zegt, is elke keer anders, maar het werkt altijd. Een bokser gaat “na Reinier” geconcentreerd de ring in.

Zo ook nu. In de ring stond Gökhan Gedik (ABCC Apeldoorn) al klaar. Gökhan had er zin in. Kwam natuurlijk ook doordat Johan eerder in Apeldoorn was wezen sparren en nou ja, hoe gaan die dingen. Gökhan wilde zich laten gelden. En Johan wil natuurlijk gewoon winnen. De voorbereiding was anders geweest: meer intervaltrainingen, meer core training, meer krachttraining. Omdat hij wist wat Gökhan kon.

Het ging meteen hard tegen hard. Johan had het nadeel en het voordeel tegelijk: thuis boksen. Je bent de favoriet, het publiek is op jouw hand. Maar ze eisen dat je wint. Even wachten, even kijken, dat wordt meteen afgestraft met geroep: doe iets, hij is van jou, je kunt het, nog een keer. Echt de ruimte krijg je dan niet. Extra druk, elk moment zwaarder. Ga er zelf eens staan in die omstandigheden.

Dus toen Johan won, waren we allemaal blij. (Of nou ja, allemaal… de trainer van Gökhan zei: “We hadden het ons anders voorgesteld”. Daarmee was alles gezegd. Het leek me tactloos om te vragen van wie het bloed op de handdoek was.) Ik werd dubbel blij toen oud-profbokser Fred Westgeest de ring in stapte en Johan feliciteerde. Geweldig om hem zo te zien. Meteen verlangde ik ernaar om wedstrijdfilms van hem te kunnen zien. Moet een loeiharde bokser zijn geweest. Een paar jaar geleden sprak ik met hem: klik hier .

Hier is Fred:

Daarna verdween Johan in de menigte. Gewonnen. Ik had van alle druk een beetje hoofdpijn gekregen, zowaar. Maar ik ben geen bokser.

Blaadje meegenomen van de jurytafels

Nederlands kampioenschap N/C 2010

Nederlandse kampioenschappen Nieuwelingen en C Klasse. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein. Zaterdag 25 september 2010.

“Het gaat om de eer van de boksschool”, zei een bokser tegen me. Hij had zijn partij verloren en hoopte dat de volgende van zijn eigen club wel zou winnen. Vanwege die eer dus.

Het bleef me de hele avond bij. Eer, heeft dat te maken met winnen? Is dat waarmee je eer inlegt? Marieke Meyin Bong (Haagse Directe) stond voor de eerste keer in de wedstrijdring. Ze verloor van Annie Chevalking (ABCC). Marieke leek erna nauwelijks aangeslagen. Toen ik haar vroeg hoe ze het had gevonden, zei ze vrolijk: “Leuk!” Trainer Herman Rozemulder was lovend: “Ze heeft keurig gebokst, is netjes blijven staan.” En: “Natuurlijk is het fijner om thuis te kunnen zeggen dat je gewonnen hebt, maar dat kan niet altijd.”

Kijk hier naar de eerste ronde:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite dames N, 54 kg, halve finale. Rode hoek Annie Chevalking (ABCC) tegen Marieke Meyin Bong (Haagse Directe)

Olympia Leeuwarden had Taco van der Heide in de halve finale. Een veelbelovende bokser, naar wie ik op een eerdere wedstrijdavond in Enkhuizen oud-kampioen Reino van der Hoek aandachtig had zien kijken. Dan groeit mijn belangstelling vanzelf. In de tweede ronde gooide trainer Eddy ten Cate de handdoek in de ring. Hier gebeurt het:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite N, halve finale, 69 kg. Rode hoek Quincy Huussen (de Voltreffer)  tegen (blauwe hoek) Taco van der Heide (Olympia Leeuwarden). Voice over Eddy ten Cate.

De bokser wilde doorgaan, maar de trainer verbood het. Er is weinig definitievers dan een handdoek die in de ring ligt. Dat stukje stof, alles houdt ermee op. Taco zag er aangeslagen uit. Eddy ten Cate was een bonk vastberadenheid, hij is zuinig op zijn boksers. Daarin zit dan voor een trainer de eer van zijn boksschool. Normen en waarden. Niet ten koste van alles inzetten op dat ene kleine kansje op een overwinning. Die kans is er altijd, maar soms betaalt een bokser daarvoor een hoge prijs. Dan moet de trainer beslissen of die te hoog is.

Zo keek ik naar alle wedstrijden van die dag, om de eer van de boksschool te vinden. Op eerdere boksavonden had ik boksers gezien die in de ring stonden voor de showbusiness en zonder bokshouding wat om de tegenstander heensprongen. Of boksers die hun zelfbeheersing verloren in of na de ring. Op dat soort momenten knijp ik mijn ogen dicht van plaatsvervangende schaamte, omdat dan de eer geraakt wordt.

