Piet Holtkamp

Piet Holtkamp in zijn boksjaren

Hij was zeven keer kampioen Zuid-Holland en drie keer won hij de Nederlandse titel in de zwaargewicht klasse: in 1974, 1975 en in 1976. Piet Holtkamp (1948) kijkt tevreden terug op zijn bokscarrière. Hard getraind, fijn gebokst, nooit knock out gegaan en er goed uitgekomen.

Fijne verhalen zijn dat. Vooral als zo’n oudere bokser met die typische charme eens goed uit de doeken doet hoe het vroeger was. Oud-hockeymannen zijn toch héél anders. Doe mij maar een middag bij een oud-bokser.

Ik was bij Piet om over Lolle van Houten (1944-2008) te praten, de bokser uit Leeuwarden over wie ik een biografie schrijf. Piet en Lolle maakten deel uit van het groepje zwaargewichten dat in de jaren ’60 en ’70 vooraan stond op het nationaal toneel. Rudi Lubbers, Hennie Thoonen, Ben Tiben, zaten daar ook bij. Een volledige namenlijst heb ik helaas niet. Allemaal boksers die elkaar regelmatig tegenkwamen in de ring.

Tweede van links: Lolle van Houten. Uiterst rechts Piet Holtkamp met staand naast hem (met snor) Ben Tiben. Jaren '70.

En daarvan, zei Piet, heeft hij nog wat filmpjes. Destijds gefilmd op een 8 mm toestel en later overgezet op dvd. Hij laat ze zien op zijn computer en vertelt erbij. Dat hij 1,94 cm was. In zijn plakboek lees ik een krantenartikel dat het over “de reus uit het Westland” heeft. Op zijn zestiende gaan trainen bij Lou van Sinderen, die met zijn school B.V. Westland furore wilde maken. Wedstrijden gaan doen. Over zijn broer Wim, die ook bokste, maar nu in Zuid-Afrika woont. Dat hij een rechtsvoorstaande bokser was, counterde met links.

Helaas geen geluid. Piet Holtkamp tegen Ben Tiben. Finale zwaargewichten 1975, Nederlandse kampioenschappen in de Bilgaard-sporthal te Leeuwarden. Holtkamp (rood shirt) wint.

Alleen hoe hij stopte was minder minder mooi. Dat zat zo, vertelt hij. In 1976 wilde hij naar de Olympische Spelen in Montreal. Zijn staat van dienst was ernaar, en hij had zich het “leplazarus” getraind, zegt hij nog steeds verontwaardigd. Toen kwam een bericht van de Nederlandse Boksbond dat er “geen animo” was, en dat er dus geen boksers zouden worden uitgezonden. Hoe dat zat, bleek later; het NOC en de Bond hadden ruzie. Toen was het klaar voor Piet. Hij had veel gewonnen, was blij met zijn werk als kraanmachinist en zijn gezin met de drie kinderen, en het leven ging ook zonder de sport verder. Hij heeft nog jarenlang ergens portier gestaan: “Er gebeurde nooit wat.” Dat verbaast mij niks als ik naar zijn armen kijk.

Zijn mooiste wedstrijd? Tegen Hennie Thoonen, in 1972. Kijk, Hennie was moeilijk te kloppen. Want die had een rechtse hoek, levensgevaarlijk. Als je die kreeg, dan was het boem, knock out, wedstrijd verloren. Dus daar had hij zich op voorbereid. Eindeloos hardlopen voor de conditie, want in de ring wilde hij voortdurend bewegen, niet te raken zijn. Dan de combinatie, duizenden keren: leverstoot rechts, dan linkerhoek en hup, meteen een rechtse directe eroverheen. Met kracht en snelheid. Effectief is zoiets, hoor.

The man on wheels (foto: De Westlander)

En het lukte. Wat daarvoor alleen Lubbers en Van Houten voor elkaar hadden gekregen, daarin slaagde Piet Holtkamp ook. Winnen van Hennie Thoonen.  Niemand had het verwacht. Zoiets blijft je bij, zegt Piet vrolijk.

