Districtswedstrijden Zuid 2011

Heerlen, zondag 30 januari 2011. Open zuid Nederlandse kampioenschappen.

Het was een volle middag en een lange dag, daar in Heerlen. Ik was er al om kwart over elf, komend uit Maastricht waar ik in een hotel logeerde. De avond ervoor had ik in het dorpje Heer oud-bokser Sjeng Verstappen ontmoet. En de dag erna ging ik  naar de sporthal te Heerlen. Daar waren om kwart over elf de eerste asbakken al half gevuld door de rokers. Dat zou voor mij de dag gaan beheersen, al had ik daar nog geen idee van. Op de matching stonden veelbelovende partijen en daarbij kwam er ook nog een profwedstrijd.

 

Boksfamilies

Elk district heeft een eigen geschiedenis en eigen namen die er gekoesterd worden, en die namen gaan vaak generaties terug. Boksfamilies. Die dag hoorde ik veel over grootvaders en oudooms die boksten, soms onder een schuilnaam uitkomend voor een ander land. Het mooie is, om dat te weten en te zien hoe het boksen door de generaties zich kan vernieuwen. Trouw aan de traditie, maar toch in verandering. Omdat ik de laatste tijd nogal veel lees over Joodse boksers, ging ik even praten met Ruben Ligthert (ABC Amsterdam). “Nee, ik ben niet Joods”, zei Ruben desgevraagd, “maar mijn opa wel en die heeft ook gebokst.” Dat was b. Foto’s zijn er waarschijnlijk niet meer, maar hij gaat rondvragen. Fred Cohen heeft die evenmin nog van zijn oom David Cohen, die voor de oorlog in Nederland nationaal vedergewicht kampioen was.


Inslaan met Raymond Joval. Dit is het begin, later won Ruben aanzienlijk aan focus.

Ruben is “net 16 geworden” en hij zit in zijn examenjaar vmbo. Drie wedstrijden gedaan, 1 verloren, 2 gewonnen en vandaag is dus zijn vierde. Hij staat aan het begin, maar de sport zit al diep in hem. “Boksen is meer bekeken”, legt hij uit, “daar hou ik van. Je moet denken, denken, denken”. Voor andere sporten voelt hij niet zoveel. Dit is het. Nee, kickboksen niet. Boksen dus wel.


Rode hoek Ruben Ligthert (ABC Amsterdam) tegen blauwe hoek Baris Sahim (Golden Gloves Eindhoven). Eerste ronde, hele wedstrijd op YouTube.

Verloren, en dat is rot. Maar er is altijd een volgende wedstrijd, en dan heeft hij de examens, en dan is er verder nog een helehoop in het leven waarmee hij moet omgaan.


Inslaan Max van der Pas. Naarmate het inslaan vorderde, veranderde hij. Zijn ogen stonden anders, hij leek wat dunner. Een gespannen veer.

Max van der Pas is maar één jaar ouder dan Ruben en toch al een eind verder in zijn boksersloopbaan. Verder wat wedstrijden en ook wat mentaliteit betreft. Max heeft een droom of beter gezegd een plan. Ambitie. Doelgerichtheid. Hij draait mee in het EK en in het WK circuit en zijn droom is uiteindelijk naar de Olympische Spelen van 2016 te gaan. Die droom is zo sterk, dat zijn hele leven zich daarnaar heeft gevoegd. Ouders, vriendin en dagelijks leven, alles en iedereen centreert zich om het boksen van Max. En ik vanzelf ook, als ik met hem praat. Dat dwingt zijn ambitie af. Hij weet wie Bep van Klaveren was: “Goud op de Olympische Spelen van 1928”. Max spreekt losjes en gemakkelijk, maar hij weet heel goed wat hij zegt en wat niet. Zijn eigen pr doet hij uitstekend. Op zijn Hyves’ pagina heeft hij honderden vrienden.

Rode hoek Max van der Pas (Boxing Team Olympia Den Bosch) tegen blauwe hoek Liridon Klinaku (ATV Bad Honnef Boxen Anke Muller) Max wint.

Dat was de laatste wedstrijd die ik kon zien. De rokers hadden gedaan wat rokers doen, en in de kleine kantine was daardoor een lichtblauwe mist ontstaan, die geleidelijk door de sporthal heen was getrokken, door de kleedkamers heen tot het overal aanwezig was en mij tegen zes uur velde. Misselijk ging ik naar huis.

