Wedstrijden/NK halve finales, Jaap Postma, Kevin Paulussen

Bunnik, vrijdagavond 21 mei 2010. Halve finales Nederlandse kampioenschappen.

Scherpe contrasten waren er die avond. Johan Visscher (Haagse Directe) won overtuigend van Mohammed Uysal (Soduko Gym) en was licht euforisch van geluk, en de hele Haagse Directe met hem. Johan staat in de finale om de Nederlandse titel: “Die beker gaat naar Den Haag!” In de finalepartij wacht titelverdediger Tom Cohen op hem, en die is niet van plan iets toe te geven.

Johan Visscher in de rode hoek.

Winnen is mooi. Geluk is eenvoudig. Gaat vanzelf. Verliezen verloopt moeilijker.  Dat wil zeggen, voor de bokser en de trainer. Niet voor het publiek. Wat dat betreft is de bokssport harteloos. Al die mensen om de ring, ze roepen je naam, schreeuwen wat je moet doen, jouw wedstrijd is hun leven. Maar als je verliest, is het heel stil bij jou in de kleedkamer.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) bokst sinds kort in de A-klasse. Hij is er niet gerust op dat hij gaat winnen: “Theoretisch gesproken heb ik tien procent kans”. Zijn tegenstander van die avond is Stephen Danyo (Van ’t Hof), die aanzienlijk meer wedstrijdervaring heeft. Bij de medische keuring wijst Jaap hem aan: “Dat is hem”.  Zwijgend staren we even. Tien procent is niet veel, maar het is wel een kans. “Ik ga voortdurend druk zetten”, zegt Jaap. Hij heeft de voorlaatste partij. Een avond van wachten dus. Heel wat uren waarin hij aan die kans moet blijven denken.

In de zaal film ik de wedstrijd van Kevin Paulussen (SCM Maastricht), rode hoek:

Kevin is achttien jaar, heeft 13 wedstrijden gedaan: 8 gewonnen, 3 verloren en 2 onbeslist. Een goede staat van dienst, eentje waardoor je met evenveel zelfvertrouwen als waakzaamheid in de ring stapt, deze keer tegen Scott Duncan (Voltreffer). “Ik moet Kevin eerder afremmen dan aanmoedigen,” weet zijn vader en trainer Dis Paulussen. Dis staat met Jan Duits aan de ring. De uitslag is 8-8 en de jury wijst als winnaar Scott aan. Dat is een harde tegenvaller voor de mannen uit Maastricht. Vader en zoon hadden er eigenlijk op gerekend naar de finale te gaan. In de kleedkamer zit Kevin er uitgeput en verslagen bij. Hij heeft alles gegeven wat hij had en toch was het niet genoeg.

Kevin Paulussen

“Verloren met één puntje verschil,” zegt Kevin. “Hij was waarschijnlijk meer aanvallend.” Alsof boksen alleen bestaat uit aanvallen. “Ik ga nog harder trainen”, besluit hij. Dis houdt zich een beetje op de achtergrond. Morgen gaan ze evalueren. Dat is vroeg genoeg.

Bij de ring staat ‘fast’ Eddy Smulders naar het boksen te kijken. Ron Rovers (Muscle Fit) stelt me aan hem voor. Meteen zijn we on topic: het boksen. Eddy vertelt dat hij tegenwoordig een ploeg van acht studenten traint. Volgende week gaan ze naar de studentenkampioenschappen. “Dus je hebt een trainerslicentie?” vraag ik. “Een Belgische, dus ik kan doen wat ik wil”. Hij kijkt me aan of hij veel plannen heeft en ik kijk zo bemoedigend mogelijk terug. Een man met zoveel titels, daar blijf je wat van verwachten.

