Albert Groen de biografie

Albert Groen en (rechts) Johan Poelsma

Albert Groen en (rechts) Johan Poelsma

Albert Groen verdient een biografie. Hij was de jongste van vier kinderen. Eerder waren zijn broers Jan en Abel geboren, daarna zijn zusje Rieka. Een gezin dat zijn eigen moeilijkheden had, zoals veel gezinnen.  Zeker dan, in 1918, als de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog zich laten gelden in Nederland. Op 21 februari komt Albert ter wereld in Wolvega. Zijn ouders heetten Jeltje en Tiemen Groen.

In moeilijke tijden kun je twee kanten op. Bij de pakken neerzitten en zuchten. Of iets van je leven maken, hoe lastig dat soms ook is. Dat laatste heeft Albert gedaan.

Zo ontwikkelde hij waarschijnlijk de twee eigenschappen die hem als trainer kenmerkte. Streng. Meelevend.

Wat we nu ouderwets-vaderlijk noemen. Er was met bokstrainer Groen nauwelijks wat uit te halen, maar je kon wel bij hem terecht als je moeilijkheden had.

Op zijn veertiende jaar gaat Albert Groen van school. De leerplichtwet staat dat toe. Hij zat op de Gemeenteschool 6, dat is de latere Menno van Coevorden school,  Leeuwarden. De jonge Albert gaat werken bij de peperpuntfabriek aan de Emmakade in Leeuwarden. Daarnaast ontwikkelt hij een belangstelling voor het boksen. In de jaren ’40 noemt de Leeuwarder Courant soms zijn naam als wedstrijdbokser van BAV Frisia. Dat is dan met Johan Poelsma aan de ring, de oprichter-trainer van deze boksschool.
Poelsma ziet wat in deze bokser. Hij haalt hem de technische raad van Frisia in en leert hem zo op een andere manier naar het boksen te kijken. Wanneer Johan Poelsma begin jaren ’50 emigreert, is Albert Groen zijn opvolger. Hij brengt de moderne tijd mee. Er komt bodybuilden naar Amerikaans voorbeeld en hij onderhoudt een goed contact met de plaatselijke krant. Frisia komt in deze jaren opmerkelijk veel en goed in de pers.

Buiten de boksschool is er ook leven, al zou je dan niet zeggen gezien het aantal uren dat hij in Frisia steekt. Groen trouwt en krijgt twee kinderen, een jongen en een meisje.  In het bedrijfsleven is hij een dropmaker van aanzien; tot in Zuid-Afrika toe kent men zijn reputatie op dit gebied.  Drop, het klassieke Hollandse snoepgoed, wordt immers gemaakt op basis van recepten en Groen is iemand die deze recepten kan schrijven.
Bij Frisia traint Albert Groen onder andere Jitze Mulder, Rudy Koopmans, Johan IJsselmuiden, en de vier broers Van Houten. Eppie en Lolle zullen wedstrijden gaan boksen, Henk en Boetes blijven trainen en gaan na verloop van tijd ook les geven. Groen is lid voor het leven van de Nederlandse Boksbond met het vroege lidmaatschapsnummer 385.
Hij overleed in 2008. Twee jaar na Albert overleed zijn echtgenote. Tijdens het droevige werk van het huis opruimen, werden boksschatten gevonden, zoals  de wedstrijdboekjes van Jitze Mulder, D.Postma, J. Boonstra, Klaas Straatsma en aantal prachtige boksfoto’s zonder namen. Dankzij zijn dochter Sonja en schoonzoon Louis blijven die nu goed bewaard.

Albert Groen als jonge bokser

Albert Groen als bokser

Albert Groen als bokser

Albert Groen, bokser. Zoals het nu gaat, zo ging het ook toen.  Trainers op een sportschool met hart voor de jonge boksers, die zijn vaak zelf vroeger wedstrijdbokser geweest.

“Je moet weten waar je ze heen stuurt”, zei eens een bokstrainer tegen me.

