Worstelen in Utrecht

00-kijkend-naar-mat

- mail van de Halter -

Op 30 en 31 maart vindt in Utrecht een editie plaats van het Paastoernooi, het grootste jeugd worsteltoernooi ter wereld. Aan het evenement doen 500 deelnemers mee uit 18 landen. Worstelvereniging De Halter organiseert dit jaarlijks terugkerende toernooi voor de 43 keer op rij. Voor het eerst dit jaar vind het toernooi plaats in sporthal Galgenwaard op het Herculesplein 341, 3584 AA, Utrecht, Nederland.

De openingshandeling van het toernooi is op zaterdag 30 maart om 10.00 uur.

Demonstratie tegen het genomen besluit van het IOC

Het bestuur van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) heeft  besloten om de worstelsport vanaf 2020 uit het vaste programma van de Olympische Spelen te schrappen.  Dit laten wij natuurlijk niet zomaar gebeuren. Wereldwijd is er al gedemonstreerd tegen dit besluit. De Halter, en alle honderden aanwezige worstelaars, zullen direct na de opening, op zaterdag 30 maart om 10.00 uur, op opvallende wijze demonstreren tegen het genomen besluit van het IOC!

Tijdens het toernooi wordt er in verschillende gewichtsklassen geworsteld, door zowel jongens als dames. In de leeftijdscategorie 8-20 jaar zullen de jongens worstelen in de Grieks-Romeinse stijl. De dames worstelen in de leeftijdscategorie 8-25 jaar in de Vrije stijl.

Vrijwel alle Europese, mondiale en Olympische worstelkampioenen hebben in hun verleden aan het Utrechtse toernooi deelgenomen. Het mag daarom met recht het ‘toernooi der kampioenen’ worden genoemd.

Uit Nederland zal bij de dames onder andere Jessica Blaszka deelnemen. Het NOC*NSF heeft worstelaarster Jessica Blaszka de High Potentialstatus (HP-status) gegeven en ziet in Blaszka een serieuze medaillekandidate op de Olympische Spelen van 2016.

Op zaterdag wordt er geworsteld van 10.00 tot 20.00 uur, op zondag van 09.00 tot 17.00 uur.

De finales vinden plaats op zondag vanaf 12.00 uur.

w-mail info@dehalter.com

website www.dehalter.nl

De Halter en de Clubactie

Mail van de Utrechtse worstelvereniging De Halter. Een verzoek om aandacht voor hun deelname aan de Grote Clubactie. Met een leuke foto erbij. Wat doet De Halter dat weer goed. Ze munten uit door communicatie, site, twitter, Hyves en Facebook, ze zijn overal. Alleen al daarom steun ik de oproep, maar vooral voor het goede doel. Lees zelf maar.

Onze vereniging, UKV DE HALTER, doet mee aan de Grote Clubactie. Om veel geld op te halen voor onze jeugd hebben wij jouw hulp hard nodig! Daarom wil ik je vragen om naar onze clubpagina te gaan en daar loten te kopen! 80% van de opbrengst gaat naar onze jeugd en met het kopen van loten maak je kans op 100.000 euro belastingvrij. Het zou geweldig zijn als je onze jeugd wil steunen, want onze jeugd kan het geld ontzettend goed gebruiken voor een aankomende jeugd sport&spelkamp.

Mijn club actie. Ga naar onze clubpagina en klik op de button ‘koop loten’.

Een lot kost 3,00 euro. Hiervan gaat 2,40 euro naar de jeugd van De Halter Utrecht.

Alvast hartelijk dank voor jouw bijdrage

Met vriendelijke groet,

Jeugdcommissie

Ps. Stuur deze e-mail door naar je familie, vrienden en kennissen, zo halen we nog meer geld op voor onze jeugd
U.K.V. “De Halter” Utrecht
info@dehalter.com
www.dehalter.com

Paastoernooi worstelen jeugd

Paastoernooi worstelen De Halter, Utrecht. Geweest: zaterdagmiddag  23 april 2011.

Wat me nog het meest verbaasde, was die oneindig lijkende stroom jongens en meisjes die van worstelen hielden. Hun favoriete sport. Ze kwamen uit alle landen van Europa, plus Amerika en Rusland en Mexico. Wie weet nog meer. Achttien landen in totaal. Zo’n vijfhonderd worstelaars waren aanwezig op het jeugdtoernooi. Europees niveau. De Utrechtse worstelclub De Halter tekende voor de organisatie en dat deden ze voor de 41ste keer. “Het grootste jeugdworsteltoernooi van de wereld”, staat trots op hun website.

