Wedstrijden/Robert Terpstra

Districtskampioenschappen Oost. Halve finales bij ABCC Apeldoorn, 6 maart 2010.

Robert Terpstra

Daar staat hij. Robert Terpstra, 17 jaar. Een paar minuten geleden heeft hij zijn wedstrijd gewonnen. De beker kan mee terug naar Frisia in Leeuwarden. “Maandag weer trainen”, zei hij meteen. Maar eerst een dagje rust nemen.

Eerder deze week had ik zijn naam al horen noemen. Ik was te gast bij de Boks- en Atletiekvereniging Frisia, een van de oudste boksscholen van Nederland. “Het grootste talent dat we nu hebben,” had hoofdtrainer Piet Rozendaal over Robert gezegd. “Hij bokst zo gemakkelijk.” En voormalig bokskampioen Johan IJsselmuiden (tegenwoordig voorzitter van Frisia) had uitgelegd: “Hij is een typische Frisia-bokser. Technisch. Wij boksen vanuit de dekking. Handen bij je kin, ellebogen tegen je lichaam. Dan kun je iets met de handen doen.”  Ik denk aan Rudi Koopmans, Pascal Hartkamp en natuurlijk aan de carrière van Johan zelf. Allemaal sterke Frisianen, zoals er wel meer waren. En in die traditie zou Robert staan?

In de smalle gang keek ik naar zijn warming up. Slaan tegen de pads die Ids de Boer ophield, luisteren naar Piet Rozendaal die achter hem stond en aanwijzingen gaf. Ik stond tussen twee kasten in, op anderhalve pas afstand van Robert. Hem kon het niks schelen dat een wildvreemde vrouw zo naar hem staarde. Piet zei het al: “Robert is lekker stoïcijns.”

Eerste ronde:

Rode hoek Robert Terpstra (BAV Frisia) tegen Wessel van Schaijk (Vargas). Districtskampioenschappen Oost. 6 maart 2010. Jeugd finale, C-klasse, tot 64 kg. Scheidsrechter Björn Matz.

Tweede ronde:

Derde ronde:

Uitslag:

Dit was zijn achtste wedstrijd, waarvan hij er twee op punten heeft verloren. Niet slecht. Deze uitslag: 22-7.

Robert, Ids de Boer en Piet Rozendaal

“Ja, ik was wel gespannen,” zegt Robert een beetje stug. En nu is hij inderdaad blij, ja. Ik laat hem over aan zijn trainers en de douche. Op de gang ontmoet ik een trotse vader die vertelt dat Robert meestal mooier bokst, dat hij al drie keer een stijlprijs heeft gewonnen, maar ja, hij moest de afgelopen veertien dagen op stage en kon dus niet trainen. En dat hij discipline heeft, ’s avonds niet even nog een extra pilsje pakt als het gezellig is. Dat Robert ook bij defensie zit vanwege de sportfaciliteiten. Zo praat hij nog een tijdje door.  Hopelijk geen vader die de trainer voor de voeten loopt, denk ik,  hier en daar  hoor ik daarover weleens moeilijke verhalen. Piet komt de kleedkamer uit en zegt: “Het is jouw zoon maar het is mijn kind.” Ja, knikt de vader, daar zit wat in. Zo hebben ze alletwee een beetje gewonnen. Maar Robert moest het doen.

Voor hem lijkt het me al met al  best een  zware druk. Hoge verwachtingen van trainers, een meelevende vader  en dan nog die grote namen om je mee te moeten meten. Boksen is zoveel meer dan wat er in de ring gebeurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>