Klaar voor de KO

Deze column verscheen eerder op HaagseTopsport.nl

De MMA-vechter kwam indrukwekkend op. Het publiek juichte en ik keek naar zijn t-shirt waarop stond: “fragile warrior”. Minuten later ging Luuk van Bentem (Team Agua) zwaar neer. Ik zat aan de ring en stond meteen op. Om een foto te maken. Harteloos? Misschien.

Die dag scheen de zon op de vechtsport in de stad. In partycentrum Zichtenburg vond in het voorjaar een groot gala plaats vol MMA-wedstrijden. Organisator Satisch Jhamai  (Shaolin Ryu) had flink zijn nek uitgestoken, en dat pakte goed uit. Bomvolle zaal. Veel vechters. Goede wedstrijden, met ook die zware knock out, vlak voor mijn ogen. Hij zat onder het bloed, ik keek ernaar en het deed me niks en alles tegelijk. Het publiek ontplofte. Met een knock out gebeurt er iets dat moeilijk uit te leggen is. Je wordt een beetje over de rand geduwd. Je bent even iemand anders en daardoor ook meer jezelf. Net dat stukje van jezelf, dat er in het gewone leven niet is. Vol van leven, juist omdat er iemand in de ring ligt waar dat net even uit verdwenen is.

Niemand die ooit een vechter knock out heeft zien gaan, is er onverschillig voor. Het doet iets met je. Je hoopt dat ze weer opstaan. Je kijkt naar de tegenstander, de scheidsrechter, de onrust in de hoek van de vechter. Wat doet de ringarts. Is er een ringarts. Waar is die man? Bloed. Ademt hij nog. Wacht, hij beweegt. Nee, toch niet. En dan de sensatie wanneer de vechter weer opstaat. Of hij uit de dood herrezen is. En jij met hem ook. Ja, hij staat! Kijk, hij loopt, hij wil verder, hij wil door! En de wedstrijd gaat verder. Het leven ook, zo voelt het. Als een triomf.

Heb je dat ooit bij korfbal, dat soort emoties? Of eh… nou, noem eens wat. ‘t Is er toch niet. Vechtsport komt dieper bij je binnen. Toen ik Luuk van Bentem zag opkomen, had ik meteen een zwak voor hem. Vanwege dat t-shirt, maar ook omdat er iets optimistisch om hem heen hing. Een vrolijke uitstraling, waardoor het publiek meteen op zijn hand was. Sommige vechters hebben dat. Charme. Hij groette de tegenstander, de scheidsrechter, de mensen in de zaal en daarna begon het, zoals al die andere wedstrijden van het gala.

Niemand is die dag zo hard neergegaan als Van Bentem. Niemand heeft door het opstaan zoveel sympathie gewonnen. Alsof alle tegenslag uit ons leven, groot en klein, overwonnen werd door die ene man die opstond en doorging, dóórging.

Fight Club Den Haag: MMA

Fight Club Den Haag,  partycenter Zichtenburg, donderdag 2 juni 2011.

Er was in party center Zichtenburg een groot gala met kickboksen en veel, heel veel MMA-partijen. Ik erheen. MMA ken ik van YouTube en van de boeken. Jawel, ik bestel graag via Amazon.com. In Amerika is een veel grotere traditie dan bij ons als het om vechtsportboeken gaat. Maar die avond zou ik voor het eerst MMA zien. Als schrijvend mens heb je dan het geluk aan de ring te kunnen zitten. Dus daar zat ik, aan een tafeltje. En soms ervoor, of op de rand van de ring als er iets gebeurde.

Die avond ben ik gevallen voor MMA. Figuurlijk dan. Vooral het grondwerk fascineert me, het moment waarop de beweging miniem is. Dan komt het erop aan: fysieke kracht, geduld, psychologie. Het wachten. Of het millimeter voor millimeter je uit een beenklem trekken, terwijl je half gewurgd wordt. En dan kalm blijven, onder die druk. Ik zag het vlak voor me gebeuren en het deed wat met me. De spanning sloeg in mij over. Soms ademde ik minder. Bijten op mijn onderlip, staren, wachten, kijken, denken, ja, ja, nee toch niet.

Hier wat foto’s.

Links Guido Reijne (Team Schreiber), rechts Kaan Postaci (Shaolin Ryu)

Bernard Levison (Shaolin Ryu) heeft Alexander Gert (Duitsland) vast.

Wie het zijn, weet ik helaas niet meer. De intensiteit van MMA.

Luuk van Bentem (Team Agua) ging zwaar KO. Maar hij stond toch weer op. Onverwoestbaar.


Olaf tegen Olaf. Om precies te zijn: onder is Olaf Cordemeijer (Team Schreiber), boven is Olaf Peters (Team Staring). MMA, 73 kg, 2x 3 minuten.