Europese kampioenschappen karate

oeck2013 Open European Championships Kyokushinkai Karate. Zondag 17 maart 2013, sporthal Hellas te Den Haag.

Hij was de sensatie van het EK vanmiddag: een tengere man, eigenlijk een jongen. Middengewicht Simor Kerimov won de finale van Sacha Decosterd in een zinderende spanning. Keer op keer hikiwake (onbeslist, breektesten die moeilijker werden en dan nog een keer terug de ring in, maar nu met vier scheidsrechters. Die kozen hem als winnaar.

Simor zag ik bij zijn eerste breektest zes planken doorslaan. Het ging fel en geconcentreeerd. Wat je noemt: beheerst. Daarna liep hij weg met zijn trainer, de man met het mutsje. Ik erachteraan. Bij elkaar spraken ze zes woorden Engels, maar Misha Martirosjan van Honbu Kamakura kwam vertalen en zorgde voor tape. Dat was nodig, de vellen hingen eraan.

 

Simor toonde me zijn hand. Op de foto ziet het er nog onschuldig uit. Maar het deed tamelijk veel pijn. Niks gebroken.P1030916_resize “Een beetje gekneusd”, bracht Misha over. Simor komt uit Siberië. Daar is pijn iets anders dan hier. In de gauwigheid hoorde ik dat hij 23 jaar is en inmiddels tien jaar traint. Hij is hier op uitnodiging. Zijn coach is karateka Maxim Shaydo. Ja, en toen ging het verder onder elkaar in het Russisch.

Het waren twee aardige jongens. Ze waren voortdurend samen. Waar Simor liep, daar was Maxim. En waar Maxim was, daar stond Simor ook. Onderling praten, overleggen, lachen.  Twee Russen in Den Haag.

Simor groeide snel in het toernooi. Hij had drie wedstrijden. Bam, bam, bam. En de breektesten. Bij de laatste wedstrijd ontstond nog verwarring: was hij zich helemaal aan het voorbereiden, greep de scheidsrechter in: eerst verder vechten en is het dan nog onbeslist, dan komt er weer een breektest. Die kwam dus, want de finalisten om de EK titel waren behoorlijk aan elkaar gewaagd. Meestal zorgen de zwaargewichten voor het vuurwerk, maar hier zag je de kracht van het middengewicht. Licht genoeg om snel te zijn, zwaar genoeg om kracht te zetten.

Toen kwam de laatste breektest, die beslissend kon zijn. Simor liet acht planken opleggen. Acht! En dat met die gehavende handen die intussen ondanks de tape er beslist slechter op waren geworden. Hij kreeg uitleg: het moest met de elleboog. Hoe, wist hij niet. Dus dat leerde hij even ter plekke. Misha vertalen, Maxim en Simor overleggen, en dan moest het maar lukken. Ik dacht afwisselend: “Doe het niet!” en dan weer: “Dat kan hij!”

Het leek of het hele toernooi alleen hierom draaide. En dat terwijl het ouderwets goed georganiseerd was: alles liep als een trein. Waren er open plekken, dan sprong een karateka van een andere gewichtsklasse in. De opbrengst ging naar het goede doel: KiKa, en de namen van sponsoren werden regelmatig omgeroepen, soms zelfs op rijm: “Want zonder Wout, geen hout”. Wel hoorde ik dat er wegens concurrentie van een buitenlands toernooi minder vechters waren. Nou, dat kan. Maar wij hadden Simor Kerimov.  Van zijn eerste en zijn laatste breektest heb ik een filmpje gemaakt. Je ziet Maxim ook optimistisch blijven, ook toen hij eigenlijk niet zo goed wist hoe dat moest met die ellebogen. Maar dan toch acht planken op laten leggen. Acht! Wat gaat er dan in je om?  Waarschijnlijk vooral dat je wil winnen.