Eer gaat over protocol. Over ongeschreven wetten die dwingend zijn. Een bokser die tijdens de wedstrijd alles geeft. De inzet. De trainer die bereid moet zijn de handdoek te gooien. Na de wedstrijd handen schudden met de andere hoek. Winnen is heerlijk, maar met de eer van de boksschool heeft het eigenlijk weinig te maken. Weinig? Eigenlijk niets.

Eerder keek ik gefascineerd naar het inslaan van Dennis Weening. Hoe eenvoudig zoiets begint, met een ritme vinden.

Zonder elkaar te raken, veerkrachtig, kijkend, wachtend.  Zo begint een bokswedstrijd. Uit de dingen van de alledaagse dag gaan,  in de concentratie van de wedstrijd komen. Dennis in wedstrijdkleding. Tegenover hem bokser, trainer en broer Michel, ook van Frisia.  Michel Weening is trainer bij BoksClub-Tytsjerk,  een dependance van Frisia, zoals Frisia er meer heeft. Kijk eens op de site van Tytsjerk.

Ook gefilmd: de halve finale Isaias Ferreira (BAV Frisia) tegen Maikel Koek (Seconds out), voor de eerste ronde klik hier. En ook Robert Terpstra (BAV Frisia) tegen Timo Zolingen (De Amateur), voor de eerste ronde klik hier. Nog een wedstrijd: Dennis Weening (Frisia) tegen Xeu Hu (NABA), eerste ronde klik hier. Volledige wedstrijden aanwezig, een kwestie van doorklikken.

Wedstrijden/NK finales 2010

Finale Nederlands kampioenschappen 2010, Rotterdam World Trade Center, A en B Klasse. Zatedag 22 mei 2010.

Het was zonder meer een prachtige locatie. Chic. Buiten en binnen. In de zaal stonden grote VIP-tafels die toch te klein waren voor de aangevoerde luxe liflafjes. De kleedkamers waren ruim, dat kom je ook weleens anders tegen. Daarom kon ik niet geloven wat ik hoorde: dat er geen douches voor de boksers waren.

Geen douches?

Alles draait om de boksers op zo’n avond. Zonder boksers is er niks. In de entreezaal stond een mobiele rooktent. Dan kunnen er ook mobiele douches gehuurd worden. Misschien wil een kampeerwinkel dat wel sponsoren, en als ze daar van de sport houden, doen ze er vanzelf een schaal appels en wat flessen bronwater bij. Want ik zag niets klaarstaan in de kleedkamers, nog niet het kleinste liflafje.

Dat stemde me al treurig voordat de avond was begonnen. Het gevoel van mineur zou bepaald niet afnemen. Ik wilde zo graag dat Vahap Ozdemir en Johan Visscher (beiden Haagse Directe) zouden winnen, dat ik er vanzelf op ging rekenen. Dat is dom. Dom. Maar dat begrijp je pas na de wedstrijden.

Vahap was veelbelovend in de halve finale. Mooi om te zien, die lange lijnen, snelheid. En sterk, nou. Dus ik dacht, dat komt goed. Die gedachte had zijn tegenstander Leonard Jansen (Muscular) ook. In de eerste ronde werd de toon al gezet:

Rode hoek Leonard Jansen (Muscular) tegen Vahap Ozdemir (Haagse Directe). Finales NK, Rotterdam, 22 mei 2010. Elite B tot 75 kg.

Het werd er niet beter op. Vallen, slaan waar het niet mag, chaos in de ring. Van beide kanten. Ik wist dat er iets mis ging toen ik Haagse Directe trainer Chris van Veen hardop tegen de scheidsrechter hoorde protesteren.  Dat gebeurde niet in de tweede ronde (die staat hier),  maar in de derde. Vahap staat dan op punten voor.

De scheidsrechter geeft Vahap een openbare waarschuwing en dat kost hem de voorsprong. En de titel, want inhalen ging niet meer. Na de laatste ronde gaat Vahap woedend de ring uit, wat niet zo sportief is als je hoopt, maar wel zo begrijpelijk als je kunt bedenken. Want was Vahap dan in zijn eentje fout? Nee. Er waren er twee. Maar Vahap betaalt de prijs daarvoor.

In de kleedkamers is het natuurlijk hommeles. Bijna iedereen is boos, een enkeling toont zich gelaten. Trainer Herman Rozemulder drukt het treffend uit op z’n Haags: “Het is uien”. Er is niets meer aan te doen. Iedereen moet tot zichzelf komen, ook om Johan die straks de finalepartij heeft.

Johan staat tegen Dennis Slotegraaf. Dat ging eerder dit jaar heel fijn, tijdens de districtskampioenschappen Oost. Johan won, klik en kijk.

Na die wedstrijd verwachtte ik een herhaling van zetten. Ik ging eens kijken naar het inslaan van Dennis Slotegraaf:

Daarna ging ik naar de aangrenzende kleedkamer waar mysterieus blauw licht brandde, om naar het inslaan van Johan te kijken:

Dat inslaan blijft me fascineren. Om te zien hoe een bokser op scherpte komt. Fysiek vaak groter, geladen met de wil om te winnen. Als een bokser klaar is om de ring in te gaan, is iedereen die erbij was, ook anders geworden. Zo sterk is dat proces.

