Boekpresentatie

Tien jaar Haagse Directe

Terug uit Den Haag, terug van Boksvereniging Haagse Directe. Wat een middag! Gradueringen van recreanten, wedstrijden in de ring (Johan Visscher weer in actie gezien) en dan de onthulling van het Fight Right Keurmerk en… het boek.! Tien jaar Haagse Directe. De twee eerste exemplaren heb ik overhandigd aan Chris van Veen en Martin Lek. Zij overhandigden de boeken weer aan wethouder Sport  Sander Dekker en zijn voorganger Wilbert Stolte. Geweldig dat ze er waren. Dan zie je toch dat de bokssport wint aan steun en respect. Sander Dekker zei nog: “Hier kun je als ouder je kinderen met een gerust hart heen sturen”.

Ronald Hiwat zag ik, uit Rotterdam, en Harry van der Hulst die ik in Wassenaar ontmoette. Vincent Stikkolorum van Nicolaas uit Rijswijk. Herman Rozemulder presenteerde de middag. Wanneer begint die man toch eens zijn eigen talkshow? Mensen van de boksschool die ik een beetje ken inmiddels.

Van de boksschool kreeg ik een gigantisch boeket. Prachtig diepwitte rozen. Ik was er verlegen mee. Ook al omdat ik ze wel had

En dan honderd keer zo groot.

En dan honderd keer zo groot.

zien staan in de kleedkamer (zogenaamd achteraf), maar ik dacht dat ze voor de wethouder waren. Die komt toch maar in zijn vrije tijd. Het wordt nog een hele klus om vazen in huis te vinden. Wel heb ik een kleine emmer, maar die gebruik ik voor stoombaden.

En  nu? Ik zoek naar nieuwe verhalen uit en over de bokswereld.

Haagse Directe/ boksgala 2009

Boksgala Haagse Directe: elf wedstrijden, met in vet de winnende partij:

1 (3×2) senioren N, tot 75 kg dames: Lisanne Vaalburg (Teus de Kruyff) vs Merije Wielinga (Boksteam Drachten)

2 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Benny van der Meyden (Haagse Directe) vs Dennis Zwartbol (Ron Godschalk)

3 (3×2) senioren N, tot 75 kg dames: Aisha Schol (Stef van Gelderen) vs Ruby Jaberg (UBV Joop Verbon)

Martin Lek

4 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Ricardo Da Cruz (Haagse Directe) vs Mike Opstal (Mesa Sport Schiedam)

5 (3×2) senioren N, tot 69 kg heren: Jeroen van Pijlen (Vermeulen Benthuizen) vs Romano Wasse (UBV Joop Verbon)

6 (3×2) senioren C, tot 64 kg dames: Syreetha Yue Ting (Haagse Directe) vs Desiree Asmuss (Mesa Sport Schiedam)

Na de wedstrijd kwam Syreetha even de zaal in, ik geloof dat ze bij haar familie stond. Wat zeg je tegen een bokser die heeft verloren? Ik wist het niet. “Het was geweldig”, zei ik en Syreetha zei kort: “Ja”. Later vroeg ik aan Martin Lek, die  vaak met Syreetha traint, wat hij zegt. “Even niets,” vertelde Martin, “volgende week misschien. Ze weet zelf dat ze meer in huis heeft, ik had verwacht dat ze zou winnen.”

7 (3×2) senioren N, tot 61 kg heren: Romano Audhou (Stef van Gelderen) vs Davey van Hattum (UBV Joop Verbon)

Dat  was een goede avond voor Joop en Ingmar Verbon: alle drie de boksers wonnen. Ik zag Joop Verbon, de eerste profbokser van Utrecht, ook bij de ring staan. Een mooi gezicht. Zoveel kennis en kunde, en dat geeft hij nu met zijn zoon door aan de nieuwste generatie boksers.

8 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Mark van den Boogaard (Haagse Directe) vs Arash Sarwar (Sportcentrum Nicolaas)

Erdinc Cetin

9 (3×2) junioren C, tot 69 kg heren: Erdinc Cetin (Haagse Directe) vs Remco Hofstede (Teus de Kruyff)

Erdinc hangt even in de hoek. Hij weet dan al dat het niet goed gaat.  Hij is moe. En de wedstrijd is nog niet afgelopen, maar wel beslist. Hij ging door tot de laatste minuut.