Kevin Paulussen

Gelukkig had ik nog wel de wedstrijd van Kevin Paulussen (SCM) gezien, bij vlagen briljant maar toch verloren. Negentien jaar en ook vol plannen. Klik hier voor zijn wedstrijd. Alleen al door de jonge boksers die ik deze middag sprak, geloof ik in de toekomst van de bokssport. Niemand had dat flauwe van ‘het moet leuk zijn’, elk van hen heeft doelen en ambitie, en vooral een diepe liefde voor het boksen.

In de trein terug naar Leiden dacht ik met spijt aan alles dat ik ging missen. De andere wedstrijden, de profwedstrijd van Ghevorg Khatchikian tegen Alaudin Moertazalijv en de het antwoord op de vraag wie toch die ene grote boksliefhebber bij de keukenfabrikant zou zijn. Iemand bij Plan Keukens moet besloten hebben: “Boksen, dat gaan we sponsoren.” ‘t Zou een reden zijn om daar een keuken te kopen.

Lolle van Houten Memorial

Lolle van Houten Memorial, zaterdag 20 november 2010. Leeuwarden, sporthal ‘t Kalverdijkje.

BAD: Bewust Anonieme Denen

Dus toen was het zover. Het boksgala waar ik maanden naar toe had geleefd. In Leeuwarden, aan het Kalverdijkje, waar ik afgelopen februari voor de eerste keer was. Weer waren er veel Friezen, maar dit keer ook heel wat Denen, waarvan er zelfs een paar wonnen. Dat was op het recente Bep van Klaveren Memorial wel anders. Lawaaiige jongens waren het, ze stonden achter me en schreeuwden of ze vis moesten verkopen.

Los van de Denen, had de avond een hoog Lolle van Houten gehalte. Prachtige fotopanelen in de gang waarop zijn hele leven te zien was. Een filmpje (nou ja, filmpje, het duurde bijna een half uur) met fragmenten uit zijn leven. Veel en mooi werk van vooral Roel Westerbeek, Lolle’s schoonzoon, en van Lolle’s zoon Johnny.

Een programmaboekje waarop Lolle’s foto stond.  En dan was er mijn biografie over de bokser, die deze avond officieel verscheen.

Ik voelde me zowat verdoofd door de spanning.  Van het boksen heb ik daardoor maar een paar partijen gezien, die van Nederlands kampioen zwaargewicht kampioen Dennis Slotegraaf helaas niet. Dat begreep ik meteen toen ik zijn gezicht zag. Wel vertelde hij me dat volgend jaar zijn laatste NK zal zijn. Dan wil hij de titel vast weer mee naar Groningen nemen, denk ik. En daarna? Tom Cohen (Seconds Out, Almere) is altijd indrukwekkend om te zien. Als Johan Visscher (Haagse Directe) de ring in zou gaan, koop ik meteen champagne.

De eerste twee partijen waren van Frisianen: Robert Terpstra en Isaias Ferreira wonnen alletwee. De opkomst van Isaias had iets nieuws: let op de boksjas.

Opkomst Isaias Ferreira

Michel Wierda (Frisia) vertelde me dat hij van Rudy Koopmans enkele oude boksjassen had gekregen. Die hangen nu op de boksschool, nadat ze een tijdje bij een modeontwerpster zijn geweest. Zij heeft zich hierdoor laten inspireren et voila, de clubgarderobe is uitgebreid. Boksglamour is weer helemaal terug.

De sporthal was flink vol, vermoedelijk een kleine duizend mensen. Ik zag onder andere Rudy Koopmans, oud-trainer Jan van den Akker, Flip Krikke, Olympia-trainer Eddy ten Cate (helaas geen Olympianen in de ring gezien), oud-bokser Reino van der Hoek en oud-kampioen Johnny Smit. Trainer Martin Boersma, die met zijn tas vol bondsdiploma’s bij Sportschool van Houten actief is. Aan de ring zag ik onder andere Michel Weening (boksclub Tytsjerk) en Bernard Jansen (boksclub de Waldhoek) zitten. Er waren natuurlijk veel Frisianen. En heel wat familie van Lolle: “Ik heet Bauke”, zei een neef en ik staarde langdurig naar zijn gezicht. Hij kon het hebben.