Zo heeft hij meer verhalen. Daartussen zit het andere verhaal, over de lage dwarslesie die hij zo’n twaalf jaar geleden opliep. Het was een lange weg van revalideren, en de rolstoel waar hij in zit, die blijft. Maar ook hier laat de bokser in hem zich gelden. “Ik dacht, het is nu Helpers Weg, nieuwe ronde.” Vechtlust. Terug willen komen. Is gelukt. Hij heeft weer armen als een bootwerker. Piet sport veel, rijdt auto, werkt nog altijd in de kraanwereld, zij het niet meer als kraanmachinist, maar nu als kantoorman. Hij praat graag over het boksen. Leuke verhalen, goed verteld, met een scheut Rotterdamse humor.

Over die demopartij tegen Rudi Lubbers in Leidse Minerva Societeit, en dat Lubbers pas terug was uit Amerika van zijn partij tegen Mohammed Ali. Piet wilde natuurlijk wat laten zien en dat ging heel goed, Lubbers liet zich evenmin kennen dus een “demonstratie”, tja. De volgende dag kopte de krant: “Publiek begreep er niets van.”

Dat hij een keer sparde  tegen Bep van Klaveren, ondanks het aanzienlijke verschil in gewichtsklasse. “Bep spuugde op mijn arm en toen ik daarnaar keek, haalde hij uit.  ‘Mij blijven aankijken’  zei Bep en die les was geleerd. “Bep had wel meer van die trucjes”, zegt Piet.

Over Lolle van Houten hebben we het ook nog een tijdje. Lolle zelf was niet zo’n prater, weet Piet. Je trainde soms samen, je maakte eens een praatje bij de wedstrijden, en dan ging je weg. Hij geeft een kopie van zijn plakboek op dvd aan me mee. Is een keer door iemand ingescand.

Mooie foto’s zijn het allemaal. En die filmpjes, geweldig. Er moet destijds nog veel meer gefilmd zijn, maar waar is dat toch allemaal gebleven?

Wim van Klaveren

Wim van Klaveren (foto Aad Hoogendoorn)

Een treurig bericht uit Rotterdam vanmorgen in de mail. Wim van Klaveren is gisteravond overleden. In september zou hij 80 jaar geworden zijn.

Ik kwam hem tegen op vergaderingen van de boksbond en vooral bij wedstrijden. Altijd betrokken bij de sport, het mooie en goede willen zien, wat er ook gebeurde. Maar ook: vol pit het woord nemen als iets hem niet aanstond.  De eerste keer dat ik hem zag, was bij een districtsvergadering. Iemand noemde hem “ome Wim”en met een schok dacht ik: dit is hem dus, Wim van Klaveren.

Bokser, trainer, coach en ook schrijver: want in de enkele oude bondsblaadjes die ik bezit, staan leuke en scherpe stukjes van zijn hand over bokswedstrijden in het buitenland. Gisteren sprak oud-bokser Piet Holtkamp, bij wie ik op bezoek was, nog lovende woorden over hem.  Wim van Klaveren was iemand die je bijbleef.

Het zal raar en leeg zijn zonder hem bij de volgende bokswedstrijd.  We rekenden er toch allemaal op dat hij nog een tijdje bij ons zou blijven en ergens in de zaal zou zitten en wat van het boksen zou vinden. Als Wim van Klaveren er was, voelde je de grote boksgeschiedenis meteen ook een beetje.

“De liefste bokstrainer van Rotterdam” stond in de mail. En: “We zullen hem missen.” Ja, dat denk ik ook.

De crematieplechtigheid wordt gehouden op woensdag 21 juli om 16 uur.

Crematorium Rotterdam Hofwijk
Delftweg 230
3046 ND Rotterdam
Tel.: 010-471 2055

Update woensdag 21 juli

En nu ben ik weer terug van de plechtigheid. Veel mensen, verschillende generaties en heel wat van de oude garde, een groot aantal uit de school van Theo Huizenaar. Het was half een reünie, half een afscheid. Een beetje zoals in een grote familie, waar de mensen elkaar vooral zien op bruiloften en begrafenissen. Maar de bokswereld heeft geen bruiloften.