 

 

 

 

P1030891_resize P1030892_resize P1030899_resize P1030901_resize P1030903_resize P1030907_resize P1030909_resize P1030910_resize P1030911_resize P1030912_resize P1030914_resize P1030918_resize P1030919_resize P1030920_resize P1030928_resize P1030929_resize P1030932_resize P1030934_resize P1030936_resize P1030938_resize P1030943_resize P1030950_resize P1030952_resize P1030968_resize P1030985_resize P1030989_resize P1030991_resize P1030993_resize P1030997_resize P1040002_resize P1040007_resize P1040014_resize P1040019_resize P1040021_resize

 

 

 

 

 

Kata’s in Kamakura

Zondag 6 februari 2013. Kata Seminar van Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (European Kyusho Academy). Locatie: Honbu Kamakura, Den Haag.

“Dit kun je alleen volgen als je een goede basis hebt,” zei kancho Gerard Gordeau. Op hoog niveau werden kata’s onderwezen in de kleinst mogelijke eenheden. In de enkele uren voor de pauze waren slechts twee bewegingen van één kata behandeld. Diepgang werd geboden en geëist. Istvan Adamy (8ste dan): “Show me your kata and I will tell you who you are.” Veel aandacht was er voor de triggerpoints, die tijdens de kata bij de tegenstander geraakt kunnen worden. Bij het juiste gebruik bleek het mogelijk de ander sneller laten neervallen dan de zwaartekracht.

Het was een middag die me overviel, in de meest gunstige zin. Want eigenlijk had ik iets heel anders verwacht. Series kata’s zien uitvoeren, de schijngevechten zien, of de bewegingen voor het gevecht. Maar Istvan Adamy en Shihan Zsolt Szénási (rode band op de foto’s) gingen de diepte in, en hoe. De elementen van een kata werden lang en uitvoerig behandeld en toegelicht in het Engels met charmant Hongaars accent. Uitleg, achtergrond, toepassing. Uren lang, met slechts een kleine pauze.  Ik heb er ademloos naar gekeken en foto’s gemaakt. Geleidelijk aan werd het drukker, karateka’s uit het hele land waren gekomen om hierbij te zijn.

En wat een gezicht was het: zoveel hoge banden in die prachtige dojo. Wat daar die middag verzameld was aan kennis en kunde, dat was uniek. Ik was onder de indruk.

 

mooi1 mooi2 P1030816_resize P1030820_resize P1030822_resize P1030824_resize P1030825_resize P1030828_resize P1030830_resize P1030837_resize P1030839_resize P1030840_resize P1030842_resize P1030843_resize P1030845_resize P1030846_resize P1030848_resize P1030849_resize P1030852_resize P1030860_resize P1030861_resize P1030862_resize P1030863_resize P1030865_resize P1030867_resize P1030868_resize P1030874_resize P1030876_resize P1030877_resize P1030878_resize P1030879_resize P1030883_resize P1030885_resizeP1030824_resize

 

Karate en kickboksen in Katwijk 2012

poster-12-2012-723x1024_resize

Kickboksgala Kamakura Katwijk, zaterdag 8 december 2012. 

Het was anders dan vorig jaar. Toen kwam ik er voor de eerste keer, en het leek me ontspannen genoeg. Dat hadden ze van te voren ook tegen me gezegd: in Katwijk is het gezellig, old skool. Maar dit jaar begreep ik pas wat ze bedoelden. De sfeer was losser, gemakkelijker.  En hoe dat kan?  Dat is het raadsel van Katwijk. Na alle ellende in het kickboksen van de laatste tijd lieten zij wat anders zien. Meer sponsoren. Een verlaagde toegangsprijs: van 20 euro naar 15 euro.  Ja, zo kan het ook, denk je dan, maar de avond moet intussen met veel beleid in elkaar gezet zijn. Gericht sportscholen uitnodigen, dat scheelt ook.

Ik was mee met Honbu Kamakura. Een paar auto’s volgeladen met coaches en vechtsporters. Verzamelen in Den Haag, op tijd erheen voor het wegen en dan wachten op de wedstrijden die gaan komen.

Dat is altijd zo’n contrast. In de zaal ziet het publiek de ene wedstrijd na de andere. In de kleedkamers wachten de vechters. “Hoeveelste is dit? ” “Nog vijf”.  Hangen en rustig blijven.

