Albert Groen en de Nederlandse Sport Federatie

Nederlandse Sport Federatie

Nederlandse Sport Federatie

Albert Groen wist wat hij deed in zijn trainingen.

Hij bezat diploma’s, wat goud was in combinatie met zijn kennis en inzicht. Want aan diploma’s alleen heb je nooit zoveel. Ook niet bij de Nederlandse Sport Federatie. Op de praktijk komt het aan, altijd.
Kijk eens naar die foto. Zo zijn er meer van hem. Het is niet alleen die bril, waardoor hij streng kijkt. Het is die wakkere oogopslag. Dat alerte. Hier is een mens die veel ziet, die waarneemt en die er een mening over zal hebben. Een duidelijke gefundeerde mening.

Alle boksers zeiden “u” tegen hun trainer Groen.

Er was niet dat amicale dat je tegenwoordig ziet. Boksers van vijftien, zestien jaar die de trainer jij-en en jou-en. Eigenlijk is daar niets mis mee, op zich. Maar dat u-zeggen in de verhouding tussen trainer en bokser, dat is ook zeggen: ‘ik erken dat u meer weet dan ik en ik ben bereid te leren.’
Die autoriteit moet van twee kanten komen. De trainer is bereid zich te laten gelden, de bokser is bereid kennis en kunde te ontvangen, zonder discussies. Op sommige boksscholen is het u-zeggen verplicht. Ook een hand geven als je binnenkomt, waarbij je de trainer dan recht aankijkt. En dan staat je telefoon uit.

Boksen heeft tradities. De oudere trainers van nu kregen in hun bokstijd les van mannen als Albert Groen. Ze weten wat autoriteit is, maar hebben zelf met jonge boksers te maken die liever “hoi Henk” zeggen. Dus dat is vaak schipperen.

Contact houden met de jongere generatie, trouw zijn aan wat de oudere generatie heeft overgebracht.

En toch ken ik trainers die dat ene woordje door hun persoonlijkheid afdwingen. Ze zijn zeventig jaar of daaromtrent en hebben datzelfde alerte wat Albert Groen op deze foto heeft. Een enkele blik van zo’n man volstaat.

Bokstalentjes vanaf zes jaar gaan op voor diploma

huisaanhuis2014

Sportschool Van Houten in Leeuwarden

Telefoon uit Leeuwarden. Of ik een stukje wilde schrijven want er was wat op komst. Ja, natuurlijk. En toen kwam het. Dat ze elke week kinderen over de vloer hadden die met plezier kwamen boksen. Dat op zich maakt mij al vrolijk. En toen zei Roel dat hij “gesloopt”  was na die training geven. Nou, dan moet je Roel zien. In Leeuwarden zeggen ze allemaal Roeltje tegen hem. Hij is groot, breed en sterk. Maar een boksklas vol kinderen…

“Bokstalentjes van zes jaar oud”

Kinderen en boksen? Dat gaat goed samen, weten ze bij Sportschool Van Houten. Elke week trainen er tientallen kindertjes vanaf zes jaar. Aanstaande zondag gaan ze op voor hun eerste diploma. “We hebben talentjes, ongelofelijk,” zegt een trotse trainer Roel Westerbeek.

Bij Sportschool Van Houten is het zondag een belangrijke dag. De ring staat klaar om de jonge talentjes te verwelkomen die hun eerste certificaat Boksvaardigheid hopen te halen. Een jury zal elk van de jongens en meisjes op hun kunnen beoordelen en daarna de Gele Handschoen uitreiken. Voor veelbelovende jonge boksers is er ook een certificaat.

“Wij zijn er gek mee,” zegt Roel Westerbeek. “Al ben ik gesloopt na een uur training met dat jonge spul. Daar zit zo’n energie in, dat wil je niet weten. Maar het is fantastisch om te zien. Van die jonge kinderen die meteen in de goede bokshouding staan. Net of ze het bij de geboorte al meegekregen hebben.” Aanstaande zondag zet hij met de anderen van Sportschool Van Houten de deuren gastvrij open.

Legende

Het is mooi om de kinderen bezig te zien in de ring van juist deze sportschool. Want de oudere boksliefhebbers herinneren zich nog dat het hier ooit begon met de Leeuwarder bokslegende Lolle van Houten. Zijn naam wordt hier in ere gehouden. Misschien dat er onder de kinderen een opvolger is. Iemand die ook dat snelle van Lolle heeft. Het duurt nog even voor je zoiets echt kunt zien, al weet de trainer nu al zeker: “Er zitten beloftes bij.”

Maar alles op z’n tijd. Zondag beginnen ze gewoon bij het begin. De ring in, de gong die klinkt, een jury die kritisch toekijkt en hopelijk veel publiek.

Zondag 23 februari 2014. Zaal open 12.00 uur, aanvang programma 12.30. Iedereen welkom: kinderen, ouders en andere boksliefhebbers. portschool Van Houten, Azaleastraat 104a, Leeuwarden.

 

30 januari

Ja, 30 januari. De sterfdag van Lolle van Houten (1944-2008).  Ik heb hem nooit gekend en toch denk ik  vandaag vaak aan hem.  Hoe hij was. Geweest moet zijn. Dat ik hoop dat ik hem recht deed in mijn biografie. En vooral dat ik niet wil dat hij vergeten wordt. Ik hakte voor hem een plaats vrij in de Nederlandse boksgeschiedenis. Twee keer Nederlands kampioen, handenvol noordelijke titels, bokser en bodybuilder, een man van formaat.

biografie Rudy Koopmans

Het is een kleine pocket, dit boek, en eigenlijk verwachtte ik dat er ook een andere versie van zou zijn. Dikker. Met glanzende foto’s. En met een harde kaft, en dan ook meteen wat groter. Simpelweg omdat ik dacht dat een bokser als Rudy Koopmans een deftiger boek verdiende dan een eenvoudige pocket.