Intussen waren de Denen niet alleen luidruchtig, maar ook anoniem. Geen naam op de matching te bekennen, waardoor de ringspeaker die informatie kort voor de wedstrijd moest oplepelen. Neem dan een pseudoniem, als je je zo wil verstoppen voor de tegenstander. ’t Staat niet fraai. ’t Is zwak.

De eerste twee exemplarenvan mijn boek overhandigde ik aan Johnny en Veronica van Houten, de twee kinderen van Lolle. De uitgeverij heeft het gefilmd. Je kunt goed horen dat ik van de zenuwen een mevrouwenstem opzet. Voor de geruststelling: ik kan ook Haags vloeken, dat klinkt dan weer anders.

Natuurlijk stapte ik meteen op mijn zeepkistje: “Er is nog veel te doen, mensen!”

Net toen ik een beetje was bijgekomen, stond Joos Poulino (ABC, Amsterdam) in de ring, met bij hem zijn trainer Raymond Joval. Waar Joos komt, gebeurt iets. Zoals Joval later tegen een andere trainer zei: “Ga bij hem aan de ring staan, dan voel je dat je lééft. Elke seconde gaat je hart kedénk-kedénk-kedénk.” Ja, dat begrepen we, want Joos is snel, hij is sterk, maar hij heeft ook temperament. Bij elke wedstrijd komt daar een betere balans in. Deze keer won hij  in de tweede ronde. “Hij liep op mijn rechtse directe”, verklaarde Joos later. Dat moet je natuurlijk nooit doen. De Deen deed het toch en werd uitgeteld. Klaar. Het was de negende wedstrijd van Joos en hij kijkt opgewekt uit naar de tiende.

Na de afterparty, terug in het hotel, lag ik in een schuimbad alles te overdenken. Zoveel boksgeschiedenis in die sporthal. Dat ik weer oude boksfoto’s te leen heb. Mensen die opeens weer wisten dat ze nog een tasje spullen van vroeger hadden. Het feest. De Berenburger. Dat diezelfde avond het Food Fight Music All Night was geweest van Haagse Directe. Hoe fijn het was dat Piek daar aan de ring stond te fotograferen, want dan kon ik tenminste op Piek.tv kijken. Of ik ooit nog zelf zou leren boksen. Hoe fascinerend de bokswereld toch is.

De volgende ochtend ben ik naar de Noorderbegraafplaats gegaan. Daar is het graf van Lolle. Het gras waarover ik liep was nog nat van de nacht, maar er scheen al een voorzichtige zon. Ik zag het graf. Zijn naam erop. De jaartallen. En ik schoot meteen vol, ook toen ik een hand op de steen legde om dichter bij hem komen.

Misschien is dit dan afscheid nemen, dacht ik op weg naar huis, het verdriet voelen omdat hij er niet meer is, maar blij zijn met alles uit zijn leven. En dan weten, dat je niets ervan had willen missen.

Ben Bril Memorial 2010 (2)

Ben Bril Memorial. Theater Carré in Amsterdam, maandag 18 oktober 2010.

Rode hoek: Hassan Ait Bassou  (Wellness Proficentre) -   Kobe van de Kerkhoven (Belgie). Wedstrijd om de Beneluxtitel. Tien ronden. Alleen eerste ronde gefilmd.

In de vierde ronde gebeurde het: Hassan haalt uit, boem, Kobe valt en blijft liggen. Meteen weg. Artsen erbij, begeleiding de ring in, ik kijk met angst naar Kobe en met vreugde naar wat er vlak voor mijn ogen gebeurt: de ontlading van Hassan. Hij weet: de titel is binnen. In de kleine ruimte van de ring is het bomvol emoties en daaroverheen golft dan de kracht van het publiek. Het geluid is oorverdovend en het maakt alle emoties in de ring tien keer zo sterk. Een explosie van gevoelens, of er een bom is ontploft.

Hier ligt hij. Het gaat niet goed. Maar hij komt weer bij. Later zal de ringarts zeggen dat er een EEG moet komen, en zeker 60 dagen rust. Een zware KO. Ja, en hoe ga je dan weer verder. In de rode hoek groeit het besef van wat er zonet gebeurd is. Hassans trainer Michel van Halderen komt de ring in. De Beneluxtitel, het is gelukt.