Dit jaar zouden er ook karatewedstrijden zijn, Kyokushin, dat is het hardste dat er is. Full contact, zowat alles mag binnen de grenzen van het sportieve. Witte kleren, blote voeten, streng protocol. Je moet ervan houden. En ik hou ervan.

Daar begon de avond mee. Voor het publiek was dat nog onwennig. Iedereen zat en keek, zonder goed het hoe of wat ervan  te begrijpen. Bij de laatste wedstrijden begon de scheidsrechter af en toe een uitleg te geven, die door de ringspeaker werd overgenomen. Misschien iets voor de volgende keer: wat uitleg op het grote projectiescherm op het podium. Dat die volgende keer er komt, staat nu al vast.  Trainer Wim van Rhijn vertelde me, dat ze streven naar 50/50, dus de helft karate en de helft kickboksen. Daarmee is Kamakura Katwijk dan terug bij de bron, want ooit begon Jack Nugter er met karate. Vanaf januari gaat Cem Senol (van Kamakura Den Haag) er les geven. Motiverend detail: tijdens het gala werd omgeroepen dat Cem een Europese titel zwaargewicht kyokushin had gewonnen. In Polen, waar hij met kancho Gerard Gordeau verbleef. Dat wordt leuk in Katwijk. Cem is precies zoals je je een zwartebander kyokushin voorstelt: sterk van postuur, correct in de omgangsvormen. Ogen die recht door je heen kijken.

Wat ook meewerkte, was het strenge toezicht van de bonden. Het kickboksen viel onder de WFCA. Het karate vond plaats onder auspiciën van de International Budokai (IBK) dat ook scheidsrechters had afgevaardigd. Vooraf werden alle karatecoaches bij elkaar geroepen in een zaaltje. Ik mee natuurlijk. De regels werden nog eens doorgenomen, aandachtspunten werden genoemd: een paar jongens waren nog maar een paar maanden met karate bezig en dit was de eerste wedstrijd, dus de tegenstander hoefde daar niet vol op los te gaan. Wel eerlijk en hard, niet slopen. Anders liepen die jongens nooit meer een dojo in natuurlijk.
Bij de kickbokswedstrijden daarna leek iedereen op te leven: dat kenden ze. Er klonk meer gejuich en geroep en kinderen liepen gemakkelijker rond.

Aan dat losse in de sfeer, vooral na het karate, heb ik me overgegeven.

Dus ik ging de ring zitten en besloot te kijken zonder te schrijven, alleen het ritme van de rondes volgen, de trainers horen en zien, dan een nieuwe wedstrijd, de muziek, dan de aanwijzingen van de scheidsrechter. Het ging onder mijn huid zitten en als het naar mijn hoofd steeg, ging ik even naar de kleedkamer beneden. Daar rook het naar tijgerbalsem en zweet, een goede geur is dat. En toch dacht ik steeds aan die karatewedstrijden.

 

Daar heb ik ook wat foto’s van gemaakt.

bewerkt P1030770_resize_with_border

bewerkt P1030778_resize_with_border

bewerkt P1030779_resize_with_border

bewerkt P1030785_resize_with_border

bewerkt P1030786_resize_with_border

bewerkt P1030789_resize_with_border

bewerkt P1030799_resize_with_border

bewerktP1030766_resize_with_border

Seminar Royce Gracie

Seminar BJJ Royce Gracie, 4 november 2012. Den Haag, Sporthal Hellas. Organisatie: Duncan Smit en Robbert Jol, Honbu Kamakura, onder ausp. van de International Budo Kai (IBK).

We stonden allemaal in de sporthal te wachten, of nou ja, allemaal. De een was wat in z’n tas aan het zoeken. De ander stond op de mat, helemaal klaar met de warming up. Elders werd wat gepraat. Ik keek opzij en zag vanuit de gang een magere man naar me toe lopen, zijn pak was schoon en een beetje versleten. Dat was hem. Royce Gracie himself. Die gewoon doorliep, langs me heen, dwars door de groep, naar de mat.

Hij viel dus niet meteen op. ‘t Was niet zo dat de aarde beefde toen hij binnenkwam. Iedereen praatte ook gewoon door.