Maar dit is het enige. Een pocket waarin de foto’s ofwel te klein ofwel te vaag zijn afgedrukt. Op de voorkant een bezwete Rudy. Niet echt een flatteuze foto. Knap is dat, om van zo’n mooie man juist die ene foto te kiezen.

Tot zover de kritiek. Want ik ben blij dat er twee schrijvers zijn geweest die de tijd hebben willen spenderen om dit boek te schrijven. Het leest als een trein, en dat betekent dat er lang aan gewerkt is. Ook met Rudy zelf. Toen ik hem er een keer naar vroeg, vertelde hij iets over zijn medewerking. Om er in dezelfde adem aan toe te voegen, dat er geen tweede boek komt. Geen zin in. Hier staat het al in, dat wil dus zeggen, de waarheid volgens Rudy Koopmans.

Het is een biografie, een levensbeschrijving die opgetekend is alsof de auteurs overal zelf bijgeweest zijn. Zo schrijven ze:

Voor een indruk; een willekeurige pagina. Goed te zien is de matige kwaliteit van de foto’s.

“30 januari 1948 was een heuglijke dag in huize Koopmans aan de Oostkade in Leeuwarden. De achtste telg kwam ter wereld; een gezonde jongen!
Amper was er het eerste levensteken of het huis liep vol. Geert, Tinus, Rennie, Anneke, Nanne, Bernhard en Joke verdrongen zich bij het kraambed van moeder om hun nieuwe broertje te bewonderen.
Vader Koopmans maakte de naam van de nieuwkomer bekend: Rudolf! De traditionele beschuit met muisjes werd voor de dag gehaald en door Geert, de oudste van het gezin, verdeeld. Daarna stuurde vader Koopmans de kinderen de straat op, waar ze het blijde nieuws wijd en zijd bekend mochten maken. De jubelstemming duurde de hele dag, maar daarna ving het dagelijkse leven weer aan.”(p.17)

Op dezelfde voet gaat het boek verder. Rudy’s jeugdjaren in Leeuwarden, kameraadschappen met onder meer Wiekie Akkerman, Lolle van Houten en Flip Krikke. Dan de verhuizing naar Amsterdam, trainen bij Nelis Bisschop. Moeizame liefdesrelaties. Prof worden, titelgevechten, afscheid. Een logische levensloop met uiteraard mooie beschrijvingen van zijn wedstrijden. Een stukje uit het hoofdstuk over de wedstrijd om de wereldtitel, Los Angeles 1980:

“Weer wilde Rudy de taktiek van het bewegen volgen, maar toen gebeurde er iets dat niet in het trainingsschema stond. Moestafa haalde uit en met een korte knik van zijn hoofd schampte hij Rudy’s wenkbrauw. Hard genoeg om een flinke open wond te veroorzaken. Het bloed sijpelde over zijn gezicht. Er ging een siddering door Rudy heen.
“Dit niet. In Godsnaam niet zo!”mompelde hij. In de hoek keek Henk Rühling naar de fikse wond tussen het oogld en de webkbrauw.
“Kunnen we nog wel iets aan doen, Rudy,” riep hij vertwijfeld uit. Dokter Delucca veegde wat bloed weg en schudde zijn hoofd. Rudy had het gevoel of de bodem van de boksring onder zijn voeten wegzakte.”

Details, geloofwaardig ook nog. Je beleeft het mee, en eens te meer denk je: wat is het eigenlijk gek, dat er zo weinig van Rudy Koopmans op YouTube te vinden is. Je wilt het toch zien, zeker de wereldtitel, ook al is het meer dan dertig jaar geleden. Boksgeschiedenis van ons land is het. Bijna weggezakt. Maar door beschrijvingen als deze (en daarvan heb ik maar een klein stukje geciteerd) hebben we nog een herinnering.

Eigenlijk vind ik dat het boek een heruitgave verdient. Dan is het tenminste gemakkelijker te koop. Dit exemplaar kocht ik online, via Boekwinkeltjes. Zonet keek ik even: nog twee exemplaren, elk rond de zeven euro. Geen geld.

Inhoud:

1 Het einde van een roemruchte bokscarrière; 2 Herrieschopper met splinternieuwe bokshandschoenen; 3 Nederlands beste amateurbokser in Duitsland wel gewaardeerd!; 4 Prof in Duitsland; geen nederlaag, maar nooit geld op zak; 5 Eindelijk erkenning in eigen land; 6 De eerste keer om de Europese titel, de vreugde, de teleurstelling; 7 Nog een keer Traversaro!; 8 De wereldtitel: naar de hemel en door de hel; 9 De belasting haalt Rudy pas echt neer!; 10 Het moeilijke gevecht buiten de ring.
‘Jongens, bedankt!’
‘De complete lijst van Rudy Koopmans’ profgevechten vanaf 1972’

Leon Zoeteman/Charles Zwarts: Rudy Koopmans. In de ban van de ring.
Leiden: Uitgeverij Batteljee & Terpstra, 1984
165 pag, met foto’s.