Kinderen in de vechtsport

Deze column verscheen eerder op HaagseTopsport.nl

Met de regelmaat van de klok gebeurt het. Ik praat met een mens, die een kind heeft, en dat kind, daar is iets mee. Te dik, te sloom, wil dit niet, kan dat niet. “Doe hem op vechtsport”, adviseer ik. Kijkt die ouder me aan alsof ik het kind levend wil verbranden. Nee, Jantje moet op een teamsport. “Hoeft-i nóg niks te doen” zeg ik dan vals. Want ik voel me dan zwaar vertieft.

Bij boksschool Houwaart zag ik een keer op een wedstrijddag kleine kickboksers in de ring komen. Zo’n jaar of zes. Misschien jonger. Ze waren net iets groter dan hun scheenbeschermers maar toch nog te klein om zelf in die grote ring te stappen. Allright, die stond op een verhoging, maar toch. De kleine vechtertjes werden door hun trainers opgetild en over de touwen heen getild. Daar stonden ze. Helemaal klaar om los te gaan. De bel klonk en hop, daar gingen ze. In hoog tempo, en maar doorgaan. Niks kijken, wachten. Slaan, schoppen, doorgaan. Ik zat aan de ring en lachte, vertederd om zoveel enthousiasme. Anderen lachten ook, om dezelfde reden. Kijk toch eens, dachten we, daar hebben we de toekomst van het kickboksen.

Voor die jonkies geldt hetzelfde wat voor senioren en veteranen geldt. Persoonlijke inzet is noodzakelijk. Er is daar geen Jantje of Pietje die even op de teamgenootjes gaat hangen, wegens geen zin of mammie ik ben zo moe-hoe-hoe. Zoiets bestaat niet in de vechtsport. Hoeveel hulp je ook krijgt van je hoek, als de bel klinkt voor jouw ronde, moet jij naar voren gaan.

Dat is een levensles. Hoe vroeger je die leert, des te beter.

Onder de vechters die ik volg, zijn een paar kinderen. Zoals Jordan van Poelgeest, een kyokushin karateka van acht jaar. Hij komt uit voor Dojo Kamakura, een van de beste adressen in Den Haag. Jordan heeft nog geen handvol wedstrijden gedaan en hij is nu al volop in ontwikkeling. Wat verliezen is, weet hij. Hij heeft geleerd dat hij zijn angst kan overwinnen. Een beker omhoog houden lukt hem ook inmiddels. Als ik hem bij Kamakura zie, geeft hij een hand: “Osu”.  Het protocol van de beleefdheid, respect in de praktijk. Ik zeg het ook tegen hem. Voor elke vechter heb ik dat respect, ongeacht zijn of haar leeftijd.

Kijk, dat krijg ik dan niet uitgelegd aan de ouder van wie het kind zo nodig op de teamsport moet. Want dat kind moet liefst een voetballer worden, iemand die groot geld verdient en anderen de enkels kapot schopt, en dan nog zegt van niks te weten. Dat mag ik dan niet zeggen, want voetbal is heilig in dit land en ADO is onze afgod. Had ik kinderen, ze gingen allemaal op een vechtsport. Het is de beste garantie voor een sterk karakter.

Biografie Hassan Aït Bassou

Mister 100%. Het gaat er niet om hoe je valt, maar hoe je  neer komt…. Door Brenda Zoutendijk, mei 2009. Uitgave in eigen beheer. Te bestellen via Hassanaitbassou.nl voor 14,90 exlusief verzendkosten. 159 pag., geïll.

Dus dit jaar is hij weer op het Ben Bril Memorial. Hassan Aït Bassou. Vorig jaar (2010) prolongeerde hij in Carré met een harde knock out zijn Benelux titel in het weltergewicht.  Kobe VandeKerkhove ging neer en hoe. Ik stond aan de ring en filmde wat er gebeurde:

Het gebeurde in de vierde ronde. Tegenstander Kobe Vandekerkhoven ligt KO, Hassan en zijn trainer Michel van Halderen weten dat de titel binnen is. Ben Bril Memorial 2010.

Dit jaar heeft Hassan de zesde wedstrijd, tegen Ali Ahrouari (Duitsland), over acht rondes van drie minuten. Hij hoopt daarmee zijn titel terug te winnen die hij eerder dit jaar verloor. Ik geef hem een grote kans. Hopelijk komt er dan ook een nieuwe editie van zijn biografie, want die is uit 2009 en sindsdien is er veel gebeurd.

