Reino van der Hoek

“Daar staat hij”, wees Eddy ten Cate (Olympia Leeuwarden). “Een van de grootste boksers uit Friesland.” Ik keek en zag hem staan. Reino van der Hoek. Gewoon, tussen de anderen, kijkend naar de ring, net als de anderen. Maar wel met een bokscarrière die hem aanzienlijk minder gewoon maakt.

Hij was twee keer junior kampioen lichtwelter 1979, 1980 of 1981; B klasse kampioen lichtwelter 1982, A-klasse kampioen lichtwelter in 1984, 1985, 1986, 1987. En een keer A-klasse kampioen welter in 1988. Maar ook: drie keer verliezend finalist in 1982 tegen Saro (lichtwelter), in 1989 tegen Ronald Vos (welter) en in 1990/91 tegen Delibas in het zwaarwelter.

Acht keer kampioen van Nederland, present op het Europees kampioenschap van 1985 en 1987 (brons) en naar het wereldkampioenschap in 1986. Het jaar daarop gewonnen van een Cubaanse wereldkampioen, Garcia. In datzelfde jaar stond hij op de achtste plaats van de wereldranglijst. Veel internationale wedstrijden gedaan. Prof geweest. Al met al indrukwekkend. Zo hebben we er niet veel in Nederland.

Later keek ik weer naar Reino van der Hoek. Eigenlijk was het staren, om te kijken hoe hij deed. Bij de Nederlandse kampioenschappen in Rotterdam was hij ook aanwezig. “Ik voel me goed in dat wereldje”, zou hij later tegen me zeggen.

Reino is een man die tijdens een bokswedstrijd achterin de zaal hangt, die een beetje circuleert, en daarna precies kan vertellen wie er was, en wat de boksers in de ring goed en fout deden. Er hangt een rusteloosheid om hem heen, een scherpe alertheid die snel van focus wisselt. Een bokserskwaliteit.
Is hij in gesprek, dan kan hij even een blik op de ring werpen en zeggen: die wint, die niet. Dat komt meestal uit. Reino heeft zo’n tweehonderd wedstrijden gedaan, dan krijg je er wel kijk op. Met boksen begon hij op zijn vijftiende jaar, altijd bij Olympia Leeuwarden en altijd met zijn helaas overleden trainer Tabe Kooistra. In 1992 werd Reino prof, dat duurde tot 1995.

Waar blijft een bokser na het boksen?
Wat is er overgebleven van de tijd van toen?

In ieder geval een helehoop bekers en beeldjes en diploma’s en foto’s. Een groot deel ervan is pas naar Olympia gegaan, waar Eddy ten Cate er iets moois mee gaat doen voor de nieuwe generatie zonder historisch besef. Er zijn filmopnames, waarvan een deel op YouTube staat, dan zie je waarom ze hem een ‘knokker’ noemden. Zelf zegt hij: “een vechtjas met verstand”.

Bundesliga, 1987-1989.  Weet iemand anders nog wie de tegenstander is?

Er zijn twee dozen met foto’s en plakboeken. Er zijn herinneringen weg en er zijn herinneringen over. En er zijn verhalen: “Twee dagen te voren belden ze me op of ik meewilde naar een toernooi in Indonesië. Ik zeg ja, en ik won nog ook.” Er is de opgedane bokservaring. Maar trainer worden, daar ziet Reino momenteel niet zo veel in. Na al die jaren van boksdiscipline past hij niet meer zo goed in een structuur van toezeggingen en verplichtingen: “Dan gaan ze op je rekenen”, dus dan moet het, en dat moeten wil hij voorkomen.