De partij voor de wedstrijd van Jaap is bezig. In de kleedkamer is Olympia trainer Eddy ten Cate natuurlijk bij zijn bokser. Veel hoeft er niet meer gezegd te worden. Het is hoog tijd dat Jaap de ring ingaat. Rode hoek. Daar blijkt dat die kans van tien procent te klein is. Kijk hier naar de eerste ronde, hier naar de tweede en de derde…

Jaap verliest met 17-5.

vlnr: Michel van Halderen, Reino van der Hoek, Eddy ten Cate

Daarna is het rustig in de kleedkamer. Alleen een klein groepje mannen komt naar Jaap toe. Het zijn Michèl van Halderen (Fightclub Purmerend), oud-kampioen Reino van der Hoek en Olympia trainer Eddy ten Cate. Jaap zit op tafel en de mannen staan in een halve circel om hem, Michèl recht tegenover hem. Die halve circel zegt: wij geloven in jou, en al ging dit anders dan jij hoopte, voor ons ben jij een goede bokser.

Jaap praat tegen die mannen, in korte zinnen vol emotie.

Ik was geïmponeerd
Hij bokst op zo’n hoog niveau
Ik durfde gewoon geen stoten te zetten
Ik was alles kwijt
Ik deed mee met zijn spelletje

Michèl praat duidelijk en rustig op hem in: dat dit een kwestie van ervaring is. Van uren maken. Tegen hardere jongens. Van meer wedstrijdervaring opdoen. Want hoe lang zit Jaap nou al in de A-klasse? Jij komt pas kijken. Dat de tegenstander al bezig was met de wedstrijd van morgen en dat heeft hij aan jou laten zien. En jij zag dat ook en liet je daardoor wegdrukken.

Dat alles klinkt logisch en waar. Het helpt niet echt op dat moment. De medaille heeft Jaap dan al in zijn tas gegooid. Dat had een beker moeten zijn. Spullen inpakken, het is meer dan genoeg geweest. De halve finales zijn intussen afgelopen. Iedereen gaat naar huis.

Kleding opgevouwen, we gaan naar huis.

Olympia Leeuwarden vertrekt ook. Met zo’n mentale klap is het voor Jaap een lange weg terug in de auto. Maar Eddy ten Cate zit aan het stuur.

Nieuwe wedstrijdfilms op You Tube:
Gefilmd tijdens de halve finales:  Mouin Hosseini (Seconds Out) versus Leonard Jansen (Muscular). Bekijk hier de derde ronde, waarin Jansen (blauwe hoek) na harde acties winnaar is, mede dankzij interventie van de ringarts. Elite B, halve finale tot 75 kg.

Prestatiepartij van Erdinc Cetin (Haagse Directe) en Remco Hofstede (Teus de Kruyf). Prestatiepartij Erdinc (rode hoek), en toch is er een winnaar: Erdinc wint met 6-2. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Kevin Paulussen (SCM Maastricht) in de rode hoek, tegen Scott Duncan (De Voltreffer), Elite B halve finale, tot 64 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Johan Visscher (Haagse Directe) in de blauwe hoek versus Mohammed Uysal (Soduko Gym), Elita A, halve fiinale tot 91 kg. Johan wint met 15-3. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Jaap Postma (Olympia Leeuwarden) in de rode hoek versus Stephen Danyo (Van ’t Hof), Elite A, halve finale tot 69 kg. Hele wedstrijd: begin bij de eerste ronde en klik hier.

Bonustip: ik ben bezig met de digitalisering van videobanden met daarop wedstrijden van Reino van der Hoek, vooral uit de Bundesliga. Ook erg mooi is een zwartwit opname, klik hier. Er komt nog meer aan.

Wedstrijden/ Faty Sagir

Wedstrijden bij Boksvereniging Herman van ‘t Hof, Rotterdam. Zaterdagavond 10 april 2010.

Voor de wedstrijd

Nee, echt nieuw is het niet voor hem. Hij traint al een paar jaar. Maar toch, om dan de ring in te gaan is iets anders. Faty oogt niet zenuwachtig. Hij lacht met zijn broer die meegekomen is, praat met Dick Heijdeman en Reinier van Delden van Haagse Directe en kijkt naar de andere wedstrijden. Faty heeft de laatste partij van de avond, tegen Vincent Cense van BCVA uit Portugaal. Vincent is langer en beweeglijker, dat is wel een nadeel. Maar Faty is massiever en vast sterker.

Het is tijd om naar de kleedkamers te gaan. Ik ga mee, om te zien hoe hij zich houdt. Dat is vrij goed. Er is geen optimisme of agressiviteit, hij gaat het gewoon doen. Terwijl Reinier met hem inslaat, vraag ik aan Dick wat het wedstrijdplan is. “Dat hebben we niet. Hij moet wennen aan wat het is, en we kijken hoe het gaat. Hij moet de kop erbij zien te houden en niet overhaasten. Niet in paniek raken.”