Kobe staat weer op, Hassan krijgt de kampioensgordel en blijft nog minuten in de ring. Filmcamera’s eromheen, fotografen, het publiek blijft juichen. Michel van Halderen is geëmotioneerd. Hassan ook. Als hij eindelijk uit de ring gaat om naar zijn kleedkamer te lopen, duurt die weg lang. Onderweg vrienden en bekenden die hem tegenhouden, omhelzen, feliciteren, iedereen wil in de blijdschap delen. Hij houdt zijn gordel stevig vast. Mensen willen met hem op de foto, en Hassan poseert met iedereen die dat graag wil.

In de kleedkamer is het druk. Er is champagne, er wordt volop gefotografeerd en ik stel de hamvraag: “Hassan, wat nu?” Hier is zijn antwoord:

Het oude geld-dilemma weer. De K1 roept. Madrid komt eraan. Zo hebben we een sterke bokser, zo kan hij weer verdwijnen. Ik gun Hassan al het geld van de wereld, maar ik wil zo graag meer bokswedstrijden van hem zien.  Waarom is er met boksen toch zo weinig te verdienen? Dat antwoord van “het is nou eenmaal zo” is niet goed genoeg.

Deze wedstrijd vond ik een van de betere partijen. Dat snelle, dat aanhoudende initiatief, dat gemak van boksen dankzij een geweldige conditie. Het lijkt of kickboksers dat vaak hebben. Ik zag het ook in de wedstrijden om de Grote Carré Prijs van Amsterdam. Ik zag een scherpe Hasaid El Doustati winnen van Mitchel Bloksma, die voor de wedstrijd nog imponerend in de ringtouwen hing. Groot, sterk, gespierd en met ogen van glas. El Doustati bleef hem opjagen en aanvallen en won. Maar in de finale tegen Marino Schouten (Alkmaar) kwam hij net tekort. Marino, die de zaterdag ervoor nog een aantal kickbokswedstrijden had uitgevochten, ging met de grote beker naar huis.

Rode hoek Hasaid El Doustati (Mousid Gym) tegen blauwe hoek Marino Schouten (Alkmaar). Vier rondes van drie minuten. Eerste ronde, klik door voor de andere rondes.

Wat een avond, en toen moesten de slotpartijen nog komen. In de zaal waren ook verschillende boksprominenten. Ik zag onder andere Pedro van Raamsdonk, Raymond Joval, Lucia Rijker en oud-bokspromotor Ruud van der Linden.

Morgen op Hoekvrouw.nl: meer wedstrijden en beschouwingen.  Onder meer Esther Schouten, Innocent, wat Lucia Rijker zei en de controverse rondom de rondemister.

Boksen bij de EO: Isaias Ferreira

Morgen boksen op tv, bij de EO. Jawel. ’t Is min of meer mijn schuld. Voor het Friesch Dagblad interviewde ik Isaias Ferreira, van Frisia uit Leeuwarden. Hij is C-klasse kampioen tot 64 kg. Ik zag hem een keer een kruis slaan, en raakte met hem in gesprek over de combinatie geloof en boksen. Het artikel stond groot in het Friesch Dagblad, met een mooie foto van Piek. Bij de EO lezen ze die krant ook en een contact was snel gelegd. Zij erheen, om te filmen.

Friesch Dagblad, 29 september 2010

Ze filmden Isaiais tijdens de bokstraining.
Ze filmden Frisia-trainer Piet Rozendaal.
Ze filmden in de kerk.
Ze filmden bij Isaias thuis.

Ze filmden genoeg voor een tiendelige serie, maar gezien het tempo van de tv zal het waarschijnlijk een handvol minuten duren. Daar ben ik dan dankbaar voor. Plus, Isaias is een reclame voor de sport.

Maar toch.

Er is veel te weinig boksen op tv.

En als het gaat om de combinatie geloof en levensovertuiging in combinatie met boksen, dan kunnen we avonden vol vullen. Boeddhisme: Lucia Rijker. Barry ‘het nieuwe tijdperk van het Joodse boksen’ Groenteman. Natuurlijk Raymond ‘Halleluja’ Joval. Over de Islam sprak ik met onder andere Erdinc Cetin en Mohamed El Farouni, beiden van Haagse Directe.

EO Nederland 2, Programma Door de wereld, aanvang 18.59 uur. DVD’s zijn na te bestellen via deze link.