Nee tegen de Bond

Deze column werd eerder gepubliceerd op Haagsetopsport.nl in 2012

De klap dreunt nog na. Vorige week bedankt bokser Marichelle de Jong voor een rondje flauwekul met de Boksbond. Die zouden bepalen wie er naar de Olympische Spelen mocht. Zij, of Nouchka Fontijn. Dezelfde gewichtsklasse. Eén kans. Of niet?

Hoe dan ook, kort voordat de Boksbond met onpeilbare wijsheid zou beslissen wie er naar de Spelen in Londen mocht, liet Marichelle weten dat het niet hoefde. Zij gaat zich richten op de wereldkampioenschappen boksen. Dat wil zeggen: in haar eigen gewichtsklasse tot 69 kilo, waarin ze al Europees Kampioene is.

Een mooi besluit. Moedig om uit jezelf nee te zeggen tegen iets waarvan je al zo lang droomde. Naar de Olympische Spelen te gaan, geschiedenis te schrijven, omdat dit jaar voor het eerst vrouwen in de bokssport daar mee mogen doen. Maar ze zei nee. Tegen het laatste restje van die droom. De afgelopen maanden is die droom langzaam aan flarden gescheurd. Hoe zat het ook al weer?

Twee boksers. En één ticket. Alleen voor de 75 kilo gewichtsklasse. De Bond zei tegen de ene bokser: ga hoger. Ze deed het. Daarna zei de Bond, o ja, we rekenen alle resultaten mee, dus nou ja, jammer dat je nog maar zo kort in de hogere gewichtsklasse bokst.

Gelooft u het? Nee, nou, ik evenmin. En toch is het zo gebeurd. Fontijn gaat naar Londen en we zullen heus kijken als haar wedstrijden op tv komt, maar dan zal ik net als iedereen aan Marichelle denken en aan de scheve telling. En dan denken we aan het WK in China, en hoe verschrikkelijk mooi het zou zijn als ze met goud terugkwam. Reken maar dat ze nu op scherp staat.

Het ellendige is natuurlijk dat er een vlek op het blazoen van de bokssport zit. Het is moeilijk te geloven dat het duizend procent eerlijk is gegaan. Je zult een dochtertje hebben of een buurmeisje dat leuk kan boksen. Zo’n snel meisje, niet gauw bang, vlug op haar voeten. Een meisje vol ambitie over wat ze allemaal kan bereiken, misschien wel ooit naar de Olympische Spelen. Die gedachte motiveert. Wat moet je zeggen tegen dat dochtertje of buurmeisje?

Dan zeg je: Doe maar. Ga jij maar boksen. Hang een foto van Marichelle de Jong boven je bed. Verander nooit van gewichtsklasse. En word wereldkampioen, net als Marichelle.

Berichten uit de bokswereld

Deze column is in 2012 gepubliceerd op HaagseTopsport.nl

‘t Is hommeles in de bokswereld. De Boksbond viert het honderdjarig bestaan en ‘t is net of ze van plan zijn dit jaar zichzelf op te heffen, is het niet linksom dan moet het maar rechtsom. Telt u even mee?

Probeem nummero een. Dit jaar hadden ze een schorsing van het grote AIBA opgelopen. Dat kwam rot uit, want in oktober zouden de Europese bokskampioenschappen voor vrouwen in Rotterdam plaatsvinden. Na veel excuus en soebatten werd de schorsing beëindigd. Kwam ellendehoofdstuk nummero twee.

Op dat EK deden de Nederlandse vrouwen het goed, héél goed, mogen we wel zeggen. Marichelle de Jong won goud, Nouchka Fontijn had zilver. Pardon, dat was nummero drie. Nummertje twee, dat speelde er doorheen. Want de Bond stuurde Nouchka’s trainer weg. Zo ongeveer vlak voordat ze naar de ring moest. Dat had de technisch directeur van de Boksbond in al zijn wijsheid besloten. Nouchka en haar trainer zijn één, in het boksen en in de liefde. Dat is romantisch en voor de sport een uitstekende zaak. Geef die twee een romantische fotoshoot, en alle jonge meisjes willen leren boksen. Gemakkelijker kun je de ledenwerving niet maken.

Bent u er nog? Gaan we over naar blunder nummero vier. Goud en zilver van de boksvrouwen, dus. Met dank aan de Rotterdammer Ton Dunk die als bondscoach had gedaan wat hij kon. Je zou denken, die man krijgt een nederig schrijven of hij alstublieft wil blijven. Nee hoor. Het geld heette op te zijn, zijn contract werd niet verlengd. Exit succes coach. Komt nu de knock out, gevalletje nummer vijf. Opletten en uw verdediging hoog houden, graag.

Marichelle de Jong bokste op verzoek van de Boksbond in een hogere gewichtsklasse, die van Nouchka. Er kan er maar eentje naar de Olympische Spelen, vraag niet waarom, maar zo is het. Nu gaat de Boksbond nieuwe criteria toepassen waardoor De Jong opeens in het nadeel is. Te weinig in haar klasse gebokst. Ton Dunk in Nu.nl: “Op verzoek van de bond is Marichelle tot en met de EK in de klasse tot 69 kilogram blijven boksen. Voor de organisatie van het toernooi in eigen land kwam dat beter uit, met twee titelkandidaten in twee verschillende gewichtsklassen. Voor die niet geheel vrijwillige keuze wordt ze nu niet beloond, eerder bestraft.”

Het stapelt zich zo lekker op, hè? En dat in een jubileumjaar. Honderd jaar. Ben benieuwd of ze nog een jaartje of twee erbij halen. Het doet pijn aan mijn hart, dat kan ik u wel zeggen. Indertijd is de bond opgericht door boksers, voor boksers. Dat was het idee. Om elkaar te steunen, de sport te ontwikkelen. Mooie gedachten, die in 1911 heel wat boksers aanspraken. Boksscholen riepen op om lid van de Bond te worden. Het trefwoord was: samen.

Sámen!

Je zou ervan vloeken, als je er niet van moest huilen. Of lachen. Mentaal gezien zit ik helemaal op de lijn van 1911. Van die Boksbond ben ik gaan houden en een deel van de liefde heb ik aan de huidige bond overgedragen. Ja, ondanks alles. Was vroeger alles beter? Nou, dat niet. Maar toen hadden ze wel door waar het bondje voor was bedoeld. Hagenaar Pieter Toepoel was een van de oprichters. Pieter, kom eens reïncarneren.

EK boksen vrouwen 2011

Update: Marichelle goud en Nouchka zilver!  Zie onderaan voor enkele screenshots van de emotionele prijsuitreiking.

EK vrouwen, zaterdag 22 oktober 2011. Met in de finale: Marichelle de Jong en Nouchka Fontijn.

Wat een avond, en wat goed voor het boksen in Nederland.  Twee vrouwen in de finale, die in ieder geval verzekerd zijn van een zilveren medaille.  Misschien zit er goud in, ik denk dat iedereen hier er eigenlijk op rekent. Maar ja, Marichelle en Nouchka moeten het doen.

Gelukkig zijn de wedstrijden online te zien:  http://www.ewbc.eu/Live.aspx

Ik steek een kaarsje aan in de hoop dat ze beiden winnen en vooral heel blijven.

Enkele screenshots:

Goud!

Op het erepodium

En dan klinkt het Nederlandse volkslied…

Zilver is fantastisch, maar is zichtbaar teleurgesteld.

Misschien volgend jaar…

En dan allemaal nog een keer…