Reino is een rivier zonder oevers: de mentale kracht waarmee hij zich voor het boksen kon inzetten is er nog. Dat veroorzaakt de rusteloosheid. Want die kracht wil vrij kunnen stromen. In het dagelijks leven is dat lastig. Daarbij komt, dat iets half doen hem slecht lukt. Gaat hij fietsen? Meteen zware bergtochten in Frankrijk: La Marmotte, in 2003 en 2005. Waarna hij er genoeg van heeft want het werd weer bijna een verplichting. Momenteel traint hij in Purmerend bij Michel van Halderen, een uurtje rijden vanuit zijn woonplaats Hoofddorp. Ook hier is het: totale inzet. Voordat de rest met de training begint is hij al een uur bezig. Het zit in hem.

Thuis heeft hij nog veel foto’s. Van zijn gezin natuurlijk, en ook van het boksen. Vaak staat Tabe daarop. Tabe juichend bij de ring, armen omhoog. Tabe die achter hem zit, Tabe die naast hem staat. Een twee-eenheid. Bij het bekijken van de foto’s vertelt Reino over vroeger.

2010 vlnr: Michel van Halderen, Reino van der Hoek, Eddy ten Cate. Op de rug gezien: Jaap Postma (Olympia Leeuwarden)

Over eten. Dat hij altijd moeite had om gewicht te maken voor zijn welterklasse. Andere mensen verliezen ’s nachts een kilo aan gewicht, nou, hij niet, hij kon wel twee kilo aankomen. Die ellende van  voortdurend moeten aftrainen. Ik zie foto’s van een touwtjespringende Reino in een dik pak kleren. Over zijn hoge tempo in de ring. Intervaltraining, licht Reino toe, zo trainde ik, dan kon ik in de derde ronde het tempo nog omhoog gooien. Een wedstrijdritme? Kijk, hier is de lijst tot 1986. En ik zie in de gauwigheid maanden met daarin heel wat wedstrijden. Jammer dat hij zijn wedstrijdboekjes niet kan vinden, die vormen een halve biografie. Sportman van het jaar in Friesland geweest. Over jonge boksers trainen. “Als ze zeiden ‘ik ben moe’ dan sloeg ik ze met een stofzuigerslang. Dan waren ze opeens niet moe meer.” Hij lacht er wel bij, maar hij zou het zo weer doen, vermoed ik. Honderd procent focus en honderdvijftig procent inzet wil hij zien. “Anders word ik kwaad.” De harde aanpak. Over zijn broer, Ivo van der Hoek, die zo’n twintig wedstijden bokste.

Reino kijkt terug met veel tevredenheid: “ik heb er alles uitgehaald”. En hij maakt de laatste weken letterlijk ruimte voor iets nieuws. Vrijwel alle bekers zijn al naar het noorden.

Een deel van Reino's collectie

Ik krijg oude nummers van De Ring en De Gong, interessante brieven van de Bond en andere boksarchivalia. Een tas vol.

Maar over dat nieuwe blijft hij vaag, hoe ik ook aandring. Dus, jonge wedstrijdboksers in Purmerend en Leeuwarden, of in de omgeving daarvan, attentie. Las voor de zekerheid extra hardlooptrainingen in, liefst met intervallen. Je weet maar nooit.

Wedstrijden/NK halve finales, Jaap Postma, Kevin Paulussen

Bunnik, vrijdagavond 21 mei 2010. Halve finales Nederlandse kampioenschappen.

Scherpe contrasten waren er die avond. Johan Visscher (Haagse Directe) won overtuigend van Mohammed Uysal (Soduko Gym) en was licht euforisch van geluk, en de hele Haagse Directe met hem. Johan staat in de finale om de Nederlandse titel: “Die beker gaat naar Den Haag!” In de finalepartij wacht titelverdediger Tom Cohen op hem, en die is niet van plan iets toe te geven.

Johan Visscher in de rode hoek.

