Bokser Bep Donnars

bebon

Bep Donnars, middengewicht

In de oude kranten uit de jaren ’30 en ’40 kom ik zijn naam tegen: Bep Donnars. Middengewicht. Hij bokste door het hele land, tot ver in de oorlogsjaren toe. In 1943 staat hij in Groningen, tegen de legende Johan de Jager. Maar hij gaat ook naar het buitenland, naar Parijs en waarschijnlijk zelfs naar Nederlands-Indië. In Den Haag trainde hij bij Karel de Jager aan de Oldenbarneveldtstraat.

In 1933 was er zoals vaak boksen in de Haagse Dierentuin, daar ging het op 16 februari om de Nedelandse titel:

“Daarop kregen we de hoofdpartij te zien tusschen Bep Donnars, den Haag, 69 kg. en Leen Sanders. Rotterdam. 67 kg. Dezen hebben de 10 ronden uitgebokst. waarbij I.een Sanders bizonder uitmuntte door goede dekking en snel inkomen. Donnars wist van zijn langere reach niet voldoende gebruik te maken om Sanders voldoende op afstand te houden. In het lijf aan lijf-werk toonde Sanders zich de meerdere. Deze wedstrijd werd door Sanders op punten gewonnen. “
Verder is het vaag, wat Bep Donnars betreft, en dat terwijl hij “de bekende Haagse Bokser” heet te zijn. Ik vond een enkele foto, en die staat hierbij. Komt uit een mooi oud sportblad. Een auteur stond er helaas niet bij.
Sport in Beeld.

De Revue der Sporten. 19 oktober 1936. 30ste jaargang no.12, p.12

Er is een tijd geweest, dat de bokssport in een niet al te besten reuk stond. De buitenlanders, die tegen onze Hollandsche jongens in den ring kwamen, zochten meermalen verbluffend vlug de planken op of gaven zich roemloos over, terwijl het met „de rechterlijke macht” ook maar poover gesteld was.

Dat behoort nu tot het verleden. De bokssport is thans daarbij zoo goed gereglementeerd, dat excessen van vroeger tot het verleden behooren. De volijverige promotor Theo Huizenaar, geschraagd door een jarenlange routine, weet nu ook precies welke spelen het volk wil.

Zo had hij vorige week in de trots haar strakke, statige en strenge lijnen voor het doel uitnemend geschikte Doelezaal den jongen, sterken, Hagenaar Bep Donnars gezet tegen den buitengemeenkundigen Belg Louis Saerens, dien wij hier niet genoeg kunnen zien. Van stonde af aan werd er een hoog tempo ingezet. Al spoedig nam Saerens het initiatief over van Donnars, die het in de hoofdzaak van aanvallen moet hebben, doch nu geen kans kreeg om gevaarlijk te worden en de puntenzege dan ook aan de Belg moest laten.
Doordat de Amsterdammers verlaat waren via autobuspech (waarom den trein niet genomen? Dit sluit vrijwel ieder risico uit, gaat voor het onderhavige traject even vlug en is weinig duurder!) werd er begonnen met één der partijen v. Loon- Kwentemeyer, resp. gesecondeerd door grootheden van vroeger als Nol Steenhorst en Herman van ‘t Hoff. De Enschedeër had er in de 5de ronde genoeg van en de techhnisch betere man: v. Loon won.

De Rotterdamsche k.o. koning, die uiterlijk veel overeenkomst vertoonend met de in den zaal aanwezigen en door Pa Bok “gechaperonneerden” Johnny de Korver (v. Heel, Barendregt, Seton e.a. zorgden voor een verdere Sparta-Feijenoord ontmoeting) kon ditmaal zijn tegenstander, den ongelooflijk taaien en bewonderenswaardig moedigen v. Lil niet naar droomenland sturen en moest zich na een spannend vinnig gevecht met een puntenoverwinning tevreden stellen. Aan het einde van de 7de ronde gaf de Amsterdammer een merkwaardig staaltje van zijn elasticiteit, toen hij achterover door de touwen van het podium afsloeg, doch ruim vóór de fatale tien tellen weer op de been in den ring stond.

Zijn stadgenoot Kroet daarentegen miste het vereischte temperament. In de pauze’s had hij zelfs geen waaier noodig! De strijd nam een zeldzaam einde. Rieger plaatste een voltreffer, zoodat Kroet niet in staat was om verder te boksen. Even te voren had de scheidsrechter – niemand minder dan praeses Westbroek – reeds “break” geroepen, zoodat Rieger gediskwalificeerd moest worden.

Op de vorige wedstrijden had o.a. Huib Huizenaar tegen Tom Bull gebokst; de revanche vindt Woensdagavond in Leuven plaats.

Jan Maas (oproep)

Jan Maas, met de handtekening van Bep

Bantammer Jan Maas

Hij trainde bij Theo Huizenaar, trok veel op met diens broer Huib en bokste een aantal wedstrijden. Bantammer. Geboren op 27 oktober 1925 en “een paar jaar geleden gestorven”, zegt kleinzoon Danny Maas. Danny is op zoek naar de bokser die zijn opa was. En de man die hij was, de jongen die hij was, zijn hele leven eigenlijk. Een biografie schrijven, dat wil hij, maar het woord schrikt nog een beetje af. Eerst maar eens informatie verzamelen.

Deze week spraken we er een tijdje over.  Hoe de wereld eruit zag in 1925, het geboortejaar.  Zijn opa was drie jaar oud, toen Bep van Klaveren een gouden medaille won op de Olympische Spelen. Er is een foto waarop een kleine Jantje Maas, misschien vijf jaar oud, zijn vuisten heft. Zo jong al. Dan kampioenschap van 1948.De wedstrijden als profbokser. Danny’s ontmoeting met Jan de Bruijn, die zijn grootvader kende. Over de mooie verhalen die hij hoorde, de ene anekdote volgde de andere op. Maar ook hadden we het over hoe beroerd de boksgeschiedenis bewaard is gebleven. Alsof het niet belangrijk is.

Danny is dus op zoek naar alles en iedereen wat met zijn grootvader te maken heeft. Hij is al even op onderzoek, dus in Rotterdam kent hij een beetje de weg. Hij heeft wat foto’s. En van zijn grootmoeder heeft hij een lange lijst met namen gekregen. Ook een klus, om die te spreken, als ze er tenminste nog zijn. Gelukkig zijn er onverwoestbaar lijkende tijdgenoten.

Nederlands kampioen

Maar toch, het geluk zit vaak in een klein hoekje. Iemand die wat weet, wat gehoord heeft.  Of die tegen Jan Maas gebokst heeft. Dus… vandaar deze oproep. Wie  kende hem, de bantammer Jan Maas, en eens Nederlands kampioen?