Royce stond op de mat. Ik keek naar wat hij deed. Rekken, strekken. En zijn ogen sluiten, een paar minuten lang. Vermoedelijk begon het daar. De concentratie die uit zou groeien tot een eenpersoons-energieveld.

Het was druk, op een goede manier. Pers. FightStar TV, die ook filmde  bij het besloten ochtendprogramma op Kamakura. De oud-worstelaar Thomas was uit Amsterdam overgekomen, en daarmee waren er drie mannen aanwezig uit die allereerste editie van de Ultimate Fighter Challenge, dat legendarische toernooi uit 1993. De andere twee waren de finalisten: Royce Gracie en Kamakura’s kancho Gerard Gordeau. Alleen daarom al was ik gegaan. De historische sensatie om die twee in dezelfde ruimte te zien. Al hadden ze een telefoonboek voorgelezen.  Ik zag Remco Pardoel, zwarte band BJJ en in de tweede UFC, die van 1994. Gerard Gordeau stond toen in zijn hoek. Ook MMA-vechter Stefan Struve was in de groep.  Blond en lang: ruim twee meter.

Er was veel vechtsportgeschiedenis aanwezig, maar ook toekomst. En heden, want uit alle windstreken waren er vechtsporters naar het seminar gekomen. Ik signaleerde Satisch Jhamai van de Haagse sportschool Shaolin Ryu. Die grote belangstelling is logisch, het was de eerste keer dat Gracie hier was. Hij doet een Europese toernee.

Die middag zag ik discipline. En toewijding. Het bleef rustig. Gracie demonstreerde een techniek, dan werd dat in tweetallen geoefend. Gracie liep rond, keek, controleerde en corrigeerde.  Riep hij:  ”Time out, time out”, dan verzamelde iedereen zich en werd de volgende techniek onderwezen. Er zat een sterke candans in. Roepen, luisteren en kijken, nadoen. En dat ruim drie uur lang. Iedereen bleef volle aandacht geven. Gracie ook.

De pers werd in de hand gehouden. Niet filmen. Er komt waarschijnlijk een dvd. Beperkt foto’s maken.

Op de tribune raakte ik  in gesprek met de Amerikaanse Bobby Thompson. Hij traint nu ongeveer tien jaar bij Royce Gracie en heeft sinds kort de bruine band. Een zwarte komt pas na vijftien jaar, dat betekent dus vijftien jaar constante inzet, binnen en buiten de sportschool. Bobby heeft ook een sportschool: xequematebjj.com. Die loopt heel redelijk maar dat kon beter. Want wat is het geval? Het grote publiek komt af op zwartebanders met sportschool. Dat publiek weet niet dat de ene zwarte band de andere niet is. Je kunt best ergens na een paar jaartjes zo’n zwarte band scoren, ergens waar ze het zo nauw niet nemen. Maar ja, zwarte band, dat heeft nou eenmaal een uitstraling. Terwijl (en dit vind ik zelf, hoor) een enkele vezel van een bruine band van de ene sportschool meer waard kan zijn dan twee zwarte banden van een andere.

Bobby volgt de Gracie familie al jaren. De levensstijl. De sport. En het eten: er is iets als het Gracie Diet. Veel water, en enorm veel regels over welke voedingsstoffen je wanneer mag eten en wel of niet combineren. “Hij zondigt nooit, ” zei Bobby over Royce. “En daarom heeft hij ook zoveel energie, de afgelopen nachten heeft hij bij elkaar zo’n vijf uur  geslapen.”

Na het seminar veranderde alles. Iedereen werd losser. Lachen en praten, en enorm veel foto’s maken. Gracie poseerde onvermoeibaar. En het beste moment van die middag kwam toen. Voor een fotograaf ging dat ene groepje van vier echte zwarte band mannen staan: Duncan Smit (geeft BJJ bij Kamakura), Gerard Gordeau, Remco Pardoel (Godfather of BJJ in Nederland) en Royce Gracie. In mijn ooghoek zag ik Thomas ook kijken naar zoveel vechtsportkracht bij elkaar. Thomas lachte en riep:  ”Mooie middag, wat!”