Lolle van Houten Memorial

Lolle van Houten Memorial, zaterdag 20 november 2010. Leeuwarden, sporthal ‘t Kalverdijkje.

BAD: Bewust Anonieme Denen

Dus toen was het zover. Het boksgala waar ik maanden naar toe had geleefd. In Leeuwarden, aan het Kalverdijkje, waar ik afgelopen februari voor de eerste keer was. Weer waren er veel Friezen, maar dit keer ook heel wat Denen, waarvan er zelfs een paar wonnen. Dat was op het recente Bep van Klaveren Memorial wel anders. Lawaaiige jongens waren het, ze stonden achter me en schreeuwden of ze vis moesten verkopen.

Los van de Denen, had de avond een hoog Lolle van Houten gehalte. Prachtige fotopanelen in de gang waarop zijn hele leven te zien was. Een filmpje (nou ja, filmpje, het duurde bijna een half uur) met fragmenten uit zijn leven. Veel en mooi werk van vooral Roel Westerbeek, Lolle’s schoonzoon, en van Lolle’s zoon Johnny.

Een programmaboekje waarop Lolle’s foto stond.  En dan was er mijn biografie over de bokser, die deze avond officieel verscheen.

Ik voelde me zowat verdoofd door de spanning.  Van het boksen heb ik daardoor maar een paar partijen gezien, die van Nederlands kampioen zwaargewicht kampioen Dennis Slotegraaf helaas niet. Dat begreep ik meteen toen ik zijn gezicht zag. Wel vertelde hij me dat volgend jaar zijn laatste NK zal zijn. Dan wil hij de titel vast weer mee naar Groningen nemen, denk ik. En daarna? Tom Cohen (Seconds Out, Almere) is altijd indrukwekkend om te zien. Als Johan Visscher (Haagse Directe) de ring in zou gaan, koop ik meteen champagne.

De eerste twee partijen waren van Frisianen: Robert Terpstra en Isaias Ferreira wonnen alletwee. De opkomst van Isaias had iets nieuws: let op de boksjas.

Opkomst Isaias Ferreira

Michel Wierda (Frisia) vertelde me dat hij van Rudy Koopmans enkele oude boksjassen had gekregen. Die hangen nu op de boksschool, nadat ze een tijdje bij een modeontwerpster zijn geweest. Zij heeft zich hierdoor laten inspireren et voila, de clubgarderobe is uitgebreid. Boksglamour is weer helemaal terug.

De sporthal was flink vol, vermoedelijk een kleine duizend mensen. Ik zag onder andere Rudy Koopmans, oud-trainer Jan van den Akker, Flip Krikke, Olympia-trainer Eddy ten Cate (helaas geen Olympianen in de ring gezien), oud-bokser Reino van der Hoek en oud-kampioen Johnny Smit. Trainer Martin Boersma, die met zijn tas vol bondsdiploma’s bij Sportschool van Houten actief is. Aan de ring zag ik onder andere Michel Weening (boksclub Tytsjerk) en Bernard Jansen (boksclub de Waldhoek) zitten. Er waren natuurlijk veel Frisianen. En heel wat familie van Lolle: “Ik heet Bauke”, zei een neef en ik staarde langdurig naar zijn gezicht. Hij kon het hebben.

Intussen waren de Denen niet alleen luidruchtig, maar ook anoniem. Geen naam op de matching te bekennen, waardoor de ringspeaker die informatie kort voor de wedstrijd moest oplepelen. Neem dan een pseudoniem, als je je zo wil verstoppen voor de tegenstander. ’t Staat niet fraai. ’t Is zwak.

De eerste twee exemplarenvan mijn boek overhandigde ik aan Johnny en Veronica van Houten, de twee kinderen van Lolle. De uitgeverij heeft het gefilmd. Je kunt goed horen dat ik van de zenuwen een mevrouwenstem opzet. Voor de geruststelling: ik kan ook Haags vloeken, dat klinkt dan weer anders.

Natuurlijk stapte ik meteen op mijn zeepkistje: “Er is nog veel te doen, mensen!”

Net toen ik een beetje was bijgekomen, stond Joos Poulino (ABC, Amsterdam) in de ring, met bij hem zijn trainer Raymond Joval. Waar Joos komt, gebeurt iets. Zoals Joval later tegen een andere trainer zei: “Ga bij hem aan de ring staan, dan voel je dat je lééft. Elke seconde gaat je hart kedénk-kedénk-kedénk.” Ja, dat begrepen we, want Joos is snel, hij is sterk, maar hij heeft ook temperament. Bij elke wedstrijd komt daar een betere balans in. Deze keer won hij  in de tweede ronde. “Hij liep op mijn rechtse directe”, verklaarde Joos later. Dat moet je natuurlijk nooit doen. De Deen deed het toch en werd uitgeteld. Klaar. Het was de negende wedstrijd van Joos en hij kijkt opgewekt uit naar de tiende.

Na de afterparty, terug in het hotel, lag ik in een schuimbad alles te overdenken. Zoveel boksgeschiedenis in die sporthal. Dat ik weer oude boksfoto’s te leen heb. Mensen die opeens weer wisten dat ze nog een tasje spullen van vroeger hadden. Het feest. De Berenburger. Dat diezelfde avond het Food Fight Music All Night was geweest van Haagse Directe. Hoe fijn het was dat Piek daar aan de ring stond te fotograferen, want dan kon ik tenminste op Piek.tv kijken. Of ik ooit nog zelf zou leren boksen. Hoe fascinerend de bokswereld toch is.