Winnen is mooi. Geluk is eenvoudig. Gaat vanzelf. Verliezen verloopt moeilijker.  Dat wil zeggen, voor de bokser en de trainer. Niet voor het publiek. Wat dat betreft is de bokssport harteloos. Al die mensen om de ring, ze roepen je naam, schreeuwen wat je moet doen, jouw wedstrijd is hun leven. Maar als je verliest, is het heel stil bij jou in de kleedkamer.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) bokst sinds kort in de A-klasse. Hij is er niet gerust op dat hij gaat winnen: “Theoretisch gesproken heb ik tien procent kans”. Zijn tegenstander van die avond is Stephen Danyo (Van ’t Hof), die aanzienlijk meer wedstrijdervaring heeft. Bij de medische keuring wijst Jaap hem aan: “Dat is hem”.  Zwijgend staren we even. Tien procent is niet veel, maar het is wel een kans. “Ik ga voortdurend druk zetten”, zegt Jaap. Hij heeft de voorlaatste partij. Een avond van wachten dus. Heel wat uren waarin hij aan die kans moet blijven denken.

In de zaal film ik de wedstrijd van Kevin Paulussen (SCM Maastricht), rode hoek:

Kevin is achttien jaar, heeft 13 wedstrijden gedaan: 8 gewonnen, 3 verloren en 2 onbeslist. Een goede staat van dienst, eentje waardoor je met evenveel zelfvertrouwen als waakzaamheid in de ring stapt, deze keer tegen Scott Duncan (Voltreffer). “Ik moet Kevin eerder afremmen dan aanmoedigen,” weet zijn vader en trainer Dis Paulussen. Dis staat met Jan Duits aan de ring. De uitslag is 8-8 en de jury wijst als winnaar Scott aan. Dat is een harde tegenvaller voor de mannen uit Maastricht. Vader en zoon hadden er eigenlijk op gerekend naar de finale te gaan. In de kleedkamer zit Kevin er uitgeput en verslagen bij. Hij heeft alles gegeven wat hij had en toch was het niet genoeg.

Kevin Paulussen

“Verloren met één puntje verschil,” zegt Kevin. “Hij was waarschijnlijk meer aanvallend.” Alsof boksen alleen bestaat uit aanvallen. “Ik ga nog harder trainen”, besluit hij. Dis houdt zich een beetje op de achtergrond. Morgen gaan ze evalueren. Dat is vroeg genoeg.

Bij de ring staat ‘fast’ Eddy Smulders naar het boksen te kijken. Ron Rovers (Muscle Fit) stelt me aan hem voor. Meteen zijn we on topic: het boksen. Eddy vertelt dat hij tegenwoordig een ploeg van acht studenten traint. Volgende week gaan ze naar de studentenkampioenschappen. “Dus je hebt een trainerslicentie?” vraag ik. “Een Belgische, dus ik kan doen wat ik wil”. Hij kijkt me aan of hij veel plannen heeft en ik kijk zo bemoedigend mogelijk terug. Een man met zoveel titels, daar blijf je wat van verwachten.

De partij voor de wedstrijd van Jaap is bezig. In de kleedkamer is Olympia trainer Eddy ten Cate natuurlijk bij zijn bokser. Veel hoeft er niet meer gezegd te worden. Het is hoog tijd dat Jaap de ring ingaat. Rode hoek. Daar blijkt dat die kans van tien procent te klein is. Kijk hier naar de eerste ronde, hier naar de tweede en de derde…

Jaap verliest met 17-5.

vlnr: Michel van Halderen, Reino van der Hoek, Eddy ten Cate

Daarna is het rustig in de kleedkamer. Alleen een klein groepje mannen komt naar Jaap toe. Het zijn Michèl van Halderen (Fightclub Purmerend), oud-kampioen Reino van der Hoek en Olympia trainer Eddy ten Cate. Jaap zit op tafel en de mannen staan in een halve circel om hem, Michèl recht tegenover hem. Die halve circel zegt: wij geloven in jou, en al ging dit anders dan jij hoopte, voor ons ben jij een goede bokser.

Jaap praat tegen die mannen, in korte zinnen vol emotie.