Mister 100 % is een biografie en autobiografie tegelijk. Brenda schreef het, in samenwerking met Hassan. Terwijl Brenda in grote lijnen het levensverhaal vasthoudt, wordt dat onderbreken door veel kadertjes. Daarin staan uitspraken, commentaren, toelichtingen en terzijdes van mensen die deel uitmaakten van het verhaal. Familie, trainers, andere vechters, noem maar op. En dan spreekt Hassan ook, wat weer cursief gedrukt staat. Dat maakt het best onrustig om te lezen, maar omdat het een spannend verhaal is, lees je dóór.

Een inhoudsopgave is er niet. Wel veel foto’s, die overal vandaan zijn gekomen. Het moet een heel werk zijn geweest die te verzamelen. Goed dat ze nu vastgelegd zijn.

Hassans levensverhaal is niet gemakkelijk geweest, zacht gezegd. In 2001 wordt hij profthaibokser en met enkele titels lijkt een goede carrière in de sport gegarandeerd. Als hij Nordin Ben Saleh leert kennen, gaat hij bij hem en hoofdtrainer Michel van Halderen trainen: boksen. Wedstrijden volgen. De moord op Nordin Ben Saleh raakt hem hard en het duurt lang eer hij dat verwerken kan.

Het boek is een mengeling van veel persoonlijke gebeurtenissen en korte beschrijvingen van wedstrijden. Ups and downs, waarbij de downs vooral in de privésfeer lijken te liggen. Terwijl Hassan in de ring overwinningen en titels behaalt, gaat zijn huwelijk stuk en loopt hij door een neefje problemen met de politie op. In het nawoord zegt Hassan:

“Ik heb na het behalen van de Nederlandse en de Europese titel nog steeds de droom om ooit de wereldttiel te winnen. Ik train hier hard voor en hoop dat ik de kans krijg om mijn droom waar te maken. Mijn sport is immers ontzettend belangrijk in mijn leven. Maar mijn familie, waaronder mijn dochter Rommischa, blijft op nummer één”.

Haagse vechters: Darryl Sichtman

Zomerserie in Den Haag Centraal, juli-augustus 2011. Acht weken lang een Haagse vechtsporter aan het woord over zijn passie voor de sport, zijn toekomst en het leven. Het waren vaak lange gesprekken in een dojo of sportschool.  Mooie gesprekken, waarvan een deel in deze krantenserie terecht kwam. De foto’s zijn van Mylène Siegers.

  Thaibokser Darryl Sichtman is een prater. Geconcentreerd, ter zake en geestig vertelt hij over vechtsport. Hoe het gekomen is. Waarom ze hem de KO-specialist noemen. Zijn trouw aan Dragon Gym. Waarom hij zich verantwoordelijk voelt. Darryl is prof, en heeft minstens twee toekomsten voor zich, legt hij uit. Zijn vechtsportcarrière natuurlijk, en dan de fase erna. Ook vechtsport, maar anders.  Hij is een man met een plan. In de ring, na de ring. Zo is hij.

Darryl Sichtman <—- dat is de link voor de pdf-file

Haagse Vechters: kickbokser Misha Martirosian

Zomerserie in Den Haag Centraal, juli-augustus 2011. Acht weken lang een Haagse vechtsporter aan het woord over zijn passie voor de sport, zijn toekomst en het leven. Het waren vaak lange gesprekken in een dojo of sportschool.  Mooie gesprekken, waarvan een deel in deze krantenserie terecht kwam. De foto’s zijn van Mylène Siegers.

In honbu Kamakura kom ik graag. Het ruikt het goed. Dat is een factor van belang in een sportschool. Aan de geur herken je de kwaliteit. Ruikt het er naar viooltjes, dan ben je op een verkeerd adres. Bij Kamakura is het schoon en toch weet je meteen dat hier hard getraind wordt. Niet dat flauwe. Misha Martirosjan heeft me een avond lang uitgelegd hoe hij dat ziet. Knock out is leuker dan op punten winnen. Het is een lieve jongen. Tot hij in de ring tegenover je staat. Want dan gaat hij  dóór. Die mentaliteit is een beetje van hemzelf en een beetje van Kamakura.

Misha Martirosjan <— Klik op deze link voor een pdf-file