Karate en kickboksen in Katwijk 2012

poster-12-2012-723x1024_resize

Kickboksgala Kamakura Katwijk, zaterdag 8 december 2012. 

Het was anders dan vorig jaar. Toen kwam ik er voor de eerste keer, en het leek me ontspannen genoeg. Dat hadden ze van te voren ook tegen me gezegd: in Katwijk is het gezellig, old skool. Maar dit jaar begreep ik pas wat ze bedoelden. De sfeer was losser, gemakkelijker.  En hoe dat kan?  Dat is het raadsel van Katwijk. Na alle ellende in het kickboksen van de laatste tijd lieten zij wat anders zien. Meer sponsoren. Een verlaagde toegangsprijs: van 20 euro naar 15 euro.  Ja, zo kan het ook, denk je dan, maar de avond moet intussen met veel beleid in elkaar gezet zijn. Gericht sportscholen uitnodigen, dat scheelt ook.

Ik was mee met Honbu Kamakura. Een paar auto’s volgeladen met coaches en vechtsporters. Verzamelen in Den Haag, op tijd erheen voor het wegen en dan wachten op de wedstrijden die gaan komen.

Dat is altijd zo’n contrast. In de zaal ziet het publiek de ene wedstrijd na de andere. In de kleedkamers wachten de vechters. “Hoeveelste is dit? ” “Nog vijf”.  Hangen en rustig blijven.

Dit jaar zouden er ook karatewedstrijden zijn, Kyokushin, dat is het hardste dat er is. Full contact, zowat alles mag binnen de grenzen van het sportieve. Witte kleren, blote voeten, streng protocol. Je moet ervan houden. En ik hou ervan.

Daar begon de avond mee. Voor het publiek was dat nog onwennig. Iedereen zat en keek, zonder goed het hoe of wat ervan  te begrijpen. Bij de laatste wedstrijden begon de scheidsrechter af en toe een uitleg te geven, die door de ringspeaker werd overgenomen. Misschien iets voor de volgende keer: wat uitleg op het grote projectiescherm op het podium. Dat die volgende keer er komt, staat nu al vast.  Trainer Wim van Rhijn vertelde me, dat ze streven naar 50/50, dus de helft karate en de helft kickboksen. Daarmee is Kamakura Katwijk dan terug bij de bron, want ooit begon Jack Nugter er met karate. Vanaf januari gaat Cem Senol (van Kamakura Den Haag) er les geven. Motiverend detail: tijdens het gala werd omgeroepen dat Cem een Europese titel zwaargewicht kyokushin had gewonnen. In Polen, waar hij met kancho Gerard Gordeau verbleef. Dat wordt leuk in Katwijk. Cem is precies zoals je je een zwartebander kyokushin voorstelt: sterk van postuur, correct in de omgangsvormen. Ogen die recht door je heen kijken.

Wat ook meewerkte, was het strenge toezicht van de bonden. Het kickboksen viel onder de WFCA. Het karate vond plaats onder auspiciën van de International Budokai (IBK) dat ook scheidsrechters had afgevaardigd. Vooraf werden alle karatecoaches bij elkaar geroepen in een zaaltje. Ik mee natuurlijk. De regels werden nog eens doorgenomen, aandachtspunten werden genoemd: een paar jongens waren nog maar een paar maanden met karate bezig en dit was de eerste wedstrijd, dus de tegenstander hoefde daar niet vol op los te gaan. Wel eerlijk en hard, niet slopen. Anders liepen die jongens nooit meer een dojo in natuurlijk.
Bij de kickbokswedstrijden daarna leek iedereen op te leven: dat kenden ze. Er klonk meer gejuich en geroep en kinderen liepen gemakkelijker rond.

Aan dat losse in de sfeer, vooral na het karate, heb ik me overgegeven.

Dus ik ging de ring zitten en besloot te kijken zonder te schrijven, alleen het ritme van de rondes volgen, de trainers horen en zien, dan een nieuwe wedstrijd, de muziek, dan de aanwijzingen van de scheidsrechter. Het ging onder mijn huid zitten en als het naar mijn hoofd steeg, ging ik even naar de kleedkamer beneden. Daar rook het naar tijgerbalsem en zweet, een goede geur is dat. En toch dacht ik steeds aan die karatewedstrijden.