Vanuit de kleedkamer kijkt Reinier of het tijd is. Elke keer als hij de deur opendoet, waaien de geluiden van het boksen naar binnen. Geroezemoes van de zaal, doffe klappen uit de ring, een gong die even alles stopt. “Ze zijn nog bezig”, zegt hij. Dan gaat hij weer verder met Faty.

Erna zegt Faty somber: “Ik maak fouten”. Dick begint filosofisch: “Wij maken allen fouten”, maar Reinier zit er meteen bovenop: “Fout? Jij doet niks fout. Jij kunt stoten zetten en dat moet je doen. Als je kunt, dan mik je.” En die nuchtere beschouwing doet Faty zichtbaar goed. Het inslaan gaat verder en de concentratie van Faty neemt toe. Hij slaat technisch beter, harder en sneller. Wisselt gemakkelijk van combinatie, duikt aangenaam snel voor de zwaargewicht die hij is. Zijn ogen krijgen een andere uitdrukking, meer naar binnen gericht. Faty komt op scherpte.

“Het is tijd”, zegt Reinier en dan gaan we. Onderweg slaat iemand Faty op zijn schouder: “Tarzan”. Ik wring me achter de jury door naar een gunstige hoek om de wedstrijd te filmen. Tegenover Faty in de rode hoek staan de trainers van Vincent, die gezien hun luidruichtigheid zeer schrikken van de aanblik die Faty biedt. Die geeft intussen nog altijd geen krimp.

Eerste ronde:

Faty na de wedstrijd.

Remco Hofstede

Wachten wachten en dan opeens boemboemboem. Als dat wat gelijkmatiger gaat, kan het heel interessant worden. Faty is van 1981, dus er kunnen best wat mooie boksjaren aankomen.

Over de jury heen gluur ik naar de uitslagen op de laptops. Het gaat goed gelijk op, maar de laatste ronde is beslissend. Verloren op een paar punten, 7-5, niet slecht voor een eerste wedstrijd. En: geen spoortje paniek te bekennen. Faty lacht alweer op weg naar de kleedkamer. Daar zegt hij iets over gebrek aan conditie en begint zich om te kleden. Ondankbaar eigenlijk om de laatste partij te doen, je bent nauwelijks de ring uit of iedereen gaat al naar huis en ze beginnen de stoelen op te stapelen. Napraten moet dan met je trainers in de auto.

Ook gefilmd: de wedstrijd van Remco Hofstede (boksschool Teus de Kruyf), tegen Yassin Likogly (Boksclub Twente) met vooral twee mooie eerste rondes. Teus na afloop: “Die linkerhoek is zijn wapen”. En kritisch: “In de derde ronde liet hij hem teveel op zich afkomen”. Remco is 16 jaar en leeft voor het boksen. Ik zag hem een paar weken terug trainen bij Teus in Alphen aan den Rijn, scherp en geconcentreerd. Daar was hij snel en leek hij klein, maar deze avond kwam hij vooral sterk en groot over. Het verschil is de ring. Voor de eerste ronde klik hier. Hele wedstrijd aanwezig.

Wedstrijden/ Bredase Ring

Open Zuid-Nederlandse Kampioenschappen, voorrondes januari 2010.

Ik keek naar boven en ik zag…

Op een regenachtige zaterdagavond kom ik aan bij de Bredase Ring. Het ziet er modern uit van buiten. Middengrote sporthal, ingang via een glazen deur waarachter ik een trap zie. Voor de ingang staat een jongeman een sigaar te roken. Vast geen bokser, denk ik.

Boven blijkt een barruimte te zijn. Netjes ingelijst hangen hier en daar oude boksposters en foto’s van toen. Achter de bar staat Toon, die ik herken uit de laatste Nieuwsbrief van de Bredase Ring. Beneden is de sporthal is in een zijruimte het wegen aan de gang. Ik ben vroeg, want de wedstrijden beginnen pas om zeven uur en ’t is net vijf uur geweest.

