Boksschool I Believe (2)

Opening boksschool I Believe.  Benedenstraat 115, Oud-Ijsselmonde, Rotterdam. Vrijdag 1 oktober 2010.

 

Burgemeester Aboutaleb en hoofdtrainer Ronald Hiwat

 

De verbouwing van de zolder was af en de boksschool kon dus officieel open, al was-i dat al jaren. Maar Ronald Hiwat ziet de dingen graag goed en groot gebeuren. En als ze in Rotterdam iets op touw willen zetten, dan doen ze dat ook. Denken en doen ligt daar heel dicht bij elkaar.

Zo kwam het dat vrijdagavond de straat bij hem vol stond. Rotterdammers en andere mensen, en volop media. Want die zien niet elke dag burgemeester Aboutaleb in een boksschool. Ik geloof dat er ook security om hem heen stond, maar ja, dat worden allemaal iele jongens als ze naast Ron staan. Hij is oud-kampioen zwaargewicht (nationale titel 1984) en na zijn wedstrijdtijd hoefde hij  niet meer op zijn gewicht te letten. Dus dat deed hij niet.

Boven op zolder hielden oud-bokser en burgemeester een kort praatje. Later zou het pas echt leuk worden. Ronald sprak steeds gemakkelijker voor de filmcamera’s en keek alsof hij een aanhoudend flitslicht gewend was. Hier zijn ze beneden met de openingsspeeches:

“Iemand die met je meeloopt” die uitdrukking zou nogal eens terugkomen.

Arnold Vanderlyde gaf de burgemeester een lesje stilstaan als Arnold plezier maakt. Zo ziet dat eruit:

Eerst toespraken, daarna gaan de jasjes  uit en dan begint het…

Door alle drukte kon je nauwelijks zien hoe mooi de boksschool eigenlijk is. Het heeft sfeer. Dat komt onder meer doordat er veel oude boksfoto’s en posters van toen hangen. Boven op zolder hadden ze een fotowand gemaakt, die veel belangstelling trok. Prachtig, oude en nieuwe foto’s door elkaar heen. Zo leer  je meteen dat de bokssport leeft en in een lange traditie staat. Ik heb lang gekeken naar een foto van de vier Van Klaveren. Jonge jongens zijn ze hier nog, die stuk voor stuk de wereld aan kunnen, vol leven en met een grote toekomst voor zich.

En dan die ene foto van Kid Taylor, die ik eens bij Mesa Sport snoeihard training zag geven. Eerst dacht ik dat hij een slecht humeur had, maar bij zijn tweede training wist ik dat Kid gewoon van aanpakken hield. Boksers uit Suriname, dat is ook al een boek apart. Zoals ik stond te kijken, keken ook anderen. Elkaar foto’s aanwijzend: “Weet je nog, die?” En: “Die ken ik wel, want…” Waarna een verhaal volgde. Ach, had iedere boksschool maar zo’n mooie wand.

Met Henk Groenendijk heb ik die avond ook over nostalgie gesproken. Hij beheert het archief van de Boksbond, waar ik me binnenkort over mag ontfermen. Dertig dozen. Dat hebben we dan over van bijna een eeuw boksen in Nederland, met een groot aantal jaren daarbij boksen op de Nederlandse Antillen, in Indië en in Suriname.  Gezien de rijkdom van het verleden had ik drieduizend dozen redelijker gevonden. Misschien komt dat nog.

Als je langs de fotowand liep, kwam je in een nieuwe ruimte. Ook voor de jongeren, waarmee Ron Hiwat en zijn mensen werken. Het is eigenlijk een “boksschool plus” zoals tijdens de opening werd gezegd. Bokstraining, vanzelf. Maar ook begeleiding als het leven wat minder gemakkelijk voor je is. Of als je een stage zoekt. Of je huiswerk met anderen wilt maken. I Believe is eigenlijk een clubhuis waar van alles kan, met Ronald als de grote boksbroer.

Het programma van die avond was zonder meer druk. Speeches dus. En een schilderenveiling van Dries Sloof, een metsel-/ voegclinic,  inschrijven voor “I Believe Business friends” en dan boksbal na. Wat een organisatie moet dat geweest zijn. Op de site van I Believe staat allerlei informatie.

Aan het metselen kwam ik helaas niet meer toe. Na de speeches heb ik nog een poosje naar de oude foto’s staan kijken en daarna ging ik een in luxe bolide met enkele mannen van de Haagse Directe de snelweg op. Meerijden. Fijn is dat, die combinatie van Haags commentaar en dan zo’n zachtzoevende auto. Op een normale dag is mijn reizend leven van het strippenkaart-niveau.

Het was een goede avond, zonder meer. Ronald Hiwat heeft hart voor jongeren, en hij doet er wat mee, en zijn vrouw Diana met hem. Ik geloof dat de kinderen ook meewerken. Die knusheid in combinatie met een zakelijke aanpak (“business friends”), dat kan nog heel wat worden. Want ik zie op meer boksscholen dat trainers om hun boksers geven en vaak een oogje in het zeil houden als er problemen zijn.  Bij I Believe hebben ze dat ondersteund met een business model. Interessant.

Wim van Klaveren

Wim van Klaveren (foto Aad Hoogendoorn)

Een treurig bericht uit Rotterdam vanmorgen in de mail. Wim van Klaveren is gisteravond overleden. In september zou hij 80 jaar geworden zijn.

Ik kwam hem tegen op vergaderingen van de boksbond en vooral bij wedstrijden. Altijd betrokken bij de sport, het mooie en goede willen zien, wat er ook gebeurde. Maar ook: vol pit het woord nemen als iets hem niet aanstond.  De eerste keer dat ik hem zag, was bij een districtsvergadering. Iemand noemde hem “ome Wim”en met een schok dacht ik: dit is hem dus, Wim van Klaveren.