Ik was geïmponeerd
Hij bokst op zo’n hoog niveau
Ik durfde gewoon geen stoten te zetten
Ik was alles kwijt
Ik deed mee met zijn spelletje

Michèl praat duidelijk en rustig op hem in: dat dit een kwestie van ervaring is. Van uren maken. Tegen hardere jongens. Van meer wedstrijdervaring opdoen. Want hoe lang zit Jaap nou al in de A-klasse? Jij komt pas kijken. Dat de tegenstander al bezig was met de wedstrijd van morgen en dat heeft hij aan jou laten zien. En jij zag dat ook en liet je daardoor wegdrukken.

Dat alles klinkt logisch en waar. Het helpt niet echt op dat moment. De medaille heeft Jaap dan al in zijn tas gegooid. Dat had een beker moeten zijn. Spullen inpakken, het is meer dan genoeg geweest. De halve finales zijn intussen afgelopen. Iedereen gaat naar huis.

Kleding opgevouwen, we gaan naar huis.

Olympia Leeuwarden vertrekt ook. Met zo’n mentale klap is het voor Jaap een lange weg terug in de auto. Maar Eddy ten Cate zit aan het stuur.

Nieuwe wedstrijdfilms op You Tube:
Gefilmd tijdens de halve finales:  Mouin Hosseini (Seconds Out) versus Leonard Jansen (Muscular). Bekijk hier de derde ronde, waarin Jansen (blauwe hoek) na harde acties winnaar is, mede dankzij interventie van de ringarts. Elite B, halve finale tot 75 kg.

Prestatiepartij van Erdinc Cetin (Haagse Directe) en Remco Hofstede (Teus de Kruyf). Prestatiepartij Erdinc (rode hoek), en toch is er een winnaar: Erdinc wint met 6-2. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Kevin Paulussen (SCM Maastricht) in de rode hoek, tegen Scott Duncan (De Voltreffer), Elite B halve finale, tot 64 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Johan Visscher (Haagse Directe) in de blauwe hoek versus Mohammed Uysal (Soduko Gym), Elita A, halve fiinale tot 91 kg. Johan wint met 15-3. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) in de rode hoek versus Stephen Danyo (Van ’t Hof), Elite A, halve finale tot 69 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Bonustip: ik ben bezig met de digitalisering van videobanden met daarop wedstrijden van Reino van der Hoek, vooral uit de Bundesliga. Ook erg mooi is een zwartwit opname, klik hier. Er komt nog meer aan.

Wedstrijden/Erdinc Cetin

Districtskampioenschappen Oost, finales in ‘De Voltreffer” te Nieuwegein. Zaterdag 13 maart 2010.

Erdinc Cetin

Het was een goede avond voor boksvereniging Haagse Directe, zonder meer. Drie boksers in de wedstrijden en met drie districstitels naar Huis. Syreetha Yue Ting Chiung, Erdinc Cetin en Johan Visscher, elk in een eigen klasse. Het was een lange avond, en bepaald geen klein gezelschap dat mee kwam: Reinier van Delden, Louis van Swinderen, Steven Jhagroe en ik zag ook oud-bokser Richard Biegel in de zaal zitten. Erdinc ken ik een beetje, omdat ik hem voor mijn boek over de Haagse Directe interviewde.

De laatste wedstrijd van Erdinc was afgelopen november, bij het FFMAN- boksgala in den Haag. Verloren. Door gebrek aan conditie,  oordeelde het publiek, maar later vertelde Erdinc me dat er ook iets anders was: in de eerste ronde brak hij zijn hand. Aan opgeven dacht hij niet. Na een periode van gips en fysiotherapie kon hij weer gaan trainen.

Erdinc is sinds november veranderd. De vastberadenheid om een betere bokser te worden, is dieper in hem gaan zitten en dat straalt hij uit. Sinds november is hij breder geworden, sterker. Maar hij is keurig op gewicht gebleven voor zijn 69-kilo klasse: de weegschaal gaf 68,44 gram aan toen hij erop stapte. Netjes. Tijdens de warming up met Reinier leunde ik tegen de muur en keek naar die twee.

