Fight Club Den Haag: MMA

Fight Club Den Haag,  partycenter Zichtenburg, donderdag 2 juni 2011.

Er was in party center Zichtenburg een groot gala met kickboksen en veel, heel veel MMA-partijen. Ik erheen. MMA ken ik van YouTube en van de boeken. Jawel, ik bestel graag via Amazon.com. In Amerika is een veel grotere traditie dan bij ons als het om vechtsportboeken gaat. Maar die avond zou ik voor het eerst MMA zien. Als schrijvend mens heb je dan het geluk aan de ring te kunnen zitten. Dus daar zat ik, aan een tafeltje. En soms ervoor, of op de rand van de ring als er iets gebeurde.

Die avond ben ik gevallen voor MMA. Figuurlijk dan. Vooral het grondwerk fascineert me, het moment waarop de beweging miniem is. Dan komt het erop aan: fysieke kracht, geduld, psychologie. Het wachten. Of het millimeter voor millimeter je uit een beenklem trekken, terwijl je half gewurgd wordt. En dan kalm blijven, onder die druk. Ik zag het vlak voor me gebeuren en het deed wat met me. De spanning sloeg in mij over. Soms ademde ik minder. Bijten op mijn onderlip, staren, wachten, kijken, denken, ja, ja, nee toch niet.

Hier wat foto’s.

Links Guido Reijne (Team Schreiber), rechts Kaan Postaci (Shaolin Ryu)

Bernard Levison (Shaolin Ryu) heeft Alexander Gert (Duitsland) vast.

Wie het zijn, weet ik helaas niet meer. De intensiteit van MMA.

Luuk van Bentem (Team Agua) ging zwaar KO. Maar hij stond toch weer op. Onverwoestbaar.


Olaf tegen Olaf. Om precies te zijn: onder is Olaf Cordemeijer (Team Schreiber), boven is Olaf Peters (Team Staring). MMA, 73 kg, 2x 3 minuten.


Serie vechtsporters

Werk in voorbereiding. Deze zomer ga ik voor de krant Den Haag Centraal een grote serie maken over vechtsporters. Jongens, mannen, van buitenlandse komaf, die goed zijn in hun vechtsport. Precies de groep waarover altijd zo veel gesproken wordt. Ik wil ze zelf aan het woord laten. Per interview krijg ik een grote krantenpagina. Komt ook een mooie foto bij. Acht interviews.  Dat is nogal veel werk. Eerst de juiste mensen vinden, en die moeten dan ook nog willen en kunnen praten. Dan heb  ik een gesprek opgenomen, dat ik kan gaan uittikken. Duurt uren.

Dus ik kom nu in veel sportscholen en  dojo’s in Den Haag en dat is een fascinerende ontdekkingstocht. Ik voel me overal thuis. En al ben ik vrijwel altijd de enige op pumps, ik mag gewoon zijn wie ik ben. Gewoon. Bij tennis vinden ze me raar, en dan voel ik me ook zo. Dus dan struikel ik over mijn eigen voeten. Dat heb ik in een dojo niet.

Gisteren was ik bij Wi-Su Rye op Scheveningen. Daar zag ik een training en ontmoette Willem Wiersma. Wat een indrukwekkende man.  Als hij op de mat staat, zie je een vorst. Waardig.  Hij is 70 jaar en gooit zo een jongen van 20 over zijn schouder. Dat heb ik hem zes, zeven keer achter elkaar zien doen. De anderen keken voorzichtig toe, straks moesten zij misschien iets voordoen met de sensei. Ik zat voor de zekerheid ook iets stiller dan gewoonlijk. Maar hij is ook vriendelijk.

Eerder was ik bij Dragon Gym, waar ik een lang gesprek had met thaibokser Darryl Sichtman. Dat wordt een mooi verhaal. Hij vertelde veel over verantwoordelijkheid dragen.  Na het interview testte ik mijn Flipcamera uit. Klein filmpje gemaakt.

Verder is het werk in voortgang. Bij Kamakura ontmoette ik kickbokser Mischa Martirosian, bij Shaolin-Ryu sprak ik met MMA-man Kaan Postaci. Verder ben ik in overleg over enkele andere vechtsporters. Want iemand moet wel een verhaal hebben. Deze zomer komen ze in de krant, twee maanden lang, elke week een ander.  Het begint in juli. Ja, ik werk graag vooruit. Plus, straks heb je dat vakantiegedoe weer.