Bokser, trainer, coach en ook schrijver: want in de enkele oude bondsblaadjes die ik bezit, staan leuke en scherpe stukjes van zijn hand over bokswedstrijden in het buitenland. Gisteren sprak oud-bokser Piet Holtkamp, bij wie ik op bezoek was, nog lovende woorden over hem.  Wim van Klaveren was iemand die je bijbleef.

Het zal raar en leeg zijn zonder hem bij de volgende bokswedstrijd.  We rekenden er toch allemaal op dat hij nog een tijdje bij ons zou blijven en ergens in de zaal zou zitten en wat van het boksen zou vinden. Als Wim van Klaveren er was, voelde je de grote boksgeschiedenis meteen ook een beetje.

“De liefste bokstrainer van Rotterdam” stond in de mail. En: “We zullen hem missen.” Ja, dat denk ik ook.

De crematieplechtigheid wordt gehouden op woensdag 21 juli om 16 uur.

Crematorium Rotterdam Hofwijk
Delftweg 230
3046 ND Rotterdam
Tel.: 010-471 2055

Update woensdag 21 juli

En nu ben ik weer terug van de plechtigheid. Veel mensen, verschillende generaties en heel wat van de oude garde, een groot aantal uit de school van Theo Huizenaar. Het was half een reünie, half een afscheid. Een beetje zoals in een grote familie, waar de mensen elkaar vooral zien op bruiloften en begrafenissen. Maar de bokswereld heeft geen bruiloften.

We zaten in de steriele bankjes naar de gesloten kist te kijken. Bloemen eromheen, een foto van Wim van Klaveren erop. Zijn vuisten geheven, natuurlijk. Zijn zoon sprak (ook een Wim), zijn neef Peter (ook een van Klaveren) en namens de Boksbond sprak Stan van den Driessche. Muziek, van Nessun Dorma gezongen door Pavarotti en twee keer Sinatra, eerst Just Friends, Lovers no more en dan Fly me to the moon.  Erna wat drinken en eten, de familie condoleren.

Het ging allemaal snel. Pas op de terugreis haalde de emotie me in. Dat het dus echt zo is, en dat het betekent dat we hem nooit meer zullen zien, en dat Wim toch een icoon was van zijn boksgeneratie, maar bovendien een man van een kaliber en een liefheid die we eigenlijk niet kunnen missen. En ik dacht, ben ik wel aardig genoeg tegen hem geweest als ik hem tegenkwam, heb ik wel echt naar hem geluisterd, waarderen we elkaar genoeg als we gewoon nog in leven zijn.

Hieronder de toespraak van Stan, met toestemming.

“Mijn naam is Stan van den Driessche. Ter nagedachtenis van Wim van Klaveren mag ik namens de Nederlandse Boksbond enkele herinneringen met u delen.

Wim heeft een groot deel van zijn leven laten leiden door zijn tweede liefde, het boksen. We herinneren ons allemaal de enorme passie waarmee hij alles beleefde. Als bokser waren zijn wedstrijden veldslagen, maar later ook als Trainer Coach, als Technisch Raadslid, en als bestuurder heeft hij heel gemotiveerd zijn bijdrage geleverd. Zijn ingenomen standpunten verdedigde hij te vuur en te zwaard. Nu, 55 jaar later, spreken we nog over de finale tussen beide broers Wim en Piet, waar na drie ronden een ronde extra gebokst moest worden om tot een uitslag te kunnen komen. Een beleving van een geweldige passie, die hij op veel mensen in de bokswereld heeft overgebracht.

In al de functies die Wim had, heeft hij altijd een positieve bijdrage geleverd, altijd gewerkt aan de groei binnen de Nederlandse Boksbond. Wij kennen hem als een altijd vrolijke man, die altijd plezier had in het leven, maar ook vreselijk kwaad kon worden bij onrecht en dat in duidelijk Rotterdams onder woorden bracht.

We hebben genoten van elke keer dat beide broers Theo Huizenaar op de hak namen. Tranen met tuiten van het lachen als ze uren achter elkaar de ene anekdote na de andere anekdote ophaalden. Maar ook genoten van de knallende onderlinge ruzies bij meningsverschillen, meningsverschillen die vijf minuten later weer met een dolletje eindigden.

Het verlies van zijn echtgenote Wijntje heeft duidelijk zijn sporen bij Wim achtergelaten. Hij was stiller en bedachtzamer. Hij is ook het afgelopen jaar betrokken geraakt bij de kerk en een geloofsgemeente. Hij sprak met een overtuigende rust over terugkomen en voortleven. Wat verwarrend was omdat ik een andere kant van Wim zag,  een Wim die zichtbaar kracht putte uit die overtuiging.

Wim zal nog een lange tijd voor ons bljven bestaan, Wim zal voortleven in onze gedachten, daar zullen we hem in onze wereld met herinneringen steeds weer ontmoeten. Bij de Windmill trainingen zullen we steeds grappen en grollen herinneren, bij wedstrijden en vergaderingen denken aan zijn inbreng.

Wim, rust zacht lieve sportvriend.”

Hier en daar hoorde ik dat een boksschool een minuut stilte had gehouden en daarmee Wim van Klaveren herdacht.

Louise Lenten Veerman vertelde me dat ze alles van de broers Van Klaveren verzamelen, dus van Bep en de tweeling Piet en Wim. Alles is welkom, overleg even eerst via de mail: louise@losa.nl/ Ik vond dat mooi om te horen. Want als er straks een jonge bokser vraagt wie dat nou was, Wim van Klaveren, dan is er genoeg om die vraag te beantwoorden.