Ik zag hoe Reinier onvermoeibaar stoten liet zetten, combinaties, eindeloos veel herhalingen. Touwtjespringen. Even kijken naar wat er in de ring gebeurde, dan weer verder. De concentratie groeide. Erdinc zei niet veel meer. Dronk een beetje water. Hij had de zevende partij van de avond. Bij winst ging hij door naar de B-klasse. En dan verder, hoopt hij, als het hem gegeven is. Aan zijn inzet zal het niet liggen, weet zijn vaste trainer Reinier: “Hij is elke dag in de boksschool te vinden.”

Eerste ronde:

Blauwe hoek Erdinc Cetan (Haagse Directe) tegen Timo Zolingen (de Amateur); jeugd finale tot 68 kg, klasse C. Drie rondes van 2 minuten. Uitslag 20-7 voor Erdinc.

Tweede  ronde:

Derde  ronde:

In de kleedkamer zegt hij: “Ik kwam conditie tekort in de derde ronde.” Maar hij is blij met de beker, gaat douchen en gaat daarna naar de andere wedstrijden kijken. Soms roept hij iets naar een bokser maar dat gebeurt niet vaak, en een enkele keer kijkt hij erna rond of hij het zelf een beetje raar vond. Erdinc is beheerst in zijn gedrag, bij het voorzichtige af. Hij luistert aandachtig, hij weegt het een tegen het andere af en ik vermoed dat hij alles onthoudt. Altijd beleefd, altijd vriendelijk, o zeker, maar ook voelbaar op weg naar iets. Iets zegt mij dat de B-klasse vermoedelijk een tijdelijk verblijf voor Erdinc Cetin is.

Ook op Youtube van deze avond: de derde ronde van Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) tegen  Ferrero la Cruz (BVAZ) klik hier. En: de wedstrijd van Johan Visscher (Haagse Directe) tegen Dennis Slotgraaf (BSG), klik hier voor de eerste ronde.

Wedstrijden/Jaap Postma

Districtskampioenschappen Noord; finales in ‘t Kalverdijkje te Leeuwarden.

In een nog bijna lege sporthal staat Jaap Postma te wachten. Vanavond zal hij de hoofdpartij boksen. Als hij wint, wordt hij de enige A-klasser van het noorden. Maar of dat lukt? Hij heeft het koud. Al heel wat dagen eigenlijk en warm worden gaat niet. Meer boksers van Olympia Leeuwarden hebben er last van. Dat komt door wat er met hun trainer aan de hand is.

De hoofdtrainer Tabe Kooistra weet sinds kort dat hij ongeneeslijk ziek is. Die dag zegt Tabe in de Leeuwarder Courant:

“Dit moet je een plek geven. Ik zit nog in het verwerkingsproces. Eerst denk je dat het een droom is. Dan word je wakker en blijkt het geen droom te zijn.”

Aan de muur hangt een groot spandoek. Idee van Jaap. De afgelopen dagen hebben ze het in de boksschool aan de Trompstraat gemaakt en nu hangt het hier. Jaap zegt: “Iedereen van ons weet wel wat ermee bedoeld wordt”. Omroep Fryslân zal de hele avond filmen, die maandag wordt het uitgezonden. Ze volgen Tabe en ze volgen Jaap.

Jaap traint al een heel tijdje bij Tabe. Hij is 26 jaar. Een talent. Ambitie en discipline, hij heeft het. Twaalf wedstrijden gewonnen, twee verloren, eentje onbeslist. Als ik om meer informatie vraag, is hij afhoudend. Voor hem geen Hyvespagina met duizend vrienden, van dat mediagedoe houdt hij niet zo. Als iets een Friese bokser kenmerkt, is dat “karakter, karakter, karakter” zoals de Olympia-bokser Hilgur Demmer later tegen me zegt. Hij wint die avond ook zijn partij.

