Nederlands kampioenschap bodybuilden

Nederlandse kampioenschappen bodybuilding. Zondag 24 april 2011, Theater aan de Schie, Schiedam.

Dat was een vreemde ervaring. In de pauze hoorde ik dat de echte wedstrijden van die dag vanavond zouden plaatsvinden. Dit waren een soort voorrondes. En vanavond waren ook de gastoptredens en vrije poseerrondes met muziek, en dan werden de bekers uitgereikt. Door Juliette Bergmann herself, presidente van de Nederlandse Bodybuilding en Fitness Bond. Alles wat ik verlangde nu eens in het echt te zien, dacht ik. Alleen, die avond moest ik werken. Deadlines. De mededeling overviel me nogal. Want dat het avondprogramma the real thing was, dat had niet op de wedstrijdposter gestaan op op de site van de Bond. Daar vond ik de mededeling dat de wedstrijden om 13.00 uur zouden beginnen. Meer niet.

Ik werd er verdrietig van. Want ik moest naar huis, en dat deed ik dus toen “de grote pauze” werd aangekondigd, om 1700 uur.

Het theater zat bijna vol. Een wereld waarin iedereen elkaar kende, leek het. Veel kuskuskus, en gesprekken waarin even bijgepraat werd. Enkele kinderen. In de foyer stalletjes met sportkleding en sportvoeding. Bijna had ik als souvenir een Joe Weider reepje gekocht.

Dat iedereen elkaar kende, bleek ook toen de atleten op het toneel kwamen. Ze werden niet met hun naam aangekondigd. De gewichtsklassen werden af en toe genoemd. “Heren tot 80 kilo”. Ook hoorde ik een keer: “De fitnessdames”. Er was niemand die een welkomstwoord sprak. Toen de eerste man op het toneel verscheen en zijn spieren aanspande, wist ik dat het begonnen was.

Voor het toneel zat aan een lange tafel de jury. Tussen de gewichtsklassen door verzamelde een jurylid alle ingevulde papieren, die in de computer werden ingevoerd. Een speaker, tevens jurylid, noemde steeds de poses die de atleet moest aannemen:

Kwartslag naar rechts
Nog een kwartslag
Kwartslag
Nog een kwartslag
Dubbele biceps voor
Latspread vooor
Side chest
Dubbele biceps achter
Latspread achter
Triceps pose
Buik en benen
Most muscular
Best pose

Zo ging het per atleet en dan per groep atleten. De jury riep enkelen naar voren om te vergelijken. Weer de poses. Twee vergelijken, dan weer drie, dan weer de een in het midden dan weer de anderen. Het bleef fascinerend.

Dit was de eerste keer dat ik bodybuilding in actie zag. Ik vond het prachtig. Die controle over de spiergroepen, het kunnen aanspannen en dan de ene spiergroep net wat meer, dat kost kracht en concentratie. Ja, en dan moet je wel wat hebben opgebouwd natuurlijk. Massa en definitie, en alles in harmonie met elkaar, dat ook nog.

Training, rust, voeding en supplementen. Maar hoe, wat en wanneer, dat is de kunst. Plus de bereidheid hard te werken in de sportschool. Om pijn te lijden voor het resultaat. En dan moet je ook nog het lef hebben om te poseren. In de olie, schaars gekleed, voor het publiek dat gewoon kleren aan heeft.

Voor mij was het ook leerzaam. Breed is niet alles. Volume evenmin. Wel om een vorm van schoonheid en die zit ten dele in het lichaam zelf. Voor een ander deel zit het in de atleet, die dat lichaam toont. De een deed dat bijna mechanisch, de ander bezat charisma. Een derde kwam op en had meteen de sympathie van de zaal. Bij een enkeling zweeg het publiek soms vol ontzag, maar dan riep een stem gauw: “Goedzo, Robbie!” Wie Robbie verder was, of waar hij vandaan kwam, wist ik niet.

Het behulpzame jurylid zei nog: “De wedstrijdoverzichten hangen ook in de wc”, maar niet in die voor vrouwen, zo bleek.

Dus ik deed het maar met wat er was. Kijken naar het toneel, foto’s maken. Juliette Bergmann keek even naar mij en ik, prompt geïntimideerd, wist niets om te zeggen. Nog geen “hallo” kwam in me op. Gek, zo leeg als ik opeens was.

Al met al vond ik het een mooie middag, maar ook vreemd. Zo weinig informatie beschikbaar voor de geïnteresseerden, dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt. En dan zo’n geweldige sport in huis hebben. Hieronder wat foto’s die ik maakte.