Hij doelde op de ring. Als je er zelf in gestaan hebt, ook al is het maar voor een paar wedstrijden, dan weet je wat het is.
Dat gold ook voor Albert Groen. Zijn grootste faam heeft hij verworven als trainer, maar ook hij is wedstrijdbokser geweest. Dat was vooral in de oorlogsjaren, met Frisia-oprichter Johan Poelsma aan de ring. Groen trof het daarmee wel en niet. Het waren vooral de jaren waarin Frisiaan Johan van der Meulen schitterde, als tweevoudig kampioen van Nederland.  Dat was aan het begin van de bezetting en kort erna. Bij zo iemand blijven de anderen vanzelf in de schaduw.
In de Leeuwarder Courant uit die tijd staan berichten waarin we Albert Groen als bokser een beetje leren kennen. Zo staat er in de krant van 21 mei 1941 een uitgebreid verslag van de eerste openbare bokswedstrijden in Hotel Spoorzicht. Zo’n 500 mensen komen kijken, de voorzitter van de Nederlandse Boksbond spreekt er een welkomstwoord uit. Albert staat die avond tegen ene v.d. Hengel, van Boks,-en Atletiekvereniging Olympus (Sneek). Over die partij schrijft de krant:

“Opmerkelijk was weer dat van deze twee halfzwaargewichten de Sneeker aan de techniek de meeste aandacht schonk. Groen ontpopte zich weliswaar als een moedig bokser, doch fraai werk leverde hij niet. Hij zocht het o.i. te veel in de clinch, blijkbaar probeerend daarmee een goed aantal punten te behalen. Dit gelukte hem evenwel niet omdat de Sneeker, wanneer de beide boksers los van elkaar stonden, in staat was enkele goede treffers te plaatsen. Het resultaat was onbeslist.”
Het jaar daarop zijn er ook enkele wedstrijden, maar dan is hij ook al lid van de Technische Commissie, samen met E. Venema, J.Muiser en R. Hoekstra. Dan is de overgang van bokser naar trainer begonnen.

 

Bokskampioenen 1934-1945

Ben Bril

Boksstatistieken: bokskampioenen van Nederland 1934-1945

De oorlog komt eraan, en de Nederlandsche Boksbond vergadert in de jaren ’30 over wat ‘de Duitsche kwestie’ is. Dat daar een andere wind waait, is wel duidelijk. Minder duidelijk is of Nederland nog moet deelnemen aan de Spelen in Berlijn 1936. Het Olympisch Comité besluit van wel, al protesteert met name de Amsterdamsche Boksbond in november 1935 nog fel. Maar Nederland zal gaan. De talentvolle bokser Ben Bril is niet bij de équipe. Hij wint in 1935 een gouden medaille op de Maccabia (Joodse Spelen) in Tel Aviv.

In deze periode zijn er veel sterke boksers uit Noord, met Jan Schubart, Menno de Jager, Jac Nolle en de Leeuwarder Johan van der Meulen. Zuid komt ook op, Oost is aanwezig. De dominantie van Noord-Holland en Zuid-Holland is daarmee doorbroken. Sterke boksers zijn er, die jarenlang hun titels prologongeren, zoals Tinus Lambillion (1912-1994), Jan Nieuwenburg, de broers Quentemeijer uit Enschede, toen de boksstad van het oosten. Er waren vijf broers.

De oorlog werpt een duistere schaduw. Maar het boksen bloeit.

Bron namen en jaartallen: NBB Statistiek. Negentig jaar boksen in Nederland. Aangeboden door Hans Nydam, juni 1985 (uitgave in eigen beheer).

De opgave voor 1933 komt overeen met die voor 1934.

