Bij het worstelen op de OS

Onze man in Londen was Edmar Abdoualev, arbiter bij het worstelen. Dat klinkt eenvoudig, maar er is een lange weg aan voorafgegaan. De internationale worstelfederatie FILA ((Fédération Internationale des Luttes Associées) heeft een lange en slopende selectieprocedure daarvoor. Proefwedstrijden. Beoordelingen. Nog eens. Nou, alles wat bobo’s maar kunnen bedenken. Dan weten we het wel.
Maar Edmar kwam erdoorheen en ging naar Londen. Het was de allereerste keer dat ons land een worstelscheidsrechter had op de Olympische Spelen. Misschien een voorbode van een grote herleving in de sport, wie weet. Edmar is het doordeweekse leven (met anderen) trainer bij de worstelvereniging KSV Marshall Baarn. Ik kwam hem tegen tijdens wedstrijden in Den Haag en bij het grote Paastoernooi van de Halter in Utrecht.  Maar London, dat is net even een maat groter. En hij heeft het fantastisch gedaan (zeg ik) en fantastisch gehad (zegt hij). Ik mag een deel uit zijn mail aan mij hier publiceren, en de foto’s ook. Here goes!

Ik heb veel genoten in London. Het was daar prachtig en alles was goed georganiseerd. Het sfeer was daar heel goed en zeer positief, iedereen was vriendelijk, ook de vrijwilligers en politie. Bijna de hele wereld was daar aanwezig.

Het was een supergrote sportfeest van de wereld!!! Veel mooie worstelwedstrijden gezien, het damesworstelen was heel prachtig, het leek alsof ik in Japan was, veel Japanse supporters waren daar aanwezig. Zelfs Jacques Rogge kwam even kijken.

Een grote minpunt was dat er genoeg vrije plekken in de sportzalen waren, maar helaas geen toegangskaarten te koop. Ik heb veel mensen(zelfs uit Mongolie en Japan) zonder kaartjes buiten zien staan.

Helaas had ik niet veel tijd om rond te kijken. Ik heb vooral de wedstrijden in Excel gekeken (alleen s’avonds had ik beetje de tijd): tafeltennis, gewichtheffen, taekwondo en boks. Voor basketbal was ik te laat, want dat was in een andere deel van Londen.
In Olympic Park heb ik beetje rond gekeken, maar dat was ook rond 23.00 uur. In Olympisch Dorp is het mij niet gelukt te komen, want daarvoor had je een toestemming of een brief van het NOS*NSF nodig, zo begreep ik.
Het was overal streng beveiligd, zelfs te … (politie en soms soldaten), want in de sportzaal waar de worstelwedstrijden werden gehouden werd ik als scheids(ondanks het feit dat ik een scheidsrechtersuniform droeg) paar keer gecontroleerd, ik moest altijd mijn accreditatiekaart bij me hebben, anders mocht ik niet doorlopen. Maar ja, elke keer zeiden ze “It’s for your safety.”

Ziya Isajev-vicevoorzitter van de Russische Worstel Bond, de beste vrouwelijke polsstokhoogspringster – Jelena Isinbajeva en Edmar.

Edmar en bronzen medailliste – Guzel Manyurova -72kg (Kazakstan).

Vitaly Mutko – Russische Minister van Sport, bronzen medailliste – Lyubov Volossova -63kg (Rusland) en Edmar.

Edmar en bronzen medailliste Clarissa Chun -48?g (Verenigde Staten).

Over de 66.000 voor Hoekvrouw.nl

update 15 oktober 2011: thans over de 66.000

Zien is geloven, en hier zie ik het: de grote grens van 50.000 bezoekers is gepasseerd. Ruim, eigenlijk. Het doet me wat, belangstelling voor mijn blog. Ik weet nog hoe onzeker ik in het begin was. Gaandeweg ontdekte ik dat ik gewoon moest schrijven wat ik meemaakte. Wat dat het daarom ging, op een blog.

En dan is het extra fijn als het gelezen wordt.

Ik ben meer en meer de geschiedenis in gegaan, dat trekt me. Gisteren ontmoette ik een man van 70 jaar, die als een vorst in zijn sportschool stond. Hij vertelde me, dat Toepoel zijn oude trainer was. Toepoel! Een van Nederlands eerste bokskampioenen. Ik werd er helemaal blij van. Opeens was alles niet meer voorbij.  Maar dat is een ander stukje.

Nederlands kampioenschap bodybuilden

Nederlandse kampioenschappen bodybuilding. Zondag 24 april 2011, Theater aan de Schie, Schiedam.

Dat was een vreemde ervaring. In de pauze hoorde ik dat de echte wedstrijden van die dag vanavond zouden plaatsvinden. Dit waren een soort voorrondes. En vanavond waren ook de gastoptredens en vrije poseerrondes met muziek, en dan werden de bekers uitgereikt. Door Juliette Bergmann herself, presidente van de Nederlandse Bodybuilding en Fitness Bond. Alles wat ik verlangde nu eens in het echt te zien, dacht ik. Alleen, die avond moest ik werken. Deadlines. De mededeling overviel me nogal. Want dat het avondprogramma the real thing was, dat had niet op de wedstrijdposter gestaan op op de site van de Bond. Daar vond ik de mededeling dat de wedstrijden om 13.00 uur zouden beginnen. Meer niet.