Tijdens de eerste wedstijden loopt Jaap door de sporthal. Niet echt op zijn gemak. Dan weer hier, dan weer daar. Hij kijkt naar wat er in de ring gebeurt, begroet vrienden en kennissen, een flesje blauwe sportdrank, zitten, staan, zitten, lopen. Olympia Leeuwarden doet het goed; van de zeven boksers zullen er zes winnen. Ondanks de druk, of dankzij de druk. Elk van hen wil graag winnen. Voor Tabe. Die nog zo zei, dat het vanavond om het boksen moest gaan en nergens anders om, maar wat doe je eraan. Het is toch je trainer. En dan zijn ze bijna allemaal wel èn man, èn bokser, èn Fries, dus nuchterder bestaat niet, maar je weet van elkaar wat een emoties er zijn. De liefde voor Tabe is voelbaar. Helemaal wanneer er voor hem een erehaag wordt gevormd door iedereen die ooit bij Olympia trainde en traint. Daar moet hij langs, terwijl de rest van het publiek staand applaudiseert. In de ring krijgt Tabe een enorm grote beker van zijn club. Ze hebben onderling geld ervoor ingezameld. Er staat op: “De eerste prijs voor de fijnste mens en beste trainer”. Wat een emoties, wat een verdriet, en wat een droevige gezichten. En dan Jaap die straks nog moet boksen.

Roelf Reitsma won zijn tweede partij

Later zie ik de beker van dichtbij, als Edwin de Swart, ook van Olympia Leeuwarden, me een korte rondleiding geeft. Het was waarschijnlijk de grootste beker die er in heel Friesland te krijgen is. Bij de kleedkamers kom ik Rudy Koopmans zomaar tegen. Van ontzag moet ik tegen een muur leunen. “Hallo”, zeg ik bleekjes. Rudy kijkt even en zegt: “Zo”.

Langzamerhand komt Jaap er een beetje in, zie ik. Hij heeft een blauwwit trainingspak aan. Oefent wat combinaties. Verdwijnt naar de kleedkamers. De avond duurt lang voor hem.

Intussen is er alweer veel gebeurd. José Medina (Mesa Sport) houdt een gevoelvolle toespraak en Tabe is erelid van de Nederlandse Boks Bond gemaakt. Het is mooi, het is terecht, het is alweer emotioneel. Iedereen voelt zich betrokken bij wat er gebeurt.

Eerste ronde. In de rode hoek Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) tegen Luca Oluic (BV Klazienaveen).

Later zegt Jaap tegen Omroep Fryslân: “Ik was zo moe, ik dacht ik kan niet boksen. Maar Tabe zei,  jij bent helemaal niet moe.” Dus toen ging hij verder.

De laatste ronde. Jaap moet zekerheid hebben.

Gewonnen! Tabe komt de ring in. Iedereen is blij: het publiek wordt gek, Jaap huilt van geluk en verdriet tegelijkertijd, lichtflitsen overal. Het is gelukt. Hij is districtskampioen van Noord, B-69kg klasse. Met dank aan Tabe Kooistra en trainer Meile Zijlstra.

Jaap Postma, Meile Zijlstra, Tabe Kooistra

Binnen een uur raakt de zaal weer leeg. Alles moet afgebroken en opgeruimd worden, want morgenochtend is de sporthal weer in gebruik. De meeste mensen zijn al naar huis, op wat boksers en trainers na. Tabe geeft een interview aan Omroep Fryslân. Jaap spreekt met de radio, in zijn nieuwe A-klasse-jack, over de avond. Nuchtere beschouwingen zijn het, maar hij weet, na deze avond zullen al zijn bokspartijen gemakkelijker zijn.

Het was raar om  het licht weer aan te zien gaan. Alsof er niets gebeurd was.  Ik heb Tabe een hand gegeven, omdat ik zonder dat niet wilde weggaan. Het was een indrukwekkende avond, in alle opzichten.