Nederlands kampioenschap N/C 2010

Nederlandse kampioenschappen Nieuwelingen en C Klasse. Sportcentrum De Voltreffer, Nieuwegein. Zaterdag 25 september 2010.

“Het gaat om de eer van de boksschool”, zei een bokser tegen me. Hij had zijn partij verloren en hoopte dat de volgende van zijn eigen club wel zou winnen. Vanwege die eer dus.

Het bleef me de hele avond bij. Eer, heeft dat te maken met winnen? Is dat waarmee je eer inlegt? Marieke Meyin Bong (Haagse Directe) stond voor de eerste keer in de wedstrijdring. Ze verloor van Annie Chevalking (ABCC). Marieke leek erna nauwelijks aangeslagen. Toen ik haar vroeg hoe ze het had gevonden, zei ze vrolijk: “Leuk!” Trainer Herman Rozemulder was lovend: “Ze heeft keurig gebokst, is netjes blijven staan.” En: “Natuurlijk is het fijner om thuis te kunnen zeggen dat je gewonnen hebt, maar dat kan niet altijd.”

Kijk hier naar de eerste ronde:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite dames N, 54 kg, halve finale. Rode hoek Annie Chevalking (ABCC) tegen Marieke Meyin Bong (Haagse Directe)

Olympia Leeuwarden had Taco van der Heide in de halve finale. Een veelbelovende bokser, naar wie ik op een eerdere wedstrijdavond in Enkhuizen oud-kampioen Reino van der Hoek aandachtig had zien kijken. Dan groeit mijn belangstelling vanzelf. In de tweede ronde gooide trainer Eddy ten Cate de handdoek in de ring. Hier gebeurt het:

Nederlands kampioenschappen, 25 september 2010. Elite N, halve finale, 69 kg. Rode hoek Quincy Huussen (de Voltreffer)  tegen (blauwe hoek) Taco van der Heide (Olympia Leeuwarden). Voice over Eddy ten Cate.

De bokser wilde doorgaan, maar de trainer verbood het. Er is weinig definitievers dan een handdoek die in de ring ligt. Dat stukje stof, alles houdt ermee op. Taco zag er aangeslagen uit. Eddy ten Cate was een bonk vastberadenheid, hij is zuinig op zijn boksers. Daarin zit dan voor een trainer de eer van zijn boksschool. Normen en waarden. Niet ten koste van alles inzetten op dat ene kleine kansje op een overwinning. Die kans is er altijd, maar soms betaalt een bokser daarvoor een hoge prijs. Dan moet de trainer beslissen of die te hoog is.

Zo keek ik naar alle wedstrijden van die dag, om de eer van de boksschool te vinden. Op eerdere boksavonden had ik boksers gezien die in de ring stonden voor de showbusiness en zonder bokshouding wat om de tegenstander heensprongen. Of boksers die hun zelfbeheersing verloren in of na de ring. Op dat soort momenten knijp ik mijn ogen dicht van plaatsvervangende schaamte, omdat dan de eer geraakt wordt.

Eer gaat over protocol. Over ongeschreven wetten die dwingend zijn. Een bokser die tijdens de wedstrijd alles geeft. De inzet. De trainer die bereid moet zijn de handdoek te gooien. Na de wedstrijd handen schudden met de andere hoek. Winnen is heerlijk, maar met de eer van de boksschool heeft het eigenlijk weinig te maken. Weinig? Eigenlijk niets.

Eerder keek ik gefascineerd naar het inslaan van Dennis Weening. Hoe eenvoudig zoiets begint, met een ritme vinden.

Zonder elkaar te raken, veerkrachtig, kijkend, wachtend.  Zo begint een bokswedstrijd. Uit de dingen van de alledaagse dag gaan,  in de concentratie van de wedstrijd komen. Dennis in wedstrijdkleding. Tegenover hem bokser, trainer en broer Michel, ook van Frisia.  Michel Weening is trainer bij BoksClub-Tytsjerk,  een dependance van Frisia, zoals Frisia er meer heeft. Kijk eens op de site van Tytsjerk.

Ook gefilmd: de halve finale Isaias Ferreira (BAV Frisia) tegen Maikel Koek (Seconds out), voor de eerste ronde klik hier. En ook Robert Terpstra (BAV Frisia) tegen Timo Zolingen (De Amateur), voor de eerste ronde klik hier. Nog een wedstrijd: Dennis Weening (Frisia) tegen Xeu Hu (NABA), eerste ronde klik hier. Volledige wedstrijden aanwezig, een kwestie van doorklikken.