Kata’s in Kamakura

Zondag 6 februari 2013. Kata Seminar van Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (European Kyusho Academy). Locatie: Honbu Kamakura, Den Haag.

“Dit kun je alleen volgen als je een goede basis hebt,” zei kancho Gerard Gordeau. Op hoog niveau werden kata’s onderwezen in de kleinst mogelijke eenheden. In de enkele uren voor de pauze waren slechts twee bewegingen van één kata behandeld. Diepgang werd geboden en geëist. Istvan Adamy (8ste dan): “Show me your kata and I will tell you who you are.” Veel aandacht was er voor de triggerpoints, die tijdens de kata bij de tegenstander geraakt kunnen worden. Bij het juiste gebruik bleek het mogelijk de ander sneller laten neervallen dan de zwaartekracht.

Het was een middag die me overviel, in de meest gunstige zin. Want eigenlijk had ik iets heel anders verwacht. Series kata’s zien uitvoeren, de schijngevechten zien, of de bewegingen voor het gevecht. Maar Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (rode band op de foto’s) gingen de diepte in, en hoe. De elementen van een kata werden lang en uitvoerig behandeld en toegelicht in het Engels met charmant Hongaars accent. Uitleg, achtergrond, toepassing. Uren lang, met slechts een kleine pauze.  Ik heb er ademloos naar gekeken en foto’s gemaakt. Geleidelijk aan werd het drukker, karateka’s uit het hele land waren gekomen om hierbij te zijn.

En wat een gezicht was het: zoveel hoge banden in die prachtige dojo. Wat daar die middag verzameld was aan kennis en kunde, dat was uniek. Ik was onder de indruk.

 

mooi1 mooi2 P1030816_resize P1030820_resize P1030822_resize P1030824_resize P1030825_resize P1030828_resize P1030830_resize P1030837_resize P1030839_resize P1030840_resize P1030842_resize P1030843_resize P1030845_resize P1030846_resize P1030848_resize P1030849_resize P1030852_resize P1030860_resize P1030861_resize P1030862_resize P1030863_resize P1030865_resize P1030867_resize P1030868_resize P1030874_resize P1030876_resize P1030877_resize P1030878_resize P1030879_resize P1030883_resize P1030885_resizeP1030824_resize

 

Kickboksgala Kamakura Katwijk

Kamakura Katwijk, zaterdag 10 december 2011

Het was vol in het Katwijkse Tripodia, die zaterdagavond, maar het had nog voller moeten zijn. Dit jaar waren de kosten van het kickboksgala hoger geweest, de sponsoren minder in aantal en dus was de toegangsprijs hoog. Twintig euro. Nog niet een jaarsalaris, maar je zult maar als trotse ouders je kind willen zien kickboksen. Dat doen ze in Katwijk aan Zee. Gezelligheid is daar gewoon. Old skool, hoorde ik zeggen.

Dat old skool gevoel zat ook in een bepaald soort nuchterheid. Het kickboksgala organiseert Kamakura Katwijk al jaren en jaren, ze weten niet eens hoe lang. Vijfentwintig jaar? Kan. Ik zei: “Haal de burgemeester erbij, hang ballonnen op!” Maar ze waren niet zo van de balonnen. En ‘t kon ook best dat ze het al langer organiseerden. Old skool. Zonder franje.

Ze hadden het prima voor elkaar, die avond. Twintig partijen waarvan er slechts eentje niet doorging. Dat is een goede score. Broodjes, kleedkamers netjes verdeeld en eigen mensen in de veiligheid. Tel even mee: nuchtere man, vechtsporter, Katwijker. Dus het bleef nogal rustig, vanzelf. Als vrouw alleen ga ik niet zo gauw naar een voetbalwedstrijd, maar op dit kickboksgala voelde ik me veilig. De sport heeft sinds de vechtpartijen in Hoorn van afgelopen mei een flinke deuk opgelopen, wat ontzetttend jammer is. Maar een avond als dit doet dan weer goed.

Kamakura Katwijk is een van de vele satellieten van Honbu (hoofdkwartier) Kamakura, aan de Haagse Gheijnstraat. Iran kent ook een Kamakura, daarvan heb ik een paar mensen in actie gezien op het EK karate in het voorjaar. Indrukwekkend. Die mentaliteit alleen al. Ook old skool.

In Katwijk is IJsbrand Schaap er indertijd mee begonnen, dat was in de jaren ’90. Een Katwijker die in Den Haag trainde. IJsbrand was een gelovig man, wat interessant is omdat er in het streng-gelovige gedeelte van Katwijk bezwaren tegen de vechtsport schijnen te bestaan. Daar zou ik graag meer van weten, hoe dat zit. Enfin, IJsbrand emigreerde en nu is Wim van Rijn het hart van de club. Een hechte club, met weinig verloop. Wie komt, blijft meestal. Zo’n zestig, zeventig leden zijn er, de meesten zeker tien jaar lid.

Voor Wim van Rijn was het een bijzondere avond. Zijn zoon (ook een Wim) ging voor de allereerste keer de ring in. Tegen een clubgenoot. Twee weken geleden was hij twaalf jaar geworden. Hier is de eerste ronde:

Rode hoek: Wim van Rijn tegen (blauwe hoek) Sven van Duijn. Eerste ronde (3×1 minuut), jeugd. Alleen eerste ronde.

Wim junior verloor, maar hield het enthousiasme goed vast. Volgende keer beter. Zo gaat dat.

De avond verliep met nauwelijks een smetje. Wel was er even wat onrust toen een club vervelend dreigde te worden. Katwijkers grepen in, de organisatie schrapte de uitnodiging voor het volgende jaar, klaar. Geen softe toestanden met gesprekken voeren en tweede kansen geven. Een Kerstkaart zat er vanzelf al niet in.

Hoe de wedstrijden waren? Prima. Goed niveau. Ik stoorde me soms aan al te schreeuwerig publiek, maar dan ging ik even pauzeren in de kleedkamer. Het was een goede avond. Maar ik ben wel nieuwsgierig, wat er vanuit christelijk oogpunt voor bezwaren bestaan tegen het kickboksen. Jeugd die aan regels gehoorzaamt, respect voor een scheidsrechter, tegenstanders een hand geven, daar kun je toch alleen maar vóór zijn?