Nederlands kampioenschap N/C 2010

Nederlandse kampioenschappen Nieuwelingen en C Klasse. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein. Zaterdag 25 september 2010.

“Het gaat om de eer van de boksschool”, zei een bokser tegen me. Hij had zijn partij verloren en hoopte dat de volgende van zijn eigen club wel zou winnen. Vanwege die eer dus.

Het bleef me de hele avond bij. Eer, heeft dat te maken met winnen? Is dat waarmee je eer inlegt? Marieke Meyin Bong (Haagse Directe) stond voor de eerste keer in de wedstrijdring. Ze verloor van Annie Chevalking (ABCC). Marieke leek erna nauwelijks aangeslagen. Toen ik haar vroeg hoe ze het had gevonden, zei ze vrolijk: “Leuk!” Trainer Herman Rozemulder was lovend: “Ze heeft keurig gebokst, is netjes blijven staan.” En: “Natuurlijk is het fijner om thuis te kunnen zeggen dat je gewonnen hebt, maar dat kan niet altijd.”

Kijk hier naar de eerste ronde:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite dames N, 54 kg, halve finale. Rode hoek Annie Chevalking (ABCC) tegen Marieke Meyin Bong (Haagse Directe)

Olympia Leeuwarden had Taco van der Heide in de halve finale. Een veelbelovende bokser, naar wie ik op een eerdere wedstrijdavond in Enkhuizen oud-kampioen Reino van der Hoek aandachtig had zien kijken. Dan groeit mijn belangstelling vanzelf. In de tweede ronde gooide trainer Eddy ten Cate de handdoek in de ring. Hier gebeurt het:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite N, halve finale, 69 kg. Rode hoek Quincy Huussen (de Voltreffer)  tegen (blauwe hoek) Taco van der Heide (Olympia Leeuwarden). Voice over Eddy ten Cate.

De bokser wilde doorgaan, maar de trainer verbood het. Er is weinig definitievers dan een handdoek die in de ring ligt. Dat stukje stof, alles houdt ermee op. Taco zag er aangeslagen uit. Eddy ten Cate was een bonk vastberadenheid, hij is zuinig op zijn boksers. Daarin zit dan voor een trainer de eer van zijn boksschool. Normen en waarden. Niet ten koste van alles inzetten op dat ene kleine kansje op een overwinning. Die kans is er altijd, maar soms betaalt een bokser daarvoor een hoge prijs. Dan moet de trainer beslissen of die te hoog is.

Zo keek ik naar alle wedstrijden van die dag, om de eer van de boksschool te vinden. Op eerdere boksavonden had ik boksers gezien die in de ring stonden voor de showbusiness en zonder bokshouding wat om de tegenstander heensprongen. Of boksers die hun zelfbeheersing verloren in of na de ring. Op dat soort momenten knijp ik mijn ogen dicht van plaatsvervangende schaamte, omdat dan de eer geraakt wordt.

Eer gaat over protocol. Over ongeschreven wetten die dwingend zijn. Een bokser die tijdens de wedstrijd alles geeft. De inzet. De trainer die bereid moet zijn de handdoek te gooien. Na de wedstrijd handen schudden met de andere hoek. Winnen is heerlijk, maar met de eer van de boksschool heeft het eigenlijk weinig te maken. Weinig? Eigenlijk niets.

Eerder keek ik gefascineerd naar het inslaan van Dennis Weening. Hoe eenvoudig zoiets begint, met een ritme vinden.

Zonder elkaar te raken, veerkrachtig, kijkend, wachtend.  Zo begint een bokswedstrijd. Uit de dingen van de alledaagse dag gaan,  in de concentratie van de wedstrijd komen. Dennis in wedstrijdkleding. Tegenover hem bokser, trainer en broer Michel, ook van Frisia.  Michel Weening is trainer bij BoksClub-Tytsjerk,  een dependance van Frisia, zoals Frisia er meer heeft. Kijk eens op de site van Tytsjerk.