Ik ben bij een oude boksvereniging. In 1937 werd de Bredase Ring aangemeld bij de Kamer van Koophandel. André Rasenberg, de initiatiefnemer, had het jaar daarvoor deelgenomen aan de Olympische Spelen. Na veel verhuizingen zit de Bredase Ring nu hier, aan de Oranjeboomstraat 163.

Af en aan komen de trainers met hun boksers. De meesten kennen elkaar, maar niet iedereen. Ik zie een gezelschap dat duidelijk

Netjes ingelijst

Russisch georiëntieerd is. Russia op een trainingspak, op een ander Georgia en enkele mannen met brede gezichten die aan Klitscko doen denken. Veel aansluiting bij anderen vinden ze niet.

Bij de ring staat een trainer in het rood/wit te filmen.  Hij is Achim John van Post SV Aachen, voormalig profbokser en nu trainer. Een man met een behoorlijke staat van dienst, hoor ik, en hij is hier met de manager en een aantal boksers. Mijn nieuwe Freund vertelt hoe het boksen in Aachen leeft en dat ze alles vastleggen op de film en grote plannen hebben. Achim vertelt auf Deutsch (want Engels spreekt hij helaas niet) over een bokstalent dat zich in januari onverwacht aanmelde, slechts 17 jaar, en dat zich razendsnel ontwikkelt. Het management van Klitscko heeft al gebeld. Tevergeefs, zegt Achim, en ik zeg: “Selbstverständlich!”  Hij vertelt over een eerdere ervaring “betrogen zu sein” in Nederland en dat ze toen hup, sofort, terugreden naar Aken. Dat tot zijn verdriet zijn zoon  niet bokst. Maar ja, vielleicht.

De wedstrijden beginnen

Intussen is het kwart voor acht geworden. De ringarts heeft op zich laten wachten. Als die eindelijk arriveert, worden de keuringen niet afgeraffeld. De boksers voor de eerste tien partijen nu, de anderen in de pauze, wordt besloten. Wim Dieckman van de Bredase Ring is met iedereen tegelijk in gesprek, lijkt het.

Voor de eerste wedstrijd stappen twee wel zeer jeugdige boksers in de ring. Kinderen, zowat. Een van hen is Bislam Khaziyev, die aangemoedigd wordt door de Russen. Ze zijn van de Noel Youth Boxing Promotion. Interessant. Dat heb je met die open inschrijving. De hele Klitscko-familie kan komen.

Naast me staat trainer Harold Verhoekx van Sportschool Bruers uit Goirle. Bij Bruers zijn er 60 boksers, ook vrouwen en het lijkt wel, denkt Harold, alsof de vrouwen de techniek gemakkelijker aanleren. Hij gaat zijn trainerslicentie halen bij de Boksbond. We praten over de lange lengte en de best hoge kosten ervan. Waarom kan dat eigenlijk niet gemakkelijker?

De jongeman die buiten stond te roken, blijkt Frans Verhaegen te zijn van Verhaegen Sports Boxing uit Maastricht, die niks meer van

Frans Verhaegen in de ring

een jongen heeft als hij in de ring tegenover zijn bokser staat. Hij is een en al concentratie en doortastendheid, maar Jeremy Yff verliest toch.

Eindelijk begint de damespartij. Om me heen hoor ik goedkeurende geluiden. “Hoog tempo!” En: “technisch goed.”

In de rode hoek Charlotte Nieuwenhuizen (BV de Kruyf) versus Adonia Brant Fastre (BC Lichtervelde), eerste ronde van drie, junioren/N. Adonia wint de partij, Charlotte heeft de titel.

Halverwege de avond moet ik jammer genoeg naar huis, want het treinverkeer is niet te vertrouwen met het winterweer. Dan heb ik gelukkig wel mooie verhalen uit Maastricht gehoord over de opleving van het boksen daar en heeft Teus de Kruyf (in gezelschap van Rob Nieuwenhuizen) terecht gezegd dat hij komt om te winnen: zijn bokser Charlotte Nieuwenhuizen is in haar klasse kampioen geworden. Hoera!

Boven is het nu net als beneden stampvol en bloedwarm. Iedereen volgt op een groot scherm de wedstrijden. Het boksen leeft in Breda, dat is wel duidelijk. Het was een fantastische avond.