Ik werd er verdrietig van. Want ik moest naar huis, en dat deed ik dus toen “de grote pauze” werd aangekondigd, om 1700 uur.

Het theater zat bijna vol. Een wereld waarin iedereen elkaar kende, leek het. Veel kuskuskus, en gesprekken waarin even bijgepraat werd. Enkele kinderen. In de foyer stalletjes met sportkleding en sportvoeding. Bijna had ik als souvenir een Joe Weider reepje gekocht.

Dat iedereen elkaar kende, bleek ook toen de atleten op het toneel kwamen. Ze werden niet met hun naam aangekondigd. De gewichtsklassen werden af en toe genoemd. “Heren tot 80 kilo”. Ook hoorde ik een keer: “De fitnessdames”. Er was niemand die een welkomstwoord sprak. Toen de eerste man op het toneel verscheen en zijn spieren aanspande, wist ik dat het begonnen was.

Voor het toneel zat aan een lange tafel de jury. Tussen de gewichtsklassen door verzamelde een jurylid alle ingevulde papieren, die in de computer werden ingevoerd. Een speaker, tevens jurylid, noemde steeds de poses die de atleet moest aannemen:

Kwartslag naar rechts
Nog een kwartslag
Kwartslag
Nog een kwartslag
Dubbele biceps voor
Latspread vooor
Side chest
Dubbele biceps achter
Latspread achter
Triceps pose
Buik en benen
Most muscular
Best pose

Zo ging het per atleet en dan per groep atleten. De jury riep enkelen naar voren om te vergelijken. Weer de poses. Twee vergelijken, dan weer drie, dan weer de een in het midden dan weer de anderen. Het bleef fascinerend.

Dit was de eerste keer dat ik bodybuilding in actie zag. Ik vond het prachtig. Die controle over de spiergroepen, het kunnen aanspannen en dan de ene spiergroep net wat meer, dat kost kracht en concentratie. Ja, en dan moet je wel wat hebben opgebouwd natuurlijk. Massa en definitie, en alles in harmonie met elkaar, dat ook nog.

Training, rust, voeding en supplementen. Maar hoe, wat en wanneer, dat is de kunst. Plus de bereidheid hard te werken in de sportschool. Om pijn te lijden voor het resultaat. En dan moet je ook nog het lef hebben om te poseren. In de olie, schaars gekleed, voor het publiek dat gewoon kleren aan heeft.

Voor mij was het ook leerzaam. Breed is niet alles. Volume evenmin. Wel om een vorm van schoonheid en die zit ten dele in het lichaam zelf. Voor een ander deel zit het in de atleet, die dat lichaam toont. De een deed dat bijna mechanisch, de ander bezat charisma. Een derde kwam op en had meteen de sympathie van de zaal. Bij een enkeling zweeg het publiek soms vol ontzag, maar dan riep een stem gauw: “Goedzo, Robbie!” Wie Robbie verder was, of waar hij vandaan kwam, wist ik niet.

Het behulpzame jurylid zei nog: “De wedstrijdoverzichten hangen ook in de wc”, maar niet in die voor vrouwen, zo bleek.

Dus ik deed het maar met wat er was. Kijken naar het toneel, foto’s maken. Juliette Bergmann keek even naar mij en ik, prompt geïntimideerd, wist niets om te zeggen. Nog geen “hallo” kwam in me op. Gek, zo leeg als ik opeens was.

Al met al vond ik het een mooie middag, maar ook vreemd. Zo weinig informatie beschikbaar voor de geïnteresseerden, dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt. En dan zo’n geweldige sport in huis hebben. Hieronder wat foto’s die ik maakte.

Nico Scheepmaker beker

Mail van André Stuyfersant (sportsite: hij heeft op mijn boek over Lolle gestemd.

Hoezo?

Even later bleek dat het boek genomineerd is voor de Nico Scheepmaker beker. Categorie vechtsport, die uit vier boeken bestaat. Over Lolle is het enige boksboek.

Ik vind het geweldig. Dus als u een momentje over heeft… stem op Lolle!

Klik hier

Update dinsdag 19 april 2011
AMSTERDAM, 18 april 2011 – Edwin Schoon heeft de Nico Scheepmaker Beker voor het beste sportboek van 2010 gewonnen. Dat heeft juryvoorzitter David Endt bekendgemaakt in het Olympisch Stadion. Schoon is bekroond voor zijn boek ‘De macht van de bal. Op reis door de geschiedenis van voetballend Afrika’ (uitgeverij LJ Veen). Guido Bindels heeft met ‘Teun van Vliet’ (Uitgeverij Elikser) de Publieksprijs NUsport-boek van het jaar gewonnen.