De volgende ochtend ben ik naar de Noorderbegraafplaats gegaan. Daar is het graf van Lolle. Het gras waarover ik liep was nog nat van de nacht, maar er scheen al een voorzichtige zon. Ik zag het graf. Zijn naam erop. De jaartallen. En ik schoot meteen vol, ook toen ik een hand op de steen legde om dichter bij hem komen.

Misschien is dit dan afscheid nemen, dacht ik op weg naar huis, het verdriet voelen omdat hij er niet meer is, maar blij zijn met alles uit zijn leven. En dan weten, dat je niets ervan had willen missen.

Wedstrijden/ NK finales C en N

Nederlandse kampioenschappen. Finales C-klasse en N(ieuwelingen). Zondag 26 september 2010. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein.

Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen)

Jonathan Bos, dus. Hij is net zo groot als hij hier oogt en daarbij is hij pas 17 jaar, dus er komen in nog wel wat centimeters bij in de hoogte. Trainen doet de rest voor de breedte. Hij staat hier met de beker en met vaste plannen. Toen ik naar zijn ambitie vroeg, zei hij zonder te aarzelen: “Profbokser.” Daarna vertelde hij nog wat hij nu deed, maar dat ontging me een beetje, iets met horeca en kok was het, geloof ik. Hij ging douchen en ik dacht na over zijn wedstrijd die ik net gezien had. Kijk hier voor de eerste ronde:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jonathan Bos (Boxing Stad Groningen) tegen blauwe hoek Nikola Andrijasevic (Boxing A80). Jeugd, finale C klasse 91 kg.

Hij had de negende partij van een volle middag die tot ver in de avond doorliep. Veel publiek ook, allerlei generaties. Jonge kinderen die overal doorheen renden. Mooi, al die verschillen. Het bruiste van het leven.

Alleen dacht ik ook aan een aantal oud-boksers die ik ken. Ze zijn op leeftijd en een beetje stram. Moeilijk hoor, als je bokser bent geweest, om dat mee te maken. Deze boksknarren  hebben geen eigen vervoer en kunnen niet zo goed met de trein. Dus die zitten tijdens een NK thuis, tenzij iemand aan ze denkt. Dat zijn de mannen van de oude garde, die veel voor de sport hebben gedaan. Ik had ze graag op de eerste rij zien zitten. Halen en brengen, vaste prik zou het moeten zijn, als een eerbetoon en gewoon ook uit hartelijkheid. Omdat ze erbij horen, nog altijd.

De verrassing van de dag was voor mij een nieuwe Friese boksschool in actie te zien. De Waldhoek is pas op 2 september officieel in het leven geroepen door Bernard Jansen. Bloedgroep BAV Frisia, Roelf Reitsma kwam nog in zijn ‘oude’ kleren de ring in. De Waldhoek was een van Frisia’s afdelingen, net als Boksclub Tytsjerk waar Michel Weening les geeft. Daarbij geeft Frisiaan Ids de Boer ook les in Aldtsjerk bij fitness centrum ‘Get in shape’. Allemaal recreatie, de wedstrijdboksers schuiven door naar de moederclub. Goed systeem. En nu is Bernard voor zichzelf begonnen, met een officiële licentie. Het gaat in harmonie met Frisia, er is geen geruzie. Bernard heeft al aardig wat wedstrijdboksers, zoals Roel Reitsma dus. Kijk maar:


Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Roelf Reitsma (De Waldhoek) tegen blauwe hoek Jimmy van de IJssel (Crooswijk). Elite finale C-klasse, 69 kg.

Wat een expansie daar in Friesland. Het werkt mooi tegen de stroom in. Zo zie je vanzelf dat niet iedereen wil kickboksen, al valt daar geld te verdienen. Er waren op deze kampioenschappen veel nieuwe gezichten. Aanwas. Uit deze gelederen komen straks de A-klassers voort.

Ik heb veel gefilmd deze zondag, en nog de helft gemist, helaas. Toen ik in de kleedkamer was om naar Jonathans toekomstplannen te informeren, stond Joshua Talens net in de ring. Wel was ik blij Jackson Andree (SCM Maastricht) te zien winnen:

Nederlandse kampioenschappen, 26 september 2010. Rode hoek Jackson Andree (SCM Maastricht) tegen blauwe hoek Davey van Hattem (de Voltreffer). Elite finale, C-klasse, 60 kg. Jackson wint.

Jacksons trainer Dis Paulussen kreeg evenals een kleine twintig anderen vorige week zijn trainersdiploma uitgereikt. Als enige kreeg Dis de Ben Gerritsen Award uitgereikt voor de trainer/coach die het veelbelovendste was. Gefeliciteerd!

Ook gefilmd: Isaias Ferreira (Frisia) – Fiorello Klein (Mike Gym/Kensmill), alle rondes, begin bij de eerste en klik hier. En: Hilgur Demmer (Olympia Leeuwarden) – Stephan Buits (Van ’t Hof), voor de eerste ronde klik hier.

Bij Piek.tv staan de foto’s van zaterdag online. Let vooral op de mooie hoekfoto’s. Daar gebeurt wat op.