Ook gefilmd: de halve finale Isaias Ferreira (BAV Frisia) tegen Maikel Koek (Seconds out), voor de eerste ronde klik hier. En ook Robert Terpstra (BAV Frisia) tegen Timo Zolingen (De Amateur), voor de eerste ronde klik hier. Nog een wedstrijd: Dennis Weening (Frisia) tegen Xeu Hu (NABA), eerste ronde klik hier. Volledige wedstrijden aanwezig, een kwestie van doorklikken.

Wedstrijden/NK halve finales, Jaap Postma, Kevin Paulussen

Bunnik, vrijdagavond 21 mei 2010. Halve finales Nederlandse kampioenschappen.

Scherpe contrasten waren er die avond. Johan Visscher (Haagse Directe) won overtuigend van Mohammed Uysal (Soduko Gym) en was licht euforisch van geluk, en de hele Haagse Directe met hem. Johan staat in de finale om de Nederlandse titel: “Die beker gaat naar Den Haag!” In de finalepartij wacht titelverdediger Tom Cohen op hem, en die is niet van plan iets toe te geven.

Johan Visscher in de rode hoek.

Winnen is mooi. Geluk is eenvoudig. Gaat vanzelf. Verliezen verloopt moeilijker.  Dat wil zeggen, voor de bokser en de trainer. Niet voor het publiek. Wat dat betreft is de bokssport harteloos. Al die mensen om de ring, ze roepen je naam, schreeuwen wat je moet doen, jouw wedstrijd is hun leven. Maar als je verliest, is het heel stil bij jou in de kleedkamer.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) bokst sinds kort in de A-klasse. Hij is er niet gerust op dat hij gaat winnen: “Theoretisch gesproken heb ik tien procent kans”. Zijn tegenstander van die avond is Stephen Danyo (Van ’t Hof), die aanzienlijk meer wedstrijdervaring heeft. Bij de medische keuring wijst Jaap hem aan: “Dat is hem”.  Zwijgend staren we even. Tien procent is niet veel, maar het is wel een kans. “Ik ga voortdurend druk zetten”, zegt Jaap. Hij heeft de voorlaatste partij. Een avond van wachten dus. Heel wat uren waarin hij aan die kans moet blijven denken.

In de zaal film ik de wedstrijd van Kevin Paulussen (SCM Maastricht), rode hoek:

Kevin is achttien jaar, heeft 13 wedstrijden gedaan: 8 gewonnen, 3 verloren en 2 onbeslist. Een goede staat van dienst, eentje waardoor je met evenveel zelfvertrouwen als waakzaamheid in de ring stapt, deze keer tegen Scott Duncan (Voltreffer). “Ik moet Kevin eerder afremmen dan aanmoedigen,” weet zijn vader en trainer Dis Paulussen. Dis staat met Jan Duits aan de ring. De uitslag is 8-8 en de jury wijst als winnaar Scott aan. Dat is een harde tegenvaller voor de mannen uit Maastricht. Vader en zoon hadden er eigenlijk op gerekend naar de finale te gaan. In de kleedkamer zit Kevin er uitgeput en verslagen bij. Hij heeft alles gegeven wat hij had en toch was het niet genoeg.

Kevin Paulussen

“Verloren met één puntje verschil,” zegt Kevin. “Hij was waarschijnlijk meer aanvallend.” Alsof boksen alleen bestaat uit aanvallen. “Ik ga nog harder trainen”, besluit hij. Dis houdt zich een beetje op de achtergrond. Morgen gaan ze evalueren. Dat is vroeg genoeg.