 

Daar heb ik ook wat foto’s van gemaakt.

bewerkt P1030770_resize_with_border

bewerkt P1030778_resize_with_border

bewerkt P1030779_resize_with_border

bewerkt P1030785_resize_with_border

bewerkt P1030786_resize_with_border

bewerkt P1030789_resize_with_border

bewerkt P1030799_resize_with_border

bewerktP1030766_resize_with_border

Kickboksers in Katwijk

Deze column verscheen eerder op HaagseTopsport.nl

De vloek van Hoorn hing over Katwijk. Sinds die vechtpartijen in mei is elk kickboksgala verdacht. Moet je tegen kunnen als organisatie. Je hoest een keer te hard en je bent je vergunning kwijt. Zaterdag was er in Katwijk een kickboksgala. En wat gebeurde er?

Er zijn weken dat ik er niet kom, in Katwijk aan Zee. Vissers, verenigingen die Koninginnedag vieren en de zee. Tja. Maar toen er daar een kickboksgala werd georganiseerd, wilde ik dat zien. Kamakura Katwijk bestaat al sinds de jaren ’90. Het is een satelliet van onze Kamakura in de Gheijnstraat. In Katwijk doen ze alleen kickboksen. Er is weinig verloop in de club, wat me niks verbaasde. Het is trouw volk.

Het gala was in TriPodia, een theater in het winkelcentrum. Ik hing rond in de foyer om te kijken wat er binnenkwam. Hoe dat ging. Iedereen leek elkaar te kennen. Het was gezellig, bijna gemoedelijk. Wat kinderen die rondhuppelden en tikkertje speelden. Dat is old skool, hoorde ik later. Die sfeer. Zoals het vroeger was. FightstarTV kwam binnen, alles ging live het internet op. Twintig partijen stonden op de lijst, dus een volle avond. De kickboksers gingen in en uit de ring, de ringspeaker galmde de namen, en de zaal stroomde voller en voller. Een goede meerderheid aan Katwijkers. Sponsors uit Katwijk. Vertrouwd. Maar al organiseren ze daar bijna dertig jaar datzelfde gala, dit jaar was het toch anders. Dat kwam door Hoorn.

Bij de organisatie was onrust, of beter gezegd, ze stonden op scherp. Dan zie je iemand die tegen jou glimlacht en intussen met zijn ogen iets anders zegt. Want sinds Hoorn weet iedereen: als het om kickboksen gaat, dan liggen de kaarten anders. Bij voetbal heb je rellen waar een oorlogsmacht aan politie bij komt (jaja, van onze belastingcenten) en dat leidt alleen tot nog meer vergaderingen. Bij het eenvoudigste kickboksgala hoeft er maar één man een andere man scheef aan te kijken, of je bent je vergunning kwijt. Ook als die man toevallig scheef keek van de kiespijn.

Sinds Hoorn hebben overal in Nederland burgemeesters kickboksgala’s afgelast, met als dieptepunt het grote gala in de Rotterdamse Topsporthal. Dat is slecht voor de sport. Het lijkt me ook slecht voor de stad, zo’n bange burgemeester. Hopelijk heeft hij een vrouw die zijn hand vasthoudt als het ‘s nachts donker wordt.

Dus in Katwijk deden ze wat ze altijd doen. Schouders aaneen, schouders eronder. Alles in eigen hand houden. Beveiliging aan de deur door jongens uit de club. Strak toezicht in de zaal. Bij het minste relletje meteen ingrijpen. Dus toen iemand een meisje lelijk aankeek, stond er prompt een Katwijker bij. Dan is het meteen klaar. Al met al gebeurde er eigenlijk niets, de wedstrijden waren fantastisch, de stemming zat er in, terwijl iedereen toch wist dat we die hele avond op eieren hadden gelopen. En waarom nou eigenlijk?