1933
vlieggewicht: Roeland (NH)
bantamgewicht: Nieuwenburg (ZH)
vedergewicht: Wouters (NH)
lichtgewicht: Baan (ZH)
weltergewicht: Bril (NH)
middengewicht: de Wilde (ZH)
halfzwaargewicht: Kiks (NH)
zwaargewicht: Miljon (NH)

1934
vlieggewicht: Roeland (NH)
bantamgewicht: Nieuwenburg (ZH)
vedergewicht: Wouters (NH)
lichtgewicht: Baan (ZH)
weltergewicht: Bril (NH)
middengewicht: de Wilde (ZH)
halfzwaargewicht: Kiks (NH)
zwaargewicht: Miljon (NH)

1935
vlieggewicht:  Lambillion (ZH)
bantamgewicht: Nieuwenburg (ZH)
vedergewicht: Nicolaas (ZH)
lichtgewicht: Baan Z(H)
weltergewicht: H. Dekkers (ZH)
middengewicht: G. Dekkers (ZH)
halfzwaargewicht: Lodder (ZH)
zwaargewicht: de Gooier (ZH)

1936
vlieggewicht: Lambillion (ZH)
bantamgewicht: Nieuwenburg  (ZH)
vedergewicht: Nicolaas (ZH)
lichtgewicht: de Vries (NH)
weltergewicht: Bril (NH)
middengewicht:  G.Dekkers (ZH)
halfzwaargewicht: Fock (ZH)
zwaargewicht: ter Meulen (NH)

1937
vlieggewicht: Lambillion (ZH)
bantamgewicht: de Moor (ZH)
vedergewicht: Cohen (NH)
lichtgewicht: Nicolaas (ZH)
weltergewicht: H.Dekkers (ZH)
middengewicht: G.Dekkers (ZH)
halfzwaargewicht: Ninaber (ZH)
zwaargewicht: Nolle (N)

1938
vlieggewicht: T. Nolten (ZH)
bantamgewicht: J. Nolten (ZH)
vedergewicht: Post (NH)
lichtgewicht: de Vries (NH)
weltergewicht: Bril (NH)
middengewicht: H. Quentemeijer (O)
halfzwaargewicht: Gordebeker (Z)
zwaargewicht: Nolle (N)

1939
vlieggewicht: Huynen (ZH)
bantamgewicht: Nieuwenburg (ZH)
vedergewicht: P. Dekkers (ZH)
lichtgewicht: de Vries (NH)
weltergewicht: Bril (NH)
middengewicht: de Pauw (ZH)
halfzwaargewicht: H. Quentemeijer (O)
zwaargewicht: Mulder (N)

1940
vlieggewicht: Hessels (NH)
bantamgewicht: Diever (O)
vedergewicht: B. Kneppers (NH)
lichtgewicht: de Vries (NH)
weltergewicht: Gobits (NH)
middengewicht:  W. Quentemeijer (O)
halfzwaargewicht: H. Quentemeijer (O)
zwaargewicht: J. Ulie (NH)

1941
vlieggewicht: Hessels (NH)
bantamgewicht: Brander (NH)
vedergewicht: v.d. Meulen (NH)
lichtgewicht: Klein (NH)
weltergewicht: v.d. Heijden (ZH)
middengewicht:  W. Quentemeijer (O)
halfzwaargewicht: de Pauw (ZH)
zwaargewicht: de Jager (N)

1942
vlieggewicht: de Bruin (ZH)
bantamgewicht: Hessels (NH)
vedergewicht: Diever (O)
lichtgewicht: B. Kneppers (NH)
weltergewicht: Stuiver (ZH)
middengewicht:  W. Quentemeijer (O)
halfzwaargewicht: Bakker (N)
zwaargewicht: Nolle (N)

1943de
vlieggewicht: de Wolf (ZH)
bantamgewicht: Hessels (NH)
vedergewicht: Visser (N)
lichtgewicht: Beekwilder (Z)
weltergewicht: v.d. Reijden (ZH)
middengewicht: Kraus (NH)
halfzwaargewicht: Bakker (N)
zwaargewicht: Vaassen (Z)

1944
vlieggewicht: de Wolf (ZH)
bantamgewicht: Hessels (NH)
vedergewicht: Oudshoorn (ZH)
lichtgewicht: J. Dekker (ZH)
weltergewicht: Horstede (ZH)
middengewicht: Schubart (N)
halfzwaargewicht: Bakker (N)
zwaargewicht: de Jager (N)