Bij de ring staat ‘fast’ Eddy Smulders naar het boksen te kijken. Ron Rovers (Muscle Fit) stelt me aan hem voor. Meteen zijn we on topic: het boksen. Eddy vertelt dat hij tegenwoordig een ploeg van acht studenten traint. Volgende week gaan ze naar de studentenkampioenschappen. “Dus je hebt een trainerslicentie?” vraag ik. “Een Belgische, dus ik kan doen wat ik wil”. Hij kijkt me aan of hij veel plannen heeft en ik kijk zo bemoedigend mogelijk terug. Een man met zoveel titels, daar blijf je wat van verwachten.

De partij voor de wedstrijd van Jaap is bezig. In de kleedkamer is Olympia trainer Eddy ten Cate natuurlijk bij zijn bokser. Veel hoeft er niet meer gezegd te worden. Het is hoog tijd dat Jaap de ring ingaat. Rode hoek. Daar blijkt dat die kans van tien procent te klein is. Kijk hier naar de eerste ronde, hier naar de tweede en de derde…

Jaap verliest met 17-5.

vlnr: Michel van Halderen, Reino van der Hoek, Eddy ten Cate

Daarna is het rustig in de kleedkamer. Alleen een klein groepje mannen komt naar Jaap toe. Het zijn Michèl van Halderen (Fightclub Purmerend), oud-kampioen Reino van der Hoek en Olympia trainer Eddy ten Cate. Jaap zit op tafel en de mannen staan in een halve circel om hem, Michèl recht tegenover hem. Die halve circel zegt: wij geloven in jou, en al ging dit anders dan jij hoopte, voor ons ben jij een goede bokser.

Jaap praat tegen die mannen, in korte zinnen vol emotie.

Ik was geïmponeerd
Hij bokst op zo’n hoog niveau
Ik durfde gewoon geen stoten te zetten
Ik was alles kwijt
Ik deed mee met zijn spelletje

Michèl praat duidelijk en rustig op hem in: dat dit een kwestie van ervaring is. Van uren maken. Tegen hardere jongens. Van meer wedstrijdervaring opdoen. Want hoe lang zit Jaap nou al in de A-klasse? Jij komt pas kijken. Dat de tegenstander al bezig was met de wedstrijd van morgen en dat heeft hij aan jou laten zien. En jij zag dat ook en liet je daardoor wegdrukken.

Dat alles klinkt logisch en waar. Het helpt niet echt op dat moment. De medaille heeft Jaap dan al in zijn tas gegooid. Dat had een beker moeten zijn. Spullen inpakken, het is meer dan genoeg geweest. De halve finales zijn intussen afgelopen. Iedereen gaat naar huis.

Kleding opgevouwen, we gaan naar huis.

Olympia Leeuwarden vertrekt ook. Met zo’n mentale klap is het voor Jaap een lange weg terug in de auto. Maar Eddy ten Cate zit aan het stuur.

Nieuwe wedstrijdfilms op You Tube:
Gefilmd tijdens de halve finales:  Mouin Hosseini (Seconds Out) versus Leonard Jansen (Muscular). Bekijk hier de derde ronde, waarin Jansen (blauwe hoek) na harde acties winnaar is, mede dankzij interventie van de ringarts. Elite B, halve finale tot 75 kg.

Prestatiepartij van Erdinc Cetin (Haagse Directe) en Remco Hofstede (Teus de Kruyf). Prestatiepartij Erdinc (rode hoek), en toch is er een winnaar: Erdinc wint met 6-2. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Kevin Paulussen (SCM Maastricht) in de rode hoek, tegen Scott Duncan (De Voltreffer), Elite B halve finale, tot 64 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Johan Visscher (Haagse Directe) in de blauwe hoek versus Mohammed Uysal (Soduko Gym), Elita A, halve fiinale tot 91 kg. Johan wint met 15-3. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) in de rode hoek versus Stephen Danyo (Van ’t Hof), Elite A, halve finale tot 69 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Bonustip: ik ben bezig met de digitalisering van videobanden met daarop wedstrijden van Reino van der Hoek, vooral uit de Bundesliga. Ook erg mooi is een zwartwit opname, klik hier. Er komt nog meer aan.