Foto bij de trap: nooit te oud om te boksen

Wedstrijdoverzicht


Bron uitslagen: District Zuid

Haagse Directe/ boksgala 2009

Boksgala Haagse Directe: elf wedstrijden, met in vet de winnende partij:

1 (3×2) senioren N, tot 75 kg dames: Lisanne Vaalburg (Teus de Kruyff) vs Merije Wielinga (Boksteam Drachten)

2 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Benny van der Meyden (Haagse Directe) vs Dennis Zwartbol (Ron Godschalk)

3 (3×2) senioren N, tot 75 kg dames: Aisha Schol (Stef van Gelderen) vs Ruby Jaberg (UBV Joop Verbon)

Martin Lek

4 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Ricardo Da Cruz (Haagse Directe) vs Mike Opstal (Mesa Sport Schiedam)

5 (3×2) senioren N, tot 69 kg heren: Jeroen van Pijlen (Vermeulen Benthuizen) vs Romano Wasse (UBV Joop Verbon)

6 (3×2) senioren C, tot 64 kg dames: Syreetha Yue Ting (Haagse Directe) vs Desiree Asmuss (Mesa Sport Schiedam)

Na de wedstrijd kwam Syreetha even de zaal in, ik geloof dat ze bij haar familie stond. Wat zeg je tegen een bokser die heeft verloren? Ik wist het niet. “Het was geweldig”, zei ik en Syreetha zei kort: “Ja”. Later vroeg ik aan Martin Lek, die  vaak met Syreetha traint, wat hij zegt. “Even niets,” vertelde Martin, “volgende week misschien. Ze weet zelf dat ze meer in huis heeft, ik had verwacht dat ze zou winnen.”

7 (3×2) senioren N, tot 61 kg heren: Romano Audhou (Stef van Gelderen) vs Davey van Hattum (UBV Joop Verbon)

Dat  was een goede avond voor Joop en Ingmar Verbon: alle drie de boksers wonnen. Ik zag Joop Verbon, de eerste profbokser van Utrecht, ook bij de ring staan. Een mooi gezicht. Zoveel kennis en kunde, en dat geeft hij nu met zijn zoon door aan de nieuwste generatie boksers.

8 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren: Mark van den Boogaard (Haagse Directe) vs Arash Sarwar (Sportcentrum Nicolaas)

Erdinc Cetin

9 (3×2) junioren C, tot 69 kg heren: Erdinc Cetin (Haagse Directe) vs Remco Hofstede (Teus de Kruyff)

Erdinc hangt even in de hoek. Hij weet dan al dat het niet goed gaat.  Hij is moe. En de wedstrijd is nog niet afgelopen, maar wel beslist. Hij ging door tot de laatste minuut.

10 (3×2) senioren N, tot 75 kg heren (demopartij):  Steven Lummel (Haagse Directe) vs Rein Langeveld (Haagse Directe)

11 (6×3) Prof heren: Richel Hersisia (Haagse

De vallende kampioen

Directe) vs Frank Kary Roth (Duitsland)

Hier zag ik voor het eerst een vallende kampioen. Ik wist dat vroeger trainers en boksers op toernee gingen om partijen te verliezen, maar nu zag ik het voor mijn eigen ogen gebeuren. Frank Kary Roth deed het. Na anderhalve ronde liet hij zich zo ongeveer in elke hoek van de ring vallen.Zonder reden, of het moest zijn dat hij tegenover Richel Hersisa in de ring stond.  Misschien heeft Frank twee hypotheken af te lossen en zes kindertjes die ook moeten eten, ik weet het niet. Richel had ik een waardiger tegenstander gegund dan een vallende kampioen.

Al met al  was het geweldige avond. Elf partijen, een strakke

Aan de muur

organisitie, ringspeaker Jeffry Huff en scheidsrechters van naam en faam.Ik was doodmoe van alle indrukken en emoties toen ik naar huis ging. Hopelijk volgend jaar weer!

Richel Hersisia versus Frank Kary Roth. Met aan de ring Chris van Veen en Anil Dubar. Boksgala FFMAN, Den Haag  14 november 2009.