Kickboksgala Kamakura Katwijk

Kamakura Katwijk, zaterdag 10 december 2011

Het was vol in het Katwijkse Tripodia, die zaterdagavond, maar het had nog voller moeten zijn. Dit jaar waren de kosten van het kickboksgala hoger geweest, de sponsoren minder in aantal en dus was de toegangsprijs hoog. Twintig euro. Nog niet een jaarsalaris, maar je zult maar als trotse ouders je kind willen zien kickboksen. Dat doen ze in Katwijk aan Zee. Gezelligheid is daar gewoon. Old skool, hoorde ik zeggen.

Dat old skool gevoel zat ook in een bepaald soort nuchterheid. Het kickboksgala organiseert Kamakura Katwijk al jaren en jaren, ze weten niet eens hoe lang. Vijfentwintig jaar? Kan. Ik zei: “Haal de burgemeester erbij, hang ballonnen op!” Maar ze waren niet zo van de balonnen. En ‘t kon ook best dat ze het al langer organiseerden. Old skool. Zonder franje.

Ze hadden het prima voor elkaar, die avond. Twintig partijen waarvan er slechts eentje niet doorging. Dat is een goede score. Broodjes, kleedkamers netjes verdeeld en eigen mensen in de veiligheid. Tel even mee: nuchtere man, vechtsporter, Katwijker. Dus het bleef nogal rustig, vanzelf. Als vrouw alleen ga ik niet zo gauw naar een voetbalwedstrijd, maar op dit kickboksgala voelde ik me veilig. De sport heeft sinds de vechtpartijen in Hoorn van afgelopen mei een flinke deuk opgelopen, wat ontzetttend jammer is. Maar een avond als dit doet dan weer goed.

Kamakura Katwijk is een van de vele satellieten van Honbu (hoofdkwartier) Kamakura, aan de Haagse Gheijnstraat. Iran kent ook een Kamakura, daarvan heb ik een paar mensen in actie gezien op het EK karate in het voorjaar. Indrukwekkend. Die mentaliteit alleen al. Ook old skool.

In Katwijk is IJsbrand Schaap er indertijd mee begonnen, dat was in de jaren ’90. Een Katwijker die in Den Haag trainde. IJsbrand was een gelovig man, wat interessant is omdat er in het streng-gelovige gedeelte van Katwijk bezwaren tegen de vechtsport schijnen te bestaan. Daar zou ik graag meer van weten, hoe dat zit. Enfin, IJsbrand emigreerde en nu is Wim van Rijn het hart van de club. Een hechte club, met weinig verloop. Wie komt, blijft meestal. Zo’n zestig, zeventig leden zijn er, de meesten zeker tien jaar lid.

Voor Wim van Rijn was het een bijzondere avond. Zijn zoon (ook een Wim) ging voor de allereerste keer de ring in. Tegen een clubgenoot. Twee weken geleden was hij twaalf jaar geworden. Hier is de eerste ronde:

Rode hoek: Wim van Rijn tegen (blauwe hoek) Sven van Duijn. Eerste ronde (3×1 minuut), jeugd. Alleen eerste ronde.

Wim junior verloor, maar hield het enthousiasme goed vast. Volgende keer beter. Zo gaat dat.

De avond verliep met nauwelijks een smetje. Wel was er even wat onrust toen een club vervelend dreigde te worden. Katwijkers grepen in, de organisatie schrapte de uitnodiging voor het volgende jaar, klaar. Geen softe toestanden met gesprekken voeren en tweede kansen geven. Een Kerstkaart zat er vanzelf al niet in.

Hoe de wedstrijden waren? Prima. Goed niveau. Ik stoorde me soms aan al te schreeuwerig publiek, maar dan ging ik even pauzeren in de kleedkamer. Het was een goede avond. Maar ik ben wel nieuwsgierig, wat er vanuit christelijk oogpunt voor bezwaren bestaan tegen het kickboksen. Jeugd die aan regels gehoorzaamt, respect voor een scheidsrechter, tegenstanders een hand geven, daar kun je toch alleen maar vóór zijn?