We zaten in de steriele bankjes naar de gesloten kist te kijken. Bloemen eromheen, een foto van Wim van Klaveren erop. Zijn vuisten geheven, natuurlijk. Zijn zoon sprak (ook een Wim), zijn neef Peter (ook een van Klaveren) en namens de Boksbond sprak Stan van den Driessche. Muziek, van Nessun Dorma gezongen door Pavarotti en twee keer Sinatra, eerst Just Friends, Lovers no more en dan Fly me to the moon.  Erna wat drinken en eten, de familie condoleren.

Het ging allemaal snel. Pas op de terugreis haalde de emotie me in. Dat het dus echt zo is, en dat het betekent dat we hem nooit meer zullen zien, en dat Wim toch een icoon was van zijn boksgeneratie, maar bovendien een man van een kaliber en een liefheid die we eigenlijk niet kunnen missen. En ik dacht, ben ik wel aardig genoeg tegen hem geweest als ik hem tegenkwam, heb ik wel echt naar hem geluisterd, waarderen we elkaar genoeg als we gewoon nog in leven zijn.

Hieronder de toespraak van Stan, met toestemming.

“Mijn naam is Stan van den Driessche. Ter nagedachtenis van Wim van Klaveren mag ik namens de Nederlandse Boksbond enkele herinneringen met u delen.

Wim heeft een groot deel van zijn leven laten leiden door zijn tweede liefde, het boksen. We herinneren ons allemaal de enorme passie waarmee hij alles beleefde. Als bokser waren zijn wedstrijden veldslagen, maar later ook als Trainer Coach, als Technisch Raadslid, en als bestuurder heeft hij heel gemotiveerd zijn bijdrage geleverd. Zijn ingenomen standpunten verdedigde hij te vuur en te zwaard. Nu, 55 jaar later, spreken we nog over de finale tussen beide broers Wim en Piet, waar na drie ronden een ronde extra gebokst moest worden om tot een uitslag te kunnen komen. Een beleving van een geweldige passie, die hij op veel mensen in de bokswereld heeft overgebracht.

In al de functies die Wim had, heeft hij altijd een positieve bijdrage geleverd, altijd gewerkt aan de groei binnen de Nederlandse Boksbond. Wij kennen hem als een altijd vrolijke man, die altijd plezier had in het leven, maar ook vreselijk kwaad kon worden bij onrecht en dat in duidelijk Rotterdams onder woorden bracht.

We hebben genoten van elke keer dat beide broers Theo Huizenaar op de hak namen. Tranen met tuiten van het lachen als ze uren achter elkaar de ene anekdote na de andere anekdote ophaalden. Maar ook genoten van de knallende onderlinge ruzies bij meningsverschillen, meningsverschillen die vijf minuten later weer met een dolletje eindigden.

Het verlies van zijn echtgenote Wijntje heeft duidelijk zijn sporen bij Wim achtergelaten. Hij was stiller en bedachtzamer. Hij is ook het afgelopen jaar betrokken geraakt bij de kerk en een geloofsgemeente. Hij sprak met een overtuigende rust over terugkomen en voortleven. Wat verwarrend was omdat ik een andere kant van Wim zag,  een Wim die zichtbaar kracht putte uit die overtuiging.

Wim zal nog een lange tijd voor ons bljven bestaan, Wim zal voortleven in onze gedachten, daar zullen we hem in onze wereld met herinneringen steeds weer ontmoeten. Bij de Windmill trainingen zullen we steeds grappen en grollen herinneren, bij wedstrijden en vergaderingen denken aan zijn inbreng.

Wim, rust zacht lieve sportvriend.”

Hier en daar hoorde ik dat een boksschool een minuut stilte had gehouden en daarmee Wim van Klaveren herdacht.

Louise Lenten Veerman vertelde me dat ze alles van de broers Van Klaveren verzamelen, dus van Bep en de tweeling Piet en Wim. Alles is welkom, overleg even eerst via de mail: louise@losa.nl/ Ik vond dat mooi om te horen. Want als er straks een jonge bokser vraagt wie dat nou was, Wim van Klaveren, dan is er genoeg om die vraag te beantwoorden.