Tijd voor Vechtsport Den Haag

Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij. Bijeenkomst Den Haag, woensdagavond 16 maart 2011

We zaten in het zaaltje… (foto: NIVM)

Echt overweldigend druk was het niet, nee. Er hadden zich zo’n zestien verenigingen aangemeld en nog niet de helft was gekomen. Dan waren er mensen van de Gemeente, afdeling Sportsupport. En drie mensen van het Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij. Daarmee was zowat de halve organisatie aanwezig.

Het project Tijd Voor Vechtsport is afgelopen. Daaruit is dit Instituut voortgekomen. Er zijn enorm veel projecten, plannen, opleidingen en andere mogelijkheden. Heel goed dat er erkenning is voor vechtsport, fantastisch dat er waardering is.

Maar er zijn ook enkele minpuntjes, die me niet los lieten naarmate de avond vorderde.

Die was best gezellig, overigens. Thai boksen, judo, aikido (“wij zijn eigenlijk geen vechtsport”), taekwondo, boksen en een oosterse vechtsport waarvan ik de naam vergeten ben, we zaten allemaal braaf aan tafeltjes in de kantine van een sportclub. Wij luisterden. De ene presentatie volgde de andere op, met mooie powerpoints. Dure kleurendruk folders, die ik allemaal verzamelde, wat dat betreft leek het net de Huishoudbeurs.

Het was ook een beetje de evaluatie van Tijd Voor Vechtsport. Dat project is in het Haagje uitmuntend verlopen. Bijna duizend leden erbij voor de vechtsportclubs, verenigingen waar trainers beter opgeleid werden en meer uren in het onderwijs verzorgden. En natuurlijk het Fight Right Keurmerk, dat bij veel clubs naast de voordeur hangt. Dan weten de mensen: hier is het in orde.

Er is nu ook een Label Veilig en Verantwoord Vechtsport. Dat is zeg maar een kleine uitvoering van het Keurmerk. De eisen voor het Label zijn lager, dus een uitkomst voor de clubs die wel erkenning willen maar (nog) niet kunnen voldoen aan alle voorwaarden van het Keurmerk.

Haast terzijde zeiden de jongens van het Instituut dat ze alleen nog geld voor dit jaar hadden. Daarna? Hopelijk vond de overheid het dan zo zinvol, dat ze weer door konden. Lijkt me onrustig werken. En dan zal je je als boksschool in dat jaar toch net het schompes hebben gewerkt voor dat Keurmerk, wat dan misschien niet meer komt.

De Gemeente zette uiteen hoe ze de verenigingen konden helpen. Ze gaan themabijeenkomsten houden (zoals over de penningmeester), ze hebben subsidieregelingen en nieuwsbrieven en ze willen altijd meedenken, bel of mail vooral. Het is natuurlijk wel zo, zei de Gemeente daarbij, dat clubs met een Label of het Keurmerk een streepje voor hebben als de Gemeente wat gaat opzetten.

Dat betekent, dacht ik, dat er op termijn dus een tweedeling gaat ontstaan. Je krijgt de verenigingen met Keurmerk/Label, en die zonder. De laatsten krijgen vanzelf minder geld, maar hebben ook minder toezicht. Dat kan een vereniging wel eens heel fijn vinden. Plus, ze hoeven dan ook ook geen maatschappelijke functies te vervullen. Ik kan zo een paar boksscholen en vechtsportverenigingen bedenken die alleen in vrijheid bloeien. En ik dacht terug aan de oude boksscholen van weleer, zonder keurmerk, met niks, waar iedereen toch heen ging omdat die ene oude oom er boksles gaf. Zijn gezicht was het beste keurmerk ter wereld. Een reputatie is alles waard.

Misschien krijgen we dat soort oude scholen hierdoor weer terug. Van ooms, van indrukwekkende trainers, achterzaaltjes waar het lekker ruikt naar zweet.

En daarnaast komen er nette scholen met ventilatie en keurmerken en subsidies.

Ik geloof in samenwerken. Maar ook in vrijheid. Dus dat wordt interessant.

Aan het einde van de avond kwam de discussie. Stelling 1: “De vechtsportclubs in Den Haag zouden zich moeten verenigen.”

Iemand van het Instituut sprak optimistisch over “een stukje kennisdeling”. Een vechtsportclub gaf een uiteenzetting over “kleine koninkrijkjes” die bestuurd werden door grote ego’s. Iemand zei nog, dat we ongeveer met een miljoen vechtsporters in Nederland zijn, en als dat één bond werd, dan hadden we wat. Daarna liep de discussie zo enorm uit dat ik nog voor het einde naar de tram moest, dat was ongeveer op hetzelfde moment dat de kaaskoekjes verschenen. Het speet me, ook om de koekjes.

Website Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>