1945
vlieggewicht: Schneider (NH)
bantamgewicht: Kabalt (NH)
vedergewicht: Diefer (O)
lichtgewicht: Pare (NH)
weltergewicht: Remie (Z)
middengewicht: Schubart (N)
halfzwaargewicht: Bakker (N)
zwaargewicht: Niemans (NH)

1946
vlieggewicht: Schneider (NH)
bantamgewicht: de Bruin (ZH)
vedergewicht: Oudshoorn (ZH)
lichtgewicht: Beekwilder (Z)
weltergewicht: Roos (ZH)
middengewicht: Schoen (NH)
halfzwaargewicht: H. Quentemeijer (O)
zwaargewicht: Mulder (N)

Vergadering Nederlandse Boksbond

Vergaderen in Nieuwegein

Bijzondere ledenvergadering van de Nederlandse Boksbond. Nieuwegein, maandag 7 februari 2011

Over één zaak waren we het tenminste allemaal eens: de boksers moeten zo snel mogelijk weer wedstrijden kunnen boksen. Internationaal. Want die voorlopige schorsingvan de AIBA  is een olievlek van ellende. Het treft allereerst de boksers. Daarmee zijn ook hun trainers en boksscholen geraakt, die plannen hadden om hierheen of daarheen te gaan. En dan zijn er de buitenlandse organisaties die Nederlandse boksers hadden verwacht. In Duitsland heet het: “Wir darfen nicht”, we mogen niet. Dat gaat dan over ons. ’t Is net of we plotseling melaats zijn.

Het was een bewogen ledenvergadering. Druk ook: inclusief het bestuur tegen de 50 aanwezigen. In de afgelopen jaren heb ik nog nooit zoveel mensen gezien op een boksbondvergadering, en ook niet zoveel betrokkenheid. De een was boos, de ander raakte geëmotioneerd en een derde en een vierde wilde aldoor in discussie. Maar de opzet van de vergadering was: het bestuur licht toe wat er de afgelopen periode is gebeurd, wat de toekomstplannen zijn en geeft antwoord op vragen.  Het interne onderzoek loopt nog, dus er worden momenteel geen Barbertjes gehangen.

De AIBA heeft de Nederlandse Boksbond voorlopig geschorst. Er zit daar in Lausanne een commissie die uitspraak over ons lot gaat doen. Wanneer die uitspraak komt, is onduidelijk. Hopelijk over een paar weken. Maar wil die commissie het rekken, dan kunnen ze het rekken. Maken ze er een lange zaak van waarin ze veel getuigen gaan horen. Nou, lekker. En dan komt de uitspraak er nog eens achteraan. Wat dat dan inhoudt, daar hou je vanzelf je hart voor vast.

Dus dat moeten we niet hebben. Daarom koos de Bond voor de snelste weg om de schade te beperken en er zo min mogelijk ellende bij te krijgen. Boetekleed aantrekken en via de diplomatieke weg gesprekken voeren. Daar is de Bond nu mee bezig. Je kunt wel als Nederlands Boksbondje tegen het machtige AIBA gaan procederen, maar dan ben je zo jaren verder, dus dat lijkt geen wijsheid.

Wat is er nu eigenlijk gebeurd? Dat bleek een verwarrende zaak te zijn. Ook hoe het kon gebeuren, en wie er wanneer van wat wist. Ik hou hier alleen de twee grote lijnen vast. Details kunnen opgevraagd worden bij de Nederlandse Boksbond.

De eerste grote lijn. Vorig jaar hadden we de Final Four in Purmerend. Geweldig bokstoernooi. Met vernieuwende elementen, die in het boksen toch al oeroud waren. Boksen zonder kap en zonder shirt. Dat toernooi vond plaats onder auspiciën van de NBB en de AIBA. Het bestuur dacht dat de AIBA  toestemming had gegeven, maar dat hadden ze niet, bleek later. Mails uit de Nederlandse bokswereld met waarschuwingen voor consequenties van de vernieuwing, werden niet serieus genoeg genomen. “Een taxatiefout”, gaf het bestuur toe. Een brief van de AIBA bereikte het bestuur niet. Hoe dat kon, daar bestonden in de vergadering verschillende meningen over.