De eerste ronde:

Rode hoek Dennis Slotegraaf (BS Groningen) versus Johan Visscher (Haagse Directe). Finales NK, Rotterdam, 22 mei 2010. Elite A, 91 kg.

Dennis had net als ik aan dat ‘herhaling van zetten’ gedacht en zich grondig voorbereid. Hij deed precies waar Johan een hekel aan heeft en hij deed niets waar Johan iets mee kan. Initiatief nemen haalde voor Johan te weinig uit. Dus in de tweede ronde en in de derde ronde…. In de kleedkamer heb ik Johan bijzonder lelijk horen vloeken.

En daarna ging ik naar huis, meerijden met fotograaf Piek in de auto. Wij aten een appel (zelf meegebracht) en spraken over het boksen. Straks de studentenkampioenschappen. Hopelijk hebben ze daar wel douches.

Wedstrijden/ Clubpartijtjes Haagse Directe

Zaterdag 17 april. ‘No Knock Out’- middag, clubpartijtjes Haagse Directe.

Het zijn geen wedstrijden, het zijn partijtjes. Dat is iets anders. Het is wel en niet echt, maar zeer zeker serieus. De zenuwen zijn hier en daar zichtbaar. Verdeeld over twee ringen beleefde boksvereniging Haagse Directe de allereerste ‘no knock out’ middag, zoals hoofdtrainer Chris van Veen het noemde. Met anderen organiseerde hij de middag en de matching, waarvoor nauwelijks afzeggingen waren. De matching zit degelijk in elkaar (die ene te sterke bokser die insprong, houdt zich netjes in), er loopt een ringarts rond en ringspeaker Herman Rozemulder brengt de sfeer er nog meer in.

Die middag waren er ongeveer 24 partijen, verdeeld over de twee ringen in de zaal. Elke partij duurt 3×1,5 minuut behalve voor de zeer jeugdigen, die boksen 3x 1 minuut. Het hadden nog veel meer partijen kunnen zijn, want de inschrijving was binnen een paar dagen vol, vertelde Sandro “trattore Italiano” Bruti me. Hij hoopt er de volgende keer wel bij te zijn.

De Haagse Directe is altijd druk, maar deze middag helemaal. Familie en vrienden, kennissen en kinderen, het is stampvol rond de ringen. Flesjes water met daarop het Haagse Directe-logo gaan rond. Er zijn enkele bevriende boksscholen aanwezig, zoals Nicolaas uit Rijswijk en De Kruyf uit Alphen aan den Rijn.

Het tempo in de wedstrijden ligt behoorlijk hoog. Niemand deelt vanmiddag de Olympische gedachte over dat het meedoen belangrijker zou zijn dan winnen. Als je de ring in stapt, wil je niet verliezen. Wel winnen. Wat mentaliteit betreft, is er geen verschil tussen recreant en wedstrijdbokser.

Extra leuk is voor een clubdag is dat de cracks van de vereniging er bijna allemaal zijn, en enkelen ook de ring in gaan. Dat begint mooi met B-klasser Erdinc Cetin die tegen Patryck Kawrow, A-klasser uit Polen, de ring in gaat. Hier is de derde ronde:

Rode hoek Erdinc Cetin, blauwe hoek Patryck Kawrow.

Het is opvallend hoe natuurlijk boksen is zonder kap en shirt. Als Patryck in de ring ziet dat het zonder kan, doet hij dat meteen. Dat gebeurt later ook bij de partij van Johan Visscher, ook A-klasse, die tegen Wojtek Sawickzyk staat. De Polen werken hier, maar kunnen door taalproblemen alles niet zo goed uitleggen. Maar de taal van het boksen die Johan spreekt, verstaat Wojtek heel goed. Kijk maar in de eerste ronde:

Rode hoek Johan Visscher, blauwe hoek Wojtek Sawickzyk.

In de tweede ronde vertelt Johan het feuilleton verder, tot de scheidsrechter de wedstrijd stopt en Johan tot winnaar verklaart. Zien waarom? Klik hier.

Ook gefilmd: de eerste ronde tussen (blauwe hoek) Norman Zaalblok en Evert-Jan Mulder, die onbeslist eindigde. De laatste ronde tussen Vahap Ozdemir – Andrzej Krukowski; Vahap won. Interessant was ook de partij tussen Mark van den Boogaard en Zico. Het was de derde wedstrijd voor Mark. Zijn eerste won hij glorieus, zijn tweede verloor hij dramatisch, dus wat moest het in vredesnaam worden in wedstrijd nummer drie? Voor de wedstrijd, klik hier.

Een goed idee, zo’n ‘no knock out’-middag. Je weet wel wat boksen is, maar meedoen met een clubpartijtje maakt alles toch anders. Wordt vervolgd, zegt Chris van Veen, maar niet elke maand.