Hoe ze  dat gedaan hebben met vooral vrijwilligers, is me een raadsel. Aan alles leek gedacht. Persberichten, Hyves, web en twitter. Wedstrijdoverzichten werden ter plekke uitgeprint, verdeeld over verschillende kleuren papoer. Er waren glossy folders met een indeling van de twee toernooidagen. Electronische wedstrijdborden die onder andere de resterende tijd aangaven. Juryleden en scheidsrechters, van de Worstelbond, van internationale organisaties of vrijwilligers. Artsen stonden paraat met de koffer in de hand. En dan de worstelaars met hun trainers, familie en supporters. Al met al een volle sporthal, die daarbij groot genoeg was voor zes worstelmatten. Soms waren er op alle zes tegelijkertijd wedstrijden gaande, ik wist gewoon niet waar ik moest kijken. Dus liep ik een beetje heen en weer, en hoorde zo’n beetje alle talen om me heen spreken.

Gewoon publiek leek er weinig te zijn.

Edmar Abdoulaev (Worstelbond, Topsportzaken) zat te jureren. Hij was kort geleden als scheidsrechter aanwezig bij de Europese kampioenschappen in Dortmund. Edmar is een bevlogen man. We spraken even over het worstelen in Nederland en hij somde meteen op welke landen hier aanwezig waren. En dat dit toernooi Europees niveau had. We vonden het alletwee mooi, alleen begon ik me steeds meer af te vragen waar de Nederlandse jeugd was. Hier en daar zag ik wel NL-worstelaars. Maar ’t was een minderheid.

De meisjespartijen vond ik erg leuk om te zien. Hippe, leuke meisjes, gekleed in het klassieke worstelcostuum komen op de mat en veranderen daar in worstelaars. Spanning, concentratie en snelheid. En daarna elkaar een hand geven, net als aan de trainer van de tegenpartij. Worstelen is voor meisjes een gewone sport.

Aan Robbie van Straten (De Halter) vroeg ik waarom het worstelen hier niet zo populair is. Hij vertelde over de onwennigheid die we hebben om elkaar aan te raken. Dat is waar, en worstelen is gewoon aanrakerig. Het lijkt wel of we verleerd zijn dat zoiets ook geen bijbetekenissen kan hebben. Aan De Halter ligt het niet; zij organiseren ‘stoeicursussen’ voor jonge kinderen, trekken de scholen in en halen de jeugd naar hun club.

Het deed me goed om ook ouderen te zien, soms met (klein)kinderen die ook worstelden. Hier en daar zag ik een indrukwekkend bloemkooloor. Dat is onder worstelaars een ereteken, las ik in de autobiografie van de Amerikaanse worstelaar Randy Couture.  Zulke oren moet je immers verdienen. Ik geloof het meteen.

De sfeer was zacht, gastvrij. Contact leggen ging heel gemakkelijk. Ik sprak met een man uit Hongarije, die vertelde over zijn worsteljaren. Daarna sprong hij op en ging scheidsrechteren. Een hoge bobo, maar gewoon aanspreekbaar.

Blijft nog de vraag open, hoe een mens verstand van worstelen kan krijgen. Je ziet dat het heel technisch is, maar handboeken die de grepen uitleggen zijn er niet. Dat is bepaald een aandachtspuntje.

Boksvereniging Joop Verbon, Utrecht

(verschenen in Helpers Weg, het blad van de Nederlandse BoksBond, najaar 2009)

Sportcentrum Verbon, Utrecht:

Ingmar en Joop Verbon

Ingmar en Joop Verbon

 

In het jaar dat Joop Verbon zijn profcarrière beëindigde, sloeg hij vastberaden een andere weg in. Hij wilde zijn liefde voor de sport doorgeven aan anderen. Dat is goed gelukt met zijn zoon. Ingmar kreeg van zijn vader boksles, deed wedstrijden en nam de school over. Nu is het Sportcentrum Verbon. Een andere naam, een andere aanpak. Maar de passie voor de sport zit even diep bij de vader als bij de zoon.