Dat bestuur wéét dat ze achterstand hebben op mensen in de bokswereld met grote kennis van boksreglementen. Dat is pijnlijk duidelijk. Dus zoeken ze met de snelheid van de wind naar aanvulling van het bestuur, precies op dat punt. Want zij kunnen wel de bestuursdingen doen van vergaderen en overleggen en van zus en zo, maar die specifieke bokskennis ontbreekt. En als ze daarom en om de schorsing opstappen, dan heeft de bokswereld er vandaag een bestuurscrisis bij. Aftreden kan altijd nog. Eerst moet deze schorsing opgelost zijn.

De tweede grote lijn. Dat is eigenlijk een conflict van twee andere partijen, en wel tussen de AIBA en arts Ed van Wijk.  Het conflict is ontstaan in 2008 en de AIBA besloot om Ed – meer dan 25 jaar dienaar van de bokssport – voor een periode van vier geen functies te geven op AIBA-niveau. Daarvan was hij “banned”, uitgesloten, heette het. Dus niet geschorst. Je zou zeggen, knokken jullie het alstublieft samen uit, maar zo werkt dat kennelijk niet bij de AIBA. Het leek me een overgevoelige organisatie. Beetje zenuwenlijders ook.

Begin dit jaar kreeg de AIBA nieuws uit Nederland. Over de Final Four. De boodschapper meldde, dat er zonder kap en shirt was gebokst, en dat Ed in de organisatie had gezeten.

De AIBA sloeg meteen op tilt.

Vervolgens vernam de Boksbond op de website van de AIBA het nieuws van de schorsing. Dus toen was het alle hens aan dek. De AIBA meldde alleen schriftelijk te willen overleggen. Dan is het een kwestie van strategie kiezen. Gaan we er vol tegenaan? Processen kunnen jarenlang aanslepen. Dat kost boksers veel te veel tijd. In overleg met André Bolhuis (voorzitter NOC*NSF) werd de strategie anders. Boetekleed aantrekken, een grote nederigheid tonen in het verweerschrift, en daarbij inzetten van stille diplomatie. Ed van Wijk trok zich in overleg terug uit de medische commissie. Rode lap weg, stier hopelijk kalmer.

Zo zit het in grote lijnen.

Het leek net of ik een slecht toneelstuk bijwoonde. Misverstanden, gebrekkige communicatie, beroerde omgangsvormen, overgevoeligheden, eigenzinnigheid. Je gelooft het niet. Maar die voorlopige schorsing is een feit. Dus moeten we daarmee zien om te gaan. Redden wat er te redden valt, en daarna gaan we intern eens goed rondkijken.

De vergadering duurde van zeven tot tien uur. Daarna napraten in de bar. Ik was na middernacht thuis en kon er niet van slapen. Want ik hoor soms iets over hoe het boksers treft. De ene die niet naar een buitenlandse trainingsstage kon, de ander die moest terugkomen, een derde die Olympische Spelen ziet wankelen, een vierde die, nou ja, de lijst is lang. Al met al is het een verschrikkelijke toestand, maar hoe dan ook, we moeten door.

 

Update 15 maart:  De schorsing is opgeheven. Hoera! AIBA legt een boete op van 3.000 Zwitserse franken (2.000 boete en een post van duizend voor “kosten”), dat is omgerekend 2.351,83 euro. Dus, boksers kunnen weer boksen, de boete valt mee en alles had nog veel erger kunnen zijn.  De techniek van het boetekleed en de stille diplomatie heeft dus snel gewerkt. Van de AIBA-site:

“The AIBA Disciplinary Commission concluded that, “Under these circumstances, suspending all boxers, coaches and officials of a National Association for the behaviour of some persons would be grossly disproportionate and a fine shall be imposed, being the adequate sanction.”