10 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren (demopartij):  Steven Lummel (Haagse Directe) vs Rein Langeveld (Haagse Directe)

11 (6×3) Prof heren: Richel Hersisia (Haagse

De vallende kampioen

Directe) vs Frank Kary Roth (Duitsland)

Hier zag ik voor het eerst een vallende kampioen. Ik wist dat vroeger trainers en boksers op toernee gingen om partijen te verliezen, maar nu zag ik het voor mijn eigen ogen gebeuren. Frank Kary Roth deed het. Na anderhalve ronde liet hij zich zo ongeveer in elke hoek van de ring vallen.Zonder reden, of het moest zijn dat hij tegenover Richel Hersisa in de ring stond.  Misschien heeft Frank twee hypotheken af te lossen en zes kindertjes die ook moeten eten, ik weet het niet. Richel had ik een waardiger tegenstander gegund dan een vallende kampioen.

Al met al  was het geweldige avond. Elf partijen, een strakke

Aan de muur

organisitie, ringspeaker Jeffry Huff en scheidsrechters van naam en faam.Ik was doodmoe van alle indrukken en emoties toen ik naar huis ging. Hopelijk volgend jaar weer!

Richel Hersisia versus Frank Kary Roth. Met aan de ring Chris van Veen en Anil Dubar. Boksgala FFMAN, Den Haag  14 november 2009.

De familie van de Haagse Directe

(Verschenen in Den Haag Centraal, 19 juli 2007)

Nog een paar weken, en dan zit de boksschool Haagse Directe een jaar in de Newtonstraat. Het was even wennen maar nu lijkt het gewoon. Avond na avond is de school open. Er komen trainers, boksers en degenen die dat willen worden. Ze zijn in de ban van een sport die altijd vragen oproept. Boksen, waarom zou een mens zoiets nou willen?

Op maandagavond opent Martin Lek meestal als eerste de deur. Hij is een van de trainers bij de Haagse Directie en op die avond zit is hij er vaak, zoals gewoonlijk beginnend met de contributie te innen. Hij zit achter de tafel in de algemene kleedkamer, ervoor wacht een rij boksers en boksers in-de-dop. Vijf euro. Per week. Cash betalen, graag. Veel is het niet en de administratie geeft ruimte voor ad hoc beslissingen. “Het hoeft niet zo strak,” zegt Martin, “als de kas uiteindelijk maar klopt”. Zo gaat dat daar. “We zijn een familie”, vindt Chris van Veen, ook trainer. “Hij doet het meeste”, zegt Martin en dat is zo.

Na het ritueel van betalen stroomt iedereen verder. Verkleden, de grote zaal in waar twee boksringen staan en rijen zakken hangen. Opwarmen. Dan begint de training. Stoten oefenen, en dan reeksen van stoten. Sommigen gaan meteen de ring in. Overal is een trainer die toezicht houdt. Chris kijkt de zaal in en zegt: “Je ziet in een training snel hoe iemand is. In bedrijven geef ik boksclinics en dan weet ik meteen wie er op het werk de kantjes vanaf loopt”.

Kracht en zwakte
Martin en Chris zijn vanaf het prille begin betrokken geweest bij de boksvereniging. Ze vullen elkaar aan. Chris denkt en doet duizend dingen tegelijk, Martin is nuchterder. Vrienden, jawel, “maar we gaan niet met elkaar op vakantie”, verduidelijkt Martin. Wat ze aan elkaar hebben weten ze precies, ook doordat ze vier keer tegenover elkaar hebben gestaan in de ring. Elk twee keer verloren en gewonnen, een mooi evenwicht. Daar leerden ze elkaars kracht en zwakte kennen. Chris over Martin: “Hij gaat voor niemand opzij. Ik wel, ik krijg liever geen klappen”. Martin: “Nou, ik heb gewoon een hoge pijngrens. Dat zit bij ons in de familie. Maar ik sta niet in de ring om iemand schade toe te brengen”.