“Ik ben vrij laat met wedstrijden begonnen”, vertelt Ingmar Verbon. “Toen ik begon, was 27. Dat deed ik vooral om te weten wat het was om in de ring te staan met oog op de toekomstige begeleiding. Vijftien wedstrijden heb ik gedaan, tot de B-klasse. Soms was het spannend. Bij gelegenheid ook angstig, ja. Ik trainde bij mijn vader en bij Ricardo Limon. Dat betekende veel techniek. Veel handigheidjes leren. Een voorbeeld? Nee. Dat zou bijna onreglementair zijn.” En bovendien, maar dat zegt hij er niet bij, die kennis hoort thuis bij de Verbons die zo hun plannen hebben. Om die te realiseren rijdt Ingmar drie keer per week heen en weer tussen zijn woonplaats Zutphen en de boksschool.

Een kijkje binnen

Een kijkje binnen

“Het loopt hier uitstekend,” zegt hij tevreden. “We hebben een mooi lokaal middenin de stad. Dat huren we drie dagen per week van de worstelvereniging Olympia. We hebben een ingewikkeld lesrooster om zo efficïent mogelijk te zijn. Bij ons komen veel studenten, dat heb je met een studentenstad. Bovendien heeft mijn vader een paar jaar lang aan de universiteit lesgegeven, dus die groep weet ons te vinden.”

Hoe vader en zoon met elkaar omgaan, is mooi om te zien. In de school kennen ze hun plaats ten opzichte van elkaar. Beiden weten: Ingmar is de baas. Ze zijn, zonder dat ze het met zoveel woorden zeggen, trots op elkaar.

Ingmar vertelt dat zijn vader de eerste Utrechtse profkampioen in Nederland was en hij wijst op de oude wedstrijdposters die hij heeft laten ophangen. Op de site heeft hij een foto gezet van zijn vader, een jongen van 18 in bokshouding. Het is een eerbetoon. De vader op zijn beurt ziet dat de zoon het anders doet en dat is goed.

“Mijn tijd is geweest”, stelt hij, al is zijn ervaring nog zo welkom op de trainingen. ‘Oom Joop’, die op zijn vijftiende begon te boksen, brengt ruim 50 jaar aan kennis en kunde mee. Een verleden als wedstrijdbokser, fascinatie voor techniek en tactiek (“Ik was klein en wilde het gevecht maken. Met tactiek kon ik dat doen”) en een onbegrensde interesse voor de sport. Ingmar noemt de kennis van oudere trainers ‘human capital’.

Zoiets typeert de twee: ze delen het respect voor de traditie, waarbij Ingmar ook met een zakelijk oog naar het boksbedrijf kijkt. Olympische Spelen “We hebben ongeveer tien wedstrijdboksers waar we wat van verwachten. Die gaan we na de zomer in de ring brengen. Daar zetten we ons voor in, maar we blijven ook inzetten op de recreanten. Als je alleen van wedstrijdboksers moet bestaan, dan word je een klein clubje hoor. Dan kun je niet zien waar het nieuwe talent zit. Onze school loopt goed dankzij de recreanten. Die staan voor ons op de eerste plaats. We zien ze ook als een soort visvijver voor talent.”

VerbonSchoolbord

Schoolbord in de hal

Of de nieuwe wedstrijdboksers van Verbon straks ook naar de Olympische Spelen gaan, is een moeilijke vraag. Ingmar zegt eerlijk: “De methoden in Nederland zijn daarvoor niet up to date genoeg. Vergeleken met de echte boksnaties als Cuba, de Oekraïne en Rusland komen we steeds tekort. Ligt dat dan aan die bokser? Een deel ervan is toe te schrijven aan de trainer. We hebben dus iets anders nodig om de top de halen. Een deskundige bondscoach? Een goed achtjarenplan? Het is zo jammer dat er geen geld voor is. Daar maak ik me zorgen over. Aan de andere kant, wij kunnen goed organiseren. En ik signaleer dat steeds meer verenigingen eigen plannen gaan ontwikkelen.”

UBV (Utrechtse Boks Vereniging) Joop Verbon en Sportschool Joop Verbon. Beide opgericht in 1975, door Joop Verbon. Sinds 2001 eigendom van zoon Ingmar Verbon.

Gediplomeerde trainers: 5

Hoogste verwachting van wedstrijdboksers: Hichan en Davy

Aantal wedstrijdboksers: circa 10

Aantal recreanten: circa 270

Contact: www.verbon.biz/