Europese kampioenschappen karate

oeck2013 Open European Championships Kyokushinkai Karate. Zondag 17 maart 2013, sporthal Hellas te Den Haag.

Hij was de sensatie van het EK vanmiddag: een tengere man, eigenlijk een jongen. Middengewicht Simor Kerimov won de finale van Sacha Decosterd in een zinderende spanning. Keer op keer hikiwake (onbeslist, breektesten die moeilijker werden en dan nog een keer terug de ring in, maar nu met vier scheidsrechters. Die kozen hem als winnaar.

Simor zag ik bij zijn eerste breektest zes planken doorslaan. Het ging fel en geconcentreeerd. Wat je noemt: beheerst. Daarna liep hij weg met zijn trainer, de man met het mutsje. Ik erachteraan. Bij elkaar spraken ze zes woorden Engels, maar Misha Martirosjan van Honbu Kamakura kwam vertalen en zorgde voor tape. Dat was nodig, de vellen hingen eraan.

 

Simor toonde me zijn hand. Op de foto ziet het er nog onschuldig uit. Maar het deed tamelijk veel pijn. Niks gebroken.P1030916_resize “Een beetje gekneusd”, bracht Misha over. Simor komt uit Siberië. Daar is pijn iets anders dan hier. In de gauwigheid hoorde ik dat hij 23 jaar is en inmiddels tien jaar traint. Hij is hier op uitnodiging. Zijn coach is karateka Maxim Shaydo. Ja, en toen ging het verder onder elkaar in het Russisch.

Het waren twee aardige jongens. Ze waren voortdurend samen. Waar Simor liep, daar was Maxim. En waar Maxim was, daar stond Simor ook. Onderling praten, overleggen, lachen.  Twee Russen in Den Haag.

Simor groeide snel in het toernooi. Hij had drie wedstrijden. Bam, bam, bam. En de breektesten. Bij de laatste wedstrijd ontstond nog verwarring: was hij zich helemaal aan het voorbereiden, greep de scheidsrechter in: eerst verder vechten en is het dan nog onbeslist, dan komt er weer een breektest. Die kwam dus, want de finalisten om de EK titel waren behoorlijk aan elkaar gewaagd. Meestal zorgen de zwaargewichten voor het vuurwerk, maar hier zag je de kracht van het middengewicht. Licht genoeg om snel te zijn, zwaar genoeg om kracht te zetten.

Toen kwam de laatste breektest, die beslissend kon zijn. Simor liet acht planken opleggen. Acht! En dat met die gehavende handen die intussen ondanks de tape er beslist slechter op waren geworden. Hij kreeg uitleg: het moest met de elleboog. Hoe, wist hij niet. Dus dat leerde hij even ter plekke. Misha vertalen, Maxim en Simor overleggen, en dan moest het maar lukken. Ik dacht afwisselend: “Doe het niet!” en dan weer: “Dat kan hij!”

Het leek of het hele toernooi alleen hierom draaide. En dat terwijl het ouderwets goed georganiseerd was: alles liep als een trein. Waren er open plekken, dan sprong een karateka van een andere gewichtsklasse in. De opbrengst ging naar het goede doel: KiKa, en de namen van sponsoren werden regelmatig omgeroepen, soms zelfs op rijm: “Want zonder Wout, geen hout”. Wel hoorde ik dat er wegens concurrentie van een buitenlands toernooi minder vechters waren. Nou, dat kan. Maar wij hadden Simor Kerimov.  Van zijn eerste en zijn laatste breektest heb ik een filmpje gemaakt. Je ziet Maxim ook optimistisch blijven, ook toen hij eigenlijk niet zo goed wist hoe dat moest met die ellebogen. Maar dan toch acht planken op laten leggen. Acht! Wat gaat er dan in je om?  Waarschijnlijk vooral dat je wil winnen.

 

 

 

 

P1030891_resize P1030892_resize P1030899_resize P1030901_resize P1030903_resize P1030907_resize P1030909_resize P1030910_resize P1030911_resize P1030912_resize P1030914_resize P1030918_resize P1030919_resize P1030920_resize P1030928_resize P1030929_resize P1030932_resize P1030934_resize P1030936_resize P1030938_resize P1030943_resize P1030950_resize P1030952_resize P1030968_resize P1030985_resize P1030989_resize P1030991_resize P1030993_resize P1030997_resize P1040002_resize P1040007_resize P1040014_resize P1040019_resize P1040021_resize

 

 

 

 

 

Haagse Vechters: kickbokser Misha Martirosian

Zomerserie in Den Haag Centraal, juli-augustus 2011. Acht weken lang een Haagse vechtsporter aan het woord over zijn passie voor de sport, zijn toekomst en het leven. Het waren vaak lange gesprekken in een dojo of sportschool.  Mooie gesprekken, waarvan een deel in deze krantenserie terecht kwam. De foto’s zijn van Mylène Siegers.

In honbu Kamakura kom ik graag. Het ruikt het goed. Dat is een factor van belang in een sportschool. Aan de geur herken je de kwaliteit. Ruikt het er naar viooltjes, dan ben je op een verkeerd adres. Bij Kamakura is het schoon en toch weet je meteen dat hier hard getraind wordt. Niet dat flauwe. Misha Martirosjan heeft me een avond lang uitgelegd hoe hij dat ziet. Knock out is leuker dan op punten winnen. Het is een lieve jongen. Tot hij in de ring tegenover je staat. Want dan gaat hij  dóór. Die mentaliteit is een beetje van hemzelf en een beetje van Kamakura.

Misha Martirosjan <— Klik op deze link voor een pdf-file