Alles wat er op de Haagse Directe gebeurt, staat in dienst van de sport. Van de contributie moeten de huisvestigingskosten worden betaald, soms een bijdrage als “een van ons” een wedstrijd heeft en laatst zijn alle zes trainers naar Cuba gegaan, het bokswalhalla. Het is duur, zucht Chris, maar ze komen er. Het kost wel veel tijd, reken maar uit, een volle baan erbij en dan ‘s avonds vaak hier zijn, de wedstrijden in het weekend, er is altijd wel iets dat zijn aandacht vraagt, de telefoon staat ook nooit een uur stil. Gelukkig dat de website tenminste geen onderhoud vraagt, die heeft een van de jongens hier gemaakt. Het is er gezellig, al klinkt dat raar voor de hardheid die het boksen ook heeft. Je slaat. Je wordt geslagen. Je kunt knock out gaan. Natuurlijk zijn er regels, maar die veranderen niets aan dat ene moment waarop je je tegenstander ziet. Wat gebeurt er met je? Ben je bang en houdt daarmee alles op? Of zet je een stap naar voren? In de ring, tijdens de training en gedurende de clinics kweek je karakter. Als dat nodig is.

Bokshistorie
De boksschool is voortgekomen uit het gemeenschappelijke boksverleden van Martin en Chris. Ze trainden bij Kristalijn, een beroemde school uit de Haagse bokshistorie. Tamelijk abrupt zouden daar de deuren gesloten worden. “Toen namen wij het over,” vertelt Chris, die het nog levendig voor de geest staat.

Martin luistert mee en vult aan. Chris: “Ik was toen profbokser. Nee, ervan leven kon ik niet. Regilio Tuur heeft het redelijk gedaan maar dat is een uitzondering. Voor voetballers ligt het in Nederland anders maar een bokser verdient meestal weinig geld. Daarom had ik er een baan bij als vuilnisman. ‘s Morgens rende ik om half zes vanuit Nootdorp naar mijn werk en dan begon ik om kwart voor acht met vuilniszakken te gooien en daarna ging ik boksen. Dat heb ik 14 jaar gedaan.” Martin: “Ik heb een loodgieterbedrijf. Van de school leven gaat niet. Wij zijn allemaal vrijwilligers”.

Chris weer: “Toen Kristalijn ermee ophield, hadden Martin en ik ook de leeftijd dat de profcarrière afliep. Ik deed alles wat mijn trainer zei, dus toen hij vond dat ik het moest overnemen, deed ik dat. Al snel met Martin samen, want alleen was te zwaar. We vonden het ook wel stoer. Had je opeens je eigen boksschool.” Zakelijk gezien duurde het even voordat alles geregeld was; tot op de dag van vandaag gonst het in Den Haag van de geruchten over wat er destijds werkelijk gebeurde.

Vertrouwen
In de school aan de Newtonstraat beginnen ze bijna aan het tweede jaar. Leden genoeg. De recreatiemensen, mannen en vrouwen, en ook de profboksers en de aanstaande profboksers.

Prof Mohammed El Farouni traint er vrijwel dagelijks onder de leiding van Chris: “Zonder hem was ik al lang gestopt met wedstrijdboksen. Het is een harde wereld en veel managers gebruiken je alleen om geld te verdienen. Bij Chris ligt dat anders. Hij is een vriend van me. En omdat hij zelf profbokser is geweest, weet hij precies hoe een bokser naar de top kan en moet worden gebracht. Dat doet hij met mij. Zonder hem was ik nooit vier keer Nederlands kampioen geweest. Chris vertrouw ik.”

En er is de achttienjarige Michel Klaui, sinds kort in het bezit van zijn HAVO-diploma, en al twee jaar in de ban van het boksen. “Een vette sport”, zegt hij, een beetje onwennig om zoiets vanzelfsprekends uit te moeten leggen. “Vroeger heb ik wel kickboksen gedaan, maar dit is gewoon meer mijn sport. Ik werd meteen bloedfanatiek.” Dat betekent: trainen, wedstrijden en later – dat hoopt hij – een titel. Hoe ver zijn ambities reiken? “Laat ik eerst maar Nederlands kampioen worden, dat is haalbaar als ik goed doortrain.”

Chris hoort het aan. Martin knikt. Misschien een nieuwe Haagse kampioen. Aan de Haagse Directe zal het niet liggen. Ze dwingen niemand. Maar als het kan? Ja, dan liggen de kaarten anders. Chris: “Wil iemand graag en is er talent, dan zoek ik de tegenstander in eerste instantie uit. Na het eerste gevecht praten we verder”. Het blijven uitzonderingen, zeggen ze. Bij De Haagse Directe gaat het om de gezelligheid. Het